12 Martlar"dan ders alan parlak çocukların hikayesi..

Bazı parlak çocuklara bayılıyorum... 12 Mart, 12 Eylül darbelerinden ders alıyorlar. Hem de bizzat darbeci oldukları, darbeleri savundukları halde...

Bu parlak çocuklardan biri, özellikle 12 Mart darbesinden ders aldığını söylüyor.

Artık yönetimlerin, darbelerle değiştirileceğine inanmadığını ifade ediyor.

Ama yine de bu darbelerin, "insanların akıllarını başlarına getirici" bir etkisi olduğunu da saklamıyor.

Zaten onun aklını başına getiren de, ''başaramadıkları'' 12 Eylül darbesi olmuş...

İçinde bulunduğu demeyelim, yürekten desteklediği askeri cunta, darbeyi başarabilseydi, acaba yine aklı başına gelecek miydi?

Tabii ben bunu bilemem...

Ama şimdi demokrasiye inandığını söylüyor.

Ben de onun bu sözlerine inanıyorum.

Bir küçük nokta dışında...

Demokrasiye inanıyor ama, 28 Şubat darbesini de destekliyor. Gerekli olduğunu söylüyor.

12 Mart darbesinden aldığı dersin 28 Şubat''a kadar dayanabildiği anlaşılıyor.

" 28 Şubat hariç, demokratım" diyor.

Fakat haksızlık etmemek lazım... Bunu bir tek o söylemiyor. O, bu lafları savunan ve savunduğu için de hâlâ kollarını kavuşturarak bulunduğu yerleri koruyan, korumayı başaranlardan sadece biri...

Öyle anlaşılıyor ki 12 Mart''ın ''terbiyevi'' etkisi bu kadar.

Sadece ''kaba darbecilik'' hastalığını terbiye ediyor.

Ben burada tabii ki, " Her Anadolu gencinin yüreğinde Enver Paşa özlemi yatar" diyen azılı jakobenlerden söz etmeyi düşünmüyorum.

Nasılsa bu ezbere lafları, İstanbul''da Medya Plaza''ların tepesinde otururken söylemek çok kolay.

Anadolu insanı, Enver''in ihtirasları yüzünden telef olan insanların yakınları, boş yere dökülen kanları, olup biten katliamları çok iyi anımsıyor.

Ben şehsen, bunlardan birçoğu ile röportajlar yaptım.

Basındaki ''gizli Enver''ciler'' bir yana...

Darbelerden ''terbiyevi'' dersler çıkaranlara göre, sanki daha fazla demokrat olmamız için daha fazla darbeye ihtiyacımız varmış gibi bir sonuç ortaya çıkıyor.

Bu düşünce, goşistlerin, devrim için silahlı mücadele yapılması gerektiğine inananların '' çelişkileri hızlandırmak için silahlı eylem'' taktiğine çok uyuyor, degil mi?

Daha çok darbe, daha çok terbiye...

Üstelik de her darbeden sonra daha ılımlı, daha uyumlu, daha uslu parlak çocuk olmak...

Hayatın bazı gerçeklerini bu darbeler sayesinde keşfetmek...

Ulusal devlete biat ederken, sınırlarını kaldıran Avrupa''yı da savunmak.

Farklılıkları bir noktaya kadar savunmak, insan haklarından bir noktaya kadar söz etmek.

Hem demokrasiye hem de rejimde askerlerin ağırlığına inanmak.

Sürekli ''yükseltilmesi gereken çıtalar'' dan söz etmek. Bu çıtaların altında ve üstünde neler olduğuna hiç değinmemek.

Çıtalar aşağı çekildiği zaman hiç ses çıkartmamak.

Ya da darbelerde alınan ''terbiye'' sınırları içinde ses çıkartmak...

Velhasıl, Avrupa Günü''ne gidip oradaki ayrımcılığı görmezden gelmek.

Demirel''in baştan aşağı samimiyetsizlik kokan ve gerçekleri yansıtmayan konuşmasına değinerek esas meseleyi gözlerden kaçırmak.

Zaman zaman bazı küçük itirazlarla 12 Martlar''dan alınan ''terbiye''nin hakkını vermek.

Neyse, ''parlak çocuk'' olmak aslında zor değil.

Ama, o kadar çok ''parlak çocuk'', darbelerden ders almış ya da almamış ve rejimin istediği ''terbiye'' sınırlarına çekilmiş o kadar çok ''parlak'' çocuk adayı var ki!..

O yerleri korumak, bana göre giderek zorlaşıyor olmalı...

Çünkü çevrelerinde olup bitenleri bu kadar görmezden gelip, aşırıya kaçarlarsa bu işi daha yaratıcı yapacak başka ''parlak çocuklar'' gelip onların yerlerini alabilir.

Severim ben o ''parlak çocuklar''ı...

Tek kusurları vardır tembeldirler. Bir de sıkıntıya gelemezler.

Bütün bunları da o nedenle yaparlar.

Kestirme yoldan iktidara gelmek isterler. Kestirme yoldan sayfaların tepelerine oturmayı daha çok isterler.

Bu erk hastalıkları dışında iyi çocuklardır aslında...