İçimden geldiği gibi

Yirmi iki yıldır gazete yazılarımı, yazdığım bütün diğer metinler gibi, içimden geldiği gibi yazdım. Adet yerini bulsun diye, "bugün şöyle bir yazı iyi gider" diye düşünerek, yahut strateji ve taktik icaplarına uyarak kağıda dökülmüş bir yazıyla çıkmadım okur karşısına. Demem odur ki şu yazarlık işinde bir türlü profesyonelleşemedim. Yazmam gerektiğini mantıken kabullendiğim şeyi yazmak içimden gelmediyse, içimden gelen; ama yazılmasını pekâlâ mantıksız sayabileceğim bir başka konuya yöneldim. Bugün kafamda evirip çevirdiğim mantıklı ve mantıksız konuların hiçbiri içimde yazma hevesi uyandıracak kadar baskı yapamıyor bana. Buna mukabil yazma hevesimin hepten sönmediğini fark edebiliyorum. Ne yapayım? Bir yazı yazmak yazısı yazayım bari. İştiha yedikçe gelir demiş Fransızlar. Bakalım, insanın yazdıkça yazası geliyor mu?

İçten geldiği gibi yazı yazmak da neyin nesi? Bu ifadeden yazarın kafasına estiği gibi yazdığını mı, yoksa yazının yazardaki insanlık durumuna tercümanlık ettiğini mi anlamalı? Bu ikinci soruyu cevapsız bırakmalıyım. Zira görüyorum ki bu soru hem gereğinden fazla fiyakalı, hem de bendeki nalıncı keseri gibi hep kendi tarafına yontma eğilimini ifşa ediyor. Mâmâfih, paragrafın başındaki soruyu mutlaka cevaplandırmalıyım, aksi halde bu yazının hiçbir anlamı olmaz.

Gazetelerde yürütülen genel geçer yazarlık işinin iki bariz özelliği vardır ve bunlardan birincisi malûmatfuruşluk, ikincisi ise simsarlıktır. Yani gazete yazarları onları okuyanlara bir yandan "Vay canına neler de biliyor!" dedirtir, diğer yandan da siyaset alanında vuku bulmakta olan gelişmeler sırasında biri diğeri yerine kaydırılabilir unsurların iniş ve çıkışlarına aracılık edebilecek metinler üretir. Bu iki özelliğin hakkını vermek isteyen gazete yazarı istese de içinden geldiği gibi yazamaz. Ne çok şey bildiğini gösterme çabası ve zülfü yare dokunma endişesi ortamın kayıtlarından kopmasına fırsat vermez.

Gerek malûmatfuruşluk ve gerekse simsarlık gazete yazarının ahlâken sorgulanması gereken özellikleridir. Okuyucu ya bu sorgulamayla hiç meşgul olmaz veya bu sorgulamada çok geç, iş işten geçtikten sonra bulunur. Ortamın kayıtları yazar kadar ve belki yazardan daha fazla okuyucuyu kuşatır. Yine de okuyucu içinden geldiği gibi yazan biriyle karşılaştı mı onu sorgulamakta aceleci davranır. Yandı gülüm keten helva.