"Barışçı" mı, "Çatışmacı" mı? Bence ikinci seçenek

Türkiye-AB ilişkisi anlaşılması neredeyse tümüyle imkansız bir mecrada seyrediyor. Milletçe kafamız karışmış durumda. Adına AB denilen ortaklık bizden ne istiyor? Biz AB''den ne istiyoruz? Milletçe kafamızın karışık olmasının ilk sorumlusu devlet; devlet bir taraftan KKTC''de Başbakan''ın ağzından "İşte devlet, işte bayrak" diye haykırıp halkı selamlar ve "Dünya Avrupa''dan ibaret değil" gibi kırk yıl öncesinin ne anlama geldiği o zamanlar da anlaşılmayan halkın gönlünü hoş tutucu sloganlarını tekrarlarken, diğer taraftan AİHM''nin önüne koyduğu tazminatları sesini çıkarmadan ödüyor. Devlet yalnızca tazminatlar konusunda değil, iş dünyasının talepleri söz konusu olunca da genelde oyun bozan değil. Ama iş ne zaman ki milletimizin devletiyle birlikte ne ölçüde "kuşatıldığının" açıklamasına geliyor, o zaman tutmayın devlet erkânını! Yani özetle, Türkiye-AB ilişkisinin anlaşılması, takdimi ve yürütülmesinde bir çift yüzlülük olduğu apaçık. Bunun böyle olmasının birinci nedeni de bence şu: Türkiye, AB ile muhtemel bir bütünleşmeyi düşünüp bunun gereklerini şimdiden yerine getirmeye başlayacaksa, bu sürecin asıl öznesi kim olmalı, ya da kim olması gerektiği düşünülmelidir? Devlet mi, yoksa çeşitli talep ve çıkarlarla örülmüş olan toplum mu? Görülen o ki, AB gibi ekonomik olanla sınırlı kalmadan birçok değerin sırasında çatışarak uzlaşmaya varmaya çalıştığı bir ortaklığa Türkiye''nin nasıl yaklaşmak zorunda olduğu yalnızca devletin keyfine kalmış bir husustur. Ne zaman, nasıl ve hangi koşullarda isterse; ve tabii ki eğer isterse! Devlet isterse, bizi yani toplumu "hür dünya"nın bir üyesi yapacak, istemezse bekleme odasında canının istediği kadar bekletecektir.

Bu niçin böyle? Yani, AB genişlerken üyeliği kapıya dayanmış ülkelerde çok yoğun bir tartışma süreci her zaman yaşanmışken, Türkiye''de bu süreç niçin yalnızca devletin homurdanmasından ibaret? AB''nin bebeklik yıllarının önde gelen aktörlerini hatırlayarak söyleyecek olursak, bu süreçte iş dünyasının daha özerk bir tavır koyması gerekmez mi? Siyasi partiler AB Parlamentosu''nda ilerde içinde yer almaları muhtemel grupları düşünerek farklı laflar edemezler mi? Demek ki bu odaklar, varlıklarını, kavramlarını ve çıkarlarını devlet dairesi dışında oluşturmamış. Rauf Denktaş''ın geçenlerde TBMM''ye hitabetmesini ve hemen ardından beş siyasi parti başkanının "KKTC Türk''tür, Türk kalacaktır!" ana fikri etrafında yaptıkları konuşmaları hatırlayın. Bu mudur siyasetin yaratıcılığı, toplumun kendisini çok yakından ilgilendiren çok önemli bir sorunu anlamasına yardımcı olması? AB ile arası zaten hiç iyi olmamış, kendisini herşeyden çok bir "Üçüncü Dünya lideri" olarak gören ve sunan Başbakan''ın dünyasıyla sınırlı bir siyaset bugün ihtiyacımız olan siyaset midir? Ben de, Ecevit''in Başbakanlık koltuğuna oturmasıyla endişeleri artan gruptanım. Bu endişeler yersiz değil, tecrübeyle sabit. Bırakalım dünü, bugün önümüzde duran manzaraya bakalım: ABD''ye "İşimize karışma!"; AB''ye "Haddini aşma!"; İran''a "İran halkı kültürlü bir halktır, dolayısıyla uzun süre baskı rejimine ve çağdışı rejime katlanılması zaten beklenilemezdi!"; ve herkese "Kimse bu ordunun gücünü bir daha sınamaya kalkmasın!" "Barışçı" olarak takdim edilmesine rağmen aslında "çatışmacı" politikaya çok daha uygun olan bu milli ruh halinden endişe duymamak mümkün mü?

PKK''nın önemli yöneticilerinden olduğu söylenen Cevat Soysal, Türkiye''ye getirildi ve sorgusu başladı. Star gazetesi 22 Temmuz tarihli sayısında Soysal''ın hastaneye sevkedilirken alınmış bir fotoğrafını yayınladı. "Yürüyemeyen, ayaklarını sürüyen" bir Soysal fotoğrafı. Bu fotoğrafın benzerlerini ertesi gün bolca gördük; Soysal''ın durumunu televizyon kanallarından da izledik. Resmi açıklamalar sanığın içinde bulunduğu kötü durumun "Hepatit B" ve "şeker hastalığı"ndan kaynaklandığını bildiriyordu. Bu açıklamalar hemen herkesi tatmin etti. Tarayabildiğim ve izleyebildiğim kadarıyla hiçbir gazete ve televizyon kanalında bir soru işareti belirmedi? 23 Temmuz''da Yeni Şafak''ta Ahmet Taşgetiren, "Bir fotoğraf ve Türkiye''nin imajı" başlıklı yazısıyla gerekli soruları sordu. Kendi sözleriyle, "Türkiye''den en zor olan şey" olsa da gerekli soruları sordu. Benim tarayabildiğim ve izleyebildiğim kadarıyla, hiçbir gazete ve televizyon kanalında Taşgetiren''in sorularının benzerleriyle karşılaşmadık. Bence bu büyük bir fark ve ayrıcalık; Yeni Şafak, Taşgetiren''in yazısıyla "basın tarihimiz"in 1999 cildinde en güzel sayfalardan birisine mutlaka sahip oldu.