"Bir şeyler yapmak lâzım"

Sizi bilmem ama ülkemizin geleceği açısından ben artık iyiden iyiye iyimser olmaya karar verdim. Başsavcı''nın açıklamaları karşısında yüksek sesle dile getirilen şu itirazlara bir bakın! Hemen herkes, hemen her toplumsal ve siyasal odak yüksek sesle "Böyle bir şey olamaz" diyor. Toplum olarak yetişkinliğin sınırına dayandığımız apaçık; toplum olarak hiçbir sistematiği olmayan "kafadan" (Umur Talu''nun benzetmesiyle) laflar işitmek artık canımızı çok sıkmaya başladı. Toplum olarak "hür ve mereffeh" yaşamanın olmazsa olmazlarını artık çok daha açık ve seçik ayırdedebiliyoruz. Otoriter ve totaliterlik arasında gidip gelen "söylemler" artık bizi neredeyse eğlendiriyor. Karşımızdakini müstehzi bir havada dinleyip "Bu mu düşünce?" diye arkamızı dönüyoruz. Ben artık çok iyimserim, bu toplum, üzerindeki bilmem kaç yıllık başta ideolojik olmak üzere her türlü vesayeti artık yok tanımamaya başladı. "Sağduyu"dan başlayarak "akıl", "muhakeme gücü", "söz", "ahlak", "duygu" gibi insani özniteliklerin bir toplumu hür ve müreffeh yapmaya pekâlâ yetebileceğine artık o da güveniyor. Bu sınıra gelmiş bir toplumu artık uzun süre fay hattaların üzerinde iskan etmek mümkün mü? Bu toplum hiç kuşkusuz, eğer önüne aşamayacağı büyük engeller çıkarılmazsa, insani değerlerle örülmüş bir toplumsallık içinde üretecek, zenginleşecek ve kendisini hiç olmadığı kadar hür hissedecektir. Bu toplum hiç kuşkusuz (madem ki "önce toplum vardır") geliştirdiği değerleri yaygınlaştırıcı ve taşıyıcı bir rol üstlenmekten ibaret olan bir siyasal ve dolayısıyla hukuksal yapıyı da çok uzak olmayan bir gelecekte oluşturacaktır. Toplumumuz çok iyi bir yolda; baksanıza Yeni Şafak 100 bin satıyor! Kötümser olmak için ortada bir neden var mı?

Başsavcı''nın açıklamalarına bu kez medyadan da güçlü bir itiraz yükseldi. Hiçbir şey unutmayan ve yeni hiçbir şey öğrenmeyenler yine eksik değildi tabii ki. Ama önemli değil, onlar artık "marjinal" kalemlerdir. Başsavcı''nın özellikle sansür önerisi, karşısında medyanın "özbilinç"ini kararlı bir biçimde buldu. Çok aklı başında eleştiriler okuduk. Olması gerektiği gibi.

Eleştiriler arasında öyleleri vardı ki, bunları aslında "eleştiri" sözcüğünün oldukça kuru anlama içinde değerlendirmek haksızlık olur. Bunlar çok hoş, çok eğlenceli, okurlar için haddinden fazla ufuk açıcı nitelikte yazılardı. Hani tam koleksiyonluk denilen türden yazılar.

Serdar Turgut''un Hürriyet''teki "Onu topluma kazandırmalıyız" başlıklı yazısı, bana sorarsanız, "ironi"nin "gülme"nin gücüne ("yapıcı" değil "yıkıcı" gücüne) inanan bu yazı türünün bir başyazısıydı. Eğer bu yazıyı kaçırdıysanız, eminim yazı başlığını okur okumaz bile önünüzdeki dağlar eğilmiştir. Şimdi burada bu yazıyı size özetlememi bekliyorsanız, ne yazık ki bu mümkün değil. Bu öyle özetlenebilir kuru bir "eleştiri" değil. Tek yapabileceğim, eğer şimdiye kadar gerçekleşmemişse yazının, gazetemizde iktibasını sağlamak olacak. Turgut bize Başsavcı''nın "insan hakları"na aykırı nasıl açıklamalar yaptığını ya da TBMM''nin onuruyla nasıl oynadığını filan anlatmıyor. Turgut, bize çok haklı olarak, söz konusu açıklamalar karşısında ancak ve ancak tek bir tavırın mümkün ve "meşru" olduğunu işaret ediyor. Öyle bir durumla karşı karşıyayız ki, "eleştiri"nin dönemi çoktan kapanmıştır. O bizi, tıpkı bir zamanlar SSCB''den kovulan Zinoviev''in "Parıldayan İstikbal" adlı kitabında yaptığı gibi, "gülme"nin toplumsal ve siyasal rolünü anlamaya davet ediyor.

Ama dayanamayacağım ve Turgut''un bu yazısından hiç değilse bir paragrafı aktarmadan yapamayacağım:

"Ben temelde onun iyi bir insan olduğunu düşünüyorum. Bakmayın şimdi öyle zaman zaman tuhaf konuşmalar yapmasına. Dedim ya ruh hali iyi değil, sakinleştiği zaman büyük ihtimalle pişman olacaktır o da bu dediklerinden. Bir şeyler yapmak, onu yeniden topluma, potansiyel olarak onu sevebilecek insanlara kazandırmak lazım."

Evet evet, "Bir şeyler yapmak lazım!"