Devlet eliyle silahlandırılan toplum

Hep "Silahlı Kuvvetler"den söz edecek değiliz ya, bugün de "silahlı toplum"dan konuşalım.

"Silah ruhsatları"na ilişkin yeni bir yasa yolda... Bu iş artık alışkanlık haline geldi. TBMM''de her dönem –başka iş bulamadıklarından olacak- akıllarını "silah ruhsatları"na takmış birkaç milletvekili ile karşılaşıyoruz mutlaka. 2 milyona yakın "ruhsatlı", 6 milyona yakın "ruhsatsız" ateşli silahla donanmış bir toplumdan hiç mi hiç şikayetçi değil bu kişiler.

Ama bizler, "silahsız" vatandaşlar olarak, konuya ciddiyetle yaklaşması için hükümeti uyarmak ve gerçek anlamda bir "silahsızlandırmanın" sağlanabilmesi için son derece etkili müeyyidelerle donatılmış bir yasanın bir an önce çıkarılmasını talep etmek durumunda ve zorundayız.

Dolayısıyla, son derece sınırlı bir "ruhsatlı" topluluğunun dışında kalanların ellerindeki silahların süratle toplanmasını sağlayacak bir yasa yürürlüğe sokulmalıdır.

2 milyona yakın vatandaşının "ruhsatlı" silahla donanmasına izin veren bir devlet, "Güvenliğinizi sağlayabilmem imknsız, başınızın çaresine bakın!" diyerek daha baştan teslim olmuş sayılır.

"Ruhsatsız" silahlar meselesine gelince: Bugün hemen herkes biliyor ki, bu ülkede ruhsatsız silahla yakalanan kişilerin çok büyük bölümü aşağı yukarı bir "ruhsat harcı"na yakın bir para cezası ile yakalarını kurtarabilmektedirler.

Böyle bir "kanun devleti" nerede görülmüş? Bu büyük meselenin "maganda kurşunları" ile sınırlı kalmadığını ve sadece bu çerçevede mütaala edilemeyeceğini de hatırlatalım.

Hatırlıyorum: 27 Mayıs''ta halka yapılan "Silahlarınızı şu tarihe kadar teslim edin, yoksa..." çağrısı birkaç gün içinde ortaya dehşet bir arsenal çıkarmıştı... Bu çağrının evimizde nasıl bir hava estirdiğini, rahmetli babama anne tarafıma Kafkasya''dan miras kamaların uçlarını (nasıl da zorlukla!) kırdırdığını da hatırlıyorum...

Yani diyeceğim, o kadar da zor bir iş de değildir toplumu silahsızlandırmak....

Hikaye çok eski ama çok bildik... İnsanlara işledikleri suçun bedelini kimin-nasıl ödeteceği sorusuna verilen cevap yüzyıllar buyunca şekilden şekile girerek nihayet Hobbes''un Leviathan''ına işaret eden bir hal almış. Suç ve cezayı artık suç teşkil eden eylemin mağdurları ya da herhangi bir otorite değil, toplumun tamamının herşeyden önce can güvenliği için "hakem tayin ettiği" devlet belirleyecek ve sırasında infaz edecektir.

"Devlet"in bu görevi üstlenirken elinde tuttuğu, elini güçlendiren araçlar bellidir: "Ateşli silahlar ve bıçaklar ile diğer aletler." Fevkalade durumlar dışında bu araçlar sadece devletin elinde bulunacak ve kanunlar çerçevesinde sadece kanunların yetki verdiği kişiler tarafından kullanılacaktır. Dolayısıyla her şeyden önce sivil halkın elinde bulunan silahlar toplanacaktır. Ne olur olmaz belki bir devletin vatandaşı olarak değil de hâlâ bir kabilenin ferdi olarak yaşadıklarını sanıp silaha davranırlar diyerek.

Bazı devletlerin (demokrasilerden söz ediyoruz tabii ki) sivillerin elinde silah bırakmama kuralını farklı yorumladıkları da bildik bir hikaye. Bu fasılda akla ilk gelen örnek de tabii ki ABD. Haneye tecavüzün çok ağır bir suç teşkil ettiği bu ülkede "bulundurma" şartıyla silah edinmek zor değil. Ama yanlış anlamayalım; taraftarı olduğun takım şampiyon oldu diye balkona çıkıp bu zaferi atışlarla kutla, seni sollayan otomobil sürücüsünü cezalandır ya da bahçende verdiğin "mangal partisi"nde alkolü kaçırıp neşene neşe kat diye değil elbette. "Bulundurma ruhsatını" ancak evine yönelik bir tecavüz karşısında hatırlayacaksın.

Sözü fazla uzatmadan bize, yani Türkiye''ye gelelim:

Yurtdışında yaşayan bir arkadaşımızın henüz ilkokul çağına yeni gelmiş kızı, Trabzon''da uçaktan inerken karşılaştığı şu manzarayı hayret ve dehşetle anlatıyordu: Uçağa binmeden silahlarını teslim edenlerin Trabzon''da silahlarını almak için oluşturdukları kuyruk postane gişelerinin önündeki kuyruktan uzunmuş...

Türkiye''nin artık toplumun "dişine kadar" silahlandığı bir ülke olduğu muhakkaktır. Ama işin hazin ve vahim tarafı, devletin (hani şu Leviathan''ın) bu manzara karşısında hiç mi hiç paniğe kapılmamasıdır.

Şu bilgi bir gazete haberinden: "Türkiye''de yılda ortalama 700 kişi, düğünlerde, asker uğurlamalarında ya da maç gecelerinde, ''aşka gelip'' silahına sarılan magandalar yüzünden ölüyor."

Utanılacak -özellikle de devlet açısından- bir manzaradır bu...

Çocukluk yıllarımda ceplerimizdeki çakıyı işaret ve yüzük parmağının arasına yerleştirip eğer bir taşma var ise "Bu çakının taşınması yasak!" dediğimizi iyi hatırlıyorum. Peki nasıl oldu da bu ülkedeki devlet gönlünü "silah aşkı"na kaptırıp -bırakın sustalı bıçağı filan- her cinsten tabancanın bellerde teşhir edilebildiği bir ülke yaratmayı başardı sonunda?

Bu derece sorumsuz, bu derece ciddiyetten uzak bir "devlet" olabilir mi? Böyle bir ülkede polisin vazife ve selâhiyetlerini olması gerektiği gibi yerine getirdiği söylenebilir mi?

6136 sayılı yasanın kanuna aykırı olarak silah taşıyanlar için öngördüğü cezaların yeterli olmadığını da söylemeliyiz. Bunun böyle olduğu zaten, toplumun önemli bir bölümünün dişine kadar silahlanmış olmasından da belli; Türkiye sonunda ne yazık ki, ruhsatsız da olsa belindeki silahıyla hemen her yerde dolaşabilen bir nüfusun yaşadığı bir memlekete dönüşmüştür.