Şeyleşme

Türkler günden güne şeyleşiyor. Yani insana mahsus özellikleri kısmen terk edip ve kısmen de kaybederek eşyaya mahsus özelliklere kavuşuyor ve onları kazanıyorlar. Sahte, temelsiz, kısırlaştırıcı değer yargıları üretip bu ürettikleriyle memnun olmanın sarhoşluğunu yaşıyorlar. Tarih bilincine sahip bireyler haline gelmeyi olumsuz, tehlikeli, huzur bozucu ve daha önemlisi yorucu bulduklarından yalınkat ihtiyaçlar tarafından güdülen, sevkıyata ve nakliyata tâbi tutulan bir nesneler ve külçeler yığını olmayı tercih ediyorlar. Eğer buna tercih denirse. Zira önlerinde tarih bilincini seçme fırsatı olduğuna dair herhangi bir fikirleri yok. Türklerin Türk olmak hakkında bir fikirleri yok. Onlar hâlâ insanın bir millete mensubiyetini doğuştan getirdiğini sanıyor. Bu yüzden sahici bir toplum basamağına yükselmek için kafalarında ve gönüllerinde Türkleşme eğiliminin doğması gerektiğinden bihaber yaşıyorlar. Şimdiye kadar Türk olma yönünde şeyleşme ve şeyleştirme dışında hiçbir şey yapmadıkları için neyin noksanlığını çektiklerini de bilmiyorlar.

Şeyleşme ve insanlaşma iki ayrı kutup olarak teşhis edilebilir. Bir yanda mihaniki hareketlere konu olan şey; diğer yanda tarihin ve kültürün verdiği canlılıkla hareket eden insan vardır. Eğer tarihten ve kültürden soyutlanmış bir insanlıktan söz edilebiliyorsa böylesi bir insanlığın da şeylerden bir şey ortaya çıkarmaktan öte geçemeyeceğini söyleyebiliriz. Tarihin ve kültürün yokluğu şeyleşmeye varlık kazandırır. Peki, tarih ve kültür tarafından yoğrulmamış insan hayatı düşünülebilir mi? Elbette, hayır. Tarihin ve kültürün yokluğu dediğimiz zaman insanların kendilerini algılayışları bakımından yerine oturmamış veya oturduğu yere yerleşmesi mümkün olmayan bir tarih görüşüne kapılmalarını ve intibakı o derecede imkânsız bir kültürel işleyişi sürdürmelerini kast ediyoruz.

Türk devleti Türkler için bir tarih uydurmuş. Uyduranların bile gerçekliğine inanmadıkları bir tarih bu. Belki bunda büyütülecek bir taraf yok. Benzer özellikler dünyanın bütün resmî tarihlerinde (asla Türkiye''deki boyutlara erişemeseler bile) görülebilir. Türklerin şeyleşmesini bilhassa hızlandıran resmî ideologinin hükümranlığı ve buna bağlı olarak resmî makamların dayatmacı tutumu değildir. Türkler resmî tarihin yerine gerçeklere ve gereklere uyum sağlayan bir tarih koyma eğilimi taşımıyorlar. Ya resmî tarih karşıtı bir tarih uydurma yolunu seçiyorlar ve böylelikle bir uydurma tarihi silecek gücü ancak başka bir uydurma tarih gösterebilir iddiasına sahip çıkmış oluyorlar yahut Türkiye''nin düşmanları tarafından uydurulmuş tarihlerden birinin haklı olabileceği anlayışında karar kılıyorlar. Sonuçta kendi anlamına varmış bireylerin oluşturduğu sahici bir toplum oluşturma yönünde bir mesafe kat edilmiyor; anlamlar dünyasında yüzer-gezer nesnelerin kalabalığı, birikintisi içinde ömür tüketiliyor. Yalan ve yalancı elbirliği ile şeyleşmeye hız kazandırıyor.