Böylesi ilk kez...

İki gazeteci karşılarına aldıkları “şair”e soruyorlar: Hrant Dink''in cenazesinde atılan “Hepimiz Hrant''ız, hepimiz Ermeniyiz” sloganından rahatsız oldu mu acaba?

“Şair” in cevabı:

“ Evet... Tabii bu çok sade bir olay değil. Benim izlenimim, Hrant Dink''in de bu işin içinde olduğu şeklinde. Yani Hrant Dink''in içinde öldürüleceğine dair imalar olan bir yazı yazdığını hepimiz biliyoruz. Bu bir hissi kablel vuku muydu, yoksa bir enformasyon muydu, bunu düşünmek lazım. Hrant Dink kendini feda etti mi, etmedi mi? Ya da zaten üzerine düşen bir yük müydü bu onun, görev miydi? Bu işleri ben böyle değerlendirme taraftarıyım...”

Görüyorsunuz, böylesi ilk kez....

Belli ki “şair” de “Ben! Ben! Ben!” diyerek sayıklama nöbetleri geçirmeye başlayanlar kervanına katılmış.

İsterseniz altını çizelim de akıldan çıkmasın: “Hrant Dink kendini feda etti mi, etmedi mi? Ya da zaten üzerine düşen bir yük müydü bu onun, görev miydi?”

Birisinin bu lafları edebilmesi için kim-ne olması gerekir, cevabı siz verin.

“Şair” tezinde ısrarlı da; devam ediyor:

“''Hepimiz Ermeniyiz'' cümlesini Türkiye''de Ermeniler bile sarf etmez. Ben ekrandan kulaklarımla işittim, biz, diyordu, yaşlıca bir Ermeni, Biz Hırıstiyan Türkleriz. Bizim dinimiz ayrı, ama biz bu topluma aidiz, biz bu toplumun bir parçasıyız. O anlamda Ermenilerin bile ''Biz Ermeniyiz'' diye bangır bangır bağırmadığı bir ortamda birilerinin ''Biz Ermeniyiz'' diye bağırmalarının varacağı yeri hesaplamak lazım. Bu büyük bir plan ise Hrant Dink kendi ölümüne razı olmak zorunda kalmış olabilir. Eğer Hrant Dink kuş gribinden ölmüş olsaydı, Patrik Mutafyan 10 gün yas ilan edecek miydi? (...) Öldürülmüş olması yas ilan edilmesine sebep oluyor; ölmüş olması değil. Halbuki ölmek ya da öldürülmek yasta pek fark etmez. Demek ki, bu işler öyle sade işler değil.”

(Yeri gelmişken, “şair”in “Türk”den ne anladığını da (aynı röportajdan) aktaralım ki, “yaşlıca bir Ermeni”nin sözleri daha bir açıklık kazansın: “Türk olmak için Müslüman olmak yetmez, bir de kâfirle çatışmayı göze almak gerekir.”)

Gazeteciler soruyor: “Siz o cenazede toplanan kalabalığın Türkiye''nin mevcudiyetini devam ettirip ettirmemesi konusunda herhangi bir kaygı taşımadığı görüşünde misiniz?”

Cevap: “Tabii ki, yüzde yüz! Yani Türkiye''nin devamına ilişkin kaygıları olmaması bir tarafa, Türkiye''nin devam etmemesi konusundaki planların da destekleyicisi olduklarını düşünüyorum.”

Yazıyı burada (yani gördüğünüz gibi epeyce erken) noktalıyorum, çünkü “şair”in baştan ayağa kötülüğe batmış zırvaları gerçekten sinir bozucu...

Ama eğer isterseniz (isteyin bence) “şair”in Hrant ve slogan meselesini böylece hallettikten sonra bambaşka konulara kanat açan diğer ufuk açıcı açıklamalarına ulaşabilirsiniz. Hepsi bir arada Nokta dergisinin son sayısında.

Ama madem ki daha çok yerimiz var, üşenmeyip, “şair”in ne olduğunu çok iyi ortaya koyan bu röportajdan olup biteni –bana göre- epeyce açıklayan bir “cevap” daha aktarayım

“Şair” bu sefer AKP''ye ilişkin konuşmaktadır:

“...Ben bir Müslüman olarak, siyasi İslam iktidar imkânlarından faydalandığı sırada eskiye oranla dana kötü durumdayım. Yani ben, siyasi İslam dediğiniz şey birtakım mevkileri ve paraları kendine yakın kılmadan önce, en azından kendisinden endişe edilen bir insandım. Beni rahatsızlıkla da olsa hesaba katmak zorundalardı. Ama onlar yüzünden ben artık hesaba katılmayan bir insanım.”

“Siyasi İslam” ile “şair” arasındaki ilişki konumuz dışında. Ama bu hafta Nokta dergisini eline alanlar açısından bakıldığında, “şair”in kendine haksızlık ettiğini söyleyebiliriz doğrusu. Tamam, “hesaba katılmamak” söz konusu olduğunda haklı olabilir; ama röportajda önümüze gelen düşünceleri sergileyen kişiden “endişe etmemek” mümkün mü?