Çıktık açık alınla

Manav gözlerimin içine bakıyor. Hesap yapmaya çalıştığımın farkında değil. Sekiz milyon liram var ve param aldıklarıma yetmiyor. 'Abi sen o domatesi bi kilo yap iyisi mi? Çok gelecek şimdi' diyorum. Oflaya puflaya bir kilosunu alıyor torbadan. O esnada dükkanın dip derinliğinde bir gazetenin verdiği Mustafa Kemal Atatürk posterine bakıyorum. Reklamını 'kupon yok, çekiliş yok. Gazetemizi alan herkese, kuşe kağıda, renkli Atatürk posteri hediye' diye yapmışlardır muhtemelen. 'Atatürk posteri dağıtana elli milyar dolar bedava. Yağma Hasan'ın böreği bankalar halkımızın hizmetinde' diye bir reklam yapsam ilgi çeker mi acaba?

'Borcunuz sekiz milyon iki yüz elli bin' diyor manav. Cebimden paralarımı çıkarıyorum. Hepsi hepsi sekiz milyon lira ama bir umut yine de sayıyorum. 'Abi, iki yüz elli bin liram yokmuş' diyorum çaresiz.

Ankara'da, duvarlarında nazar ve karınca duası asılı manavların bu noktada ne yaptıklarını iyi bilirim. 'Senin canın sağolsun' der ve meseleyi bir gülümsemeyle kapatırlar. Sen de 'hakkını helal et' dersin. Bu sadece boş boş bakıyor. Zaten bana bu yazlık ve aşırı turistik yerde neredeyse herkes boş boş bakıyor gibi geliyor. 'İki yüz elli bin liralık bir şeyi geri al abi madem' diyorum. Bu noktada meseleye uyanıp 'senin canın sağolsun' demesini bekliyor insan. Ama bu demiyor. Uzanıp bir kuru soğan alıyor poşetten. Duruyor kısa bir süre. Bir tane daha alıyor.

Dişlerimi sıkıyorum. Ezan yetişiyor imdadıma. Ezan dediysem, cılız bir hoparlörden incecik bir ses sadece…

Allahuekber. Namaz çıkışı kuru soğanların kalanını manavın suratına suratına fırlatsam mı acaba? Semiallahulimenhamide. Olmaz öyle şey. Çıldırdın mı sen? Allahuekber. Çıldıran ben değilim ki. Herkes çıldırmış gibi davranıyor burada. Allahuekber. Şöyle soğanı tam iki kaşının arasına… Allahuekber. Boş ver. Allah'ından bulsun kanaatsiz, bereketsiz herif. Allahuekber.

Genç imamı da sayacak olursak altı kişiyiz namazda.

Minibüse binecek param yok. İkindi olmasına rağmen hava galiba otuz beş derece falan. Elimde manav poşeti, tabana kuvvet yürümeye başlıyorum. Herkes niçin bu kadar mutlu? I, ıh. Doğru soruyu soramadım. Herkes mutlu olmak için kendini neden bu kadar zorluyor? Niçin bunca yırtınıyor?

Evin olduğu siteye giriyorum. Babam yine otobüsün bir şeyiyle meşgul… Yatmış altına. Evimizin tam karşısındaki komşu yüksek sesle Onuncu Yıl Marşı dinliyor yine.

Yemekten önce haberler. Pardon, 'haberler' demişim. O sırada askerlerin andıçlarına koşa koşa gitmeyi vazife bellemiş adamların evlerimizin içine haber diye doluşturdukları yaveler. 'Mini etek giyiyor diye bacaklarına kezzap atılan kız' diye bir şey var, ancak kızı bir türlü göremiyoruz. Var yani sanırım da, yok. Sonra spikerin biri soruyor hocanın birine. Pardon, 'hoca' demişim. 'Peki' diyor spiker, 'Atatürk ifadesini kullanıyor musunuz?' Cevap veriyor bizimki: 'Her zaman. Hem ismini, hem soy ismini, hem de Türk milletinin içinden gelerek verdiği o ismi her zaman kullanıyorum.' Spiker tekrar soruyor: 'Bi kullanabilir misiniz?' Bizimki yine cevap veriyor: 'Mustafa Kemal Atatürk diyorum.' Haber bülteni değil, İstanbul'la Amerika arasında bir gerçeküstücü bir tiyatrodan sahneler aslında. Hemen ardından da soyutlamalara geçiliyor: 'O kızla aslında kim birlikte olmuştu? Ali Kalkancı mı, Müslüm Gündüz mü? Az sonra.'

Az sonra millet olarak hepimiz kafayı yiyeceğiz.

Az sonra biri, sahip olduğu bankadan sırtında bir çuval parayla çıkarken yakalanacak.

Az sonra biri Türkiye'nin en önemli petrol yatırımının üzerine kâbus gibi çökecek.

Az sonra ikna odaları kurulacak memlekette.

Az sonra 'cumhurbaşkanlığına ben de adayım' diyecek gayetle çevik bir paşa.

Ve az sonra, bizim gibi insanların o sitede yaşamasını bir türlü içine sindiremeyen karşı komşumuz, biraz daha açacak Kenan Doğulu'nun sesini: 'Türk'üz, cumhuriyetin / göğsümüz tunç siperi / Türk'e durmak yaraşmaz / Türk önde Türk ileri'