Yedi İklim"in son özel sayısı

Yedi İklim dergisi şubat-mart (107-108) sayılarını birarada çıkararak, "Gül yetiştiren adam" başlığı altında Rasim Özdenören''e ayırdı.

Bir şeyi, Yedi İklim adına katma değer sağlayan bir ''haslet''in altını özenle çizmemiz gerekiyor: Yedi İklim, geçmiş dönemde de gördüğümüz üzere, Türk sanatına/edebiyatına inkâr edilemez katkılarda bulunmuş, kulvarlar açmış, açılımlar kazandırmış, yepyeni damarlar oluşturmuş kimi isimleri ''özel bölüm'' ya da ''özel sayılar''la değerlendirme, o isimleri anlama/anlamlandırma hususunda hatırı sayılır işlevlere imza atıyor. Vefatı ertesinde Cahit Zarifoğlu için yapılan ''özel sayı''nın yanısıra, Sezai Karakoç, Nuri Pakdil, Ebubekir Eroğlu, Ramazan Dikmen gibi isimler bu bağlamda ilk anda hatırladıklarım..

Derginin mezkûr sayısında "Gül yetiştiren adam" Rasim Özdenören; çeşitli veçheleriyle ele alınıp değerlendirilmiş, yorumlanarak bir çerçeveye oturtulmaya çalışılmış. Bir hikâyeci ve bir yazar olarak Rasim Özdenören''in ''sanat dünyası''nı keşfe yönelik dikkatlerin süzüldüğü ve anlam kazandığı yazılar; kezâ o dünyanın ana unsurlarını, eğilimlerini, algı biçimlerini, kavrayış tarzlarını, hususiyetlerini dillendiren çabalarda kuvvet bulan yaklaşımlar; hem Rasim Özdenören okuyucularına yeni bakış açıları kazandırıp farklı yönelişlerin önünü açacak, hem de bizatihî Rasim Özdenören için izleyicileri nezdinde nasıl bir eksende konumlandığını gösterecek bir önemi haiz kuşkusuz.

Öte yandan, başlangıcından itibaren kendisini yönlendirerek hikâye konusunda cesaretlendirici, yüreklendirici motivasyonlar sağlayan Rasim Özdenören''i, bu özel sayıda 5 ayrı çalışmayla ele alan Ali Haydar Haksal''ı da gerek çalışkanlığı, gerekse söz konusu toplamı ortaya koymadaki teşebbüsleri ve emeklerinden dolayı ayrıca anmak gerektiğini düşünüyorum.

Pek tabii bu arada, bana göre o toplam içinde bulunmakla herhangi bir katkıyı içermeyen ve ne yazık ki yazılmış olmak için yazıldığı intibaını veren sayfaları da bir kenara not edebiliriz.

Sözün burasında, Türk edebiyatı''nın o makûs kaderinden bahis açmanın tam sırası: Ne yazık ki, edebiyat dünyasındaki ideolojik orijinli kümeleşmeler, bu tip, bir edebî değeri anlamlandırma noktasında daha da belirginleşiyor. Rasim Bey, Türk dili''ne ve Türkçe hikâye''ye mesafe aldırmış bir imza olarak, neden yalnızca aynı dünya görüşünü paylaştığı kalemler tarafından incelenir, gözlemlenir, değerlendirilir? ''Karşı yaka''dakilerin, Rasim Özdenören hikâyesi üzerine estetik bazda söyleyecek hiç mi sözleri, görüşleri yoktur? Bu sağırlık ve körlük daha ne kadar sürecektir? Bu nasıl ''dil'' sevgisi ve bu nasıl hikâye ortamıdır? Ve bu kıskanç yaklaşımın Türk hikâye sanatına herhangi olumlu bir katkısından söz etmek imkânı var mıdır? Gerçi Ali Haydar, belli isimlere ulaşmak istediğini, ama ne yazık ki ulaşamadığını söyledi bana. Keşke ulaşabilseydi! Daha doğrusu, ulaşmalıydı! Bence, bizim arkadaşlarımızın hazırladığı, bir isim etrafındaki odaklaşmalarda, yani özel bölüm ve sayılarda en bariz eksiklik ve tabir caizse handikap, istenmese de, tek yönlü ve tek taraflı bir tabloya varılıyor oluşudur.

Aslında özel sayılar, belli bir program ve takvim çerçevesinde realize edilmesi gereken, aylar sürecek hazırlıkları haiz çalışmalardır. Zira kolay değildir, bir imza için özel sayı/bölüm yapmak. Elbette, bir hikâyeceyi veya bir şairi ya da bir yazarı o özel sayıyla tümüyle kuşatmak, kapsamak mümkün olmaz; daima eksiklikler, gedikler kalacaktır. Ama ben yine de, Rasim Özdenören adına yapılacak bir özel sayıda, Rasim Bey''in sanat dünyası için mutlaka sözü olan ve bizlere ufuk açıcı bir açı getirebilecek her kümeden isimlerin bulunmasını isterim/isterdim. Yedi İklim bakımından daha da hacimli, daha da çaplı bir sayı fena mı olurdu?

Neyse, -şimdilik diyelim- bize sunulan budur. Vefa duygusunun yaşatılması kadar güzel bir şey de olamaz. Teşekkür ve tebrikler Yedi İklim...