Eli havada kalan devlet

Sabah''ın foto muhabiri Ali Ekeyılmaz ne anlamlı bir anı görüntülemiş; TBMM Başkanı Yıldırım Akbulut, 3 Aralık Özürlüler Günü dolayısıyla kabul ettiği bir grup özürlüye hoşgeldiniz derken eli havada kalmış. Nedeni çok basit: Akbulut''un elini gözleri görmeyen bir vatandaşa uzatıyor! Özürlü vatandaş arkadaşlarının uyarısı üzerine ayağa kalkıp elini uzatmış da, ülkemizdeki devlet-vatandaş ilişkisini pek güzel özetleyen bu karşılaşma nihayet tamamlanmış.

Akbulut''un elinin havada kalmasına benzer bir durum Kocaeli''ndeki "çadırkent"lerde yaşanıyor. 4 Aralık tarihli Radikal manşetten afetzedelerin kira yardımı uğruna prefabrike konutlara geçmediğini bildiriyordu. "100 milyon lira için", evet depremzedeler 100 milyon lira yardımının kesilmemesi için prefabrike konutlara geçmiyor ve "çadırkent"lerin sağlıksız koşullarında kalmayı tercih ediyorlardı. Öyle ki, Kocaeli''nde "çadırkent"lerde yaşayan 44 bin kişiden yalnızca 2 bini prefabrike konut için başvurmuştu; ildeki prefabrike konut sayısı ise 12 bini geçiyordu.

İlk bakışta anlaşılması zor bir durum; Akbulut''un havada kalan eli gibi bir şey. İki odalı, daimi sıcak suyu bulunan, banyo ve tuvalete sahip, iyi ısınan bu konutlara bakmayıp çadırlarda oturmayı tercih eden depremzedelerin akılları hepten uçmuş muydu? Olur mu hiç öyle şey! Depremzedelerin tutumu tamamen akılcı gerekçelere dayanıyordu. Akılcı olmayan tutum, Akbulut''un gözleri görmeyen vatandaşa elini uzatması gibi, prefabrike konutları tamamlayan devletin hiçbir araştırma ve hatta gözleme dayanmayan hizmet anlayışıydı.

Depremden bugüne bölgede büyük bir fedakarlıkla çalışan yüzlerce insanın çoktan beri tespit ettikleri gibi, çadırda kalıp üç öğün yemek bulabilen ve bunun üzerine bir de ayda 100 milyon lira gibi bir yardım gören aileler için "çadırkent"ler herşeye rağmen hayatlarını devam ettirebilmeleri için bir çözümdü. Çadırlar su geçiriyor, tuvalet ve banyo kuyrukları eksilmiyor, soğuktan korunulamıyor, vs. Ama hiç değilse, evlerini, eşyalarını ve tabii ki işlerini kaybetmiş bu insanlara yemek servisi vardı; hiç değilse ayda 100 milyon gibi birçokları için hiç de küçümsenmeyecek bir aylık gelir vardı.

Prefabrike konutlarda bu temel hizmetlerden eser yok. İçinde sıcak suyu, tuvaleti, banyosu ve elektriği bulunan bir 30 metrekareniz var ama gerisi yok. Ne yiyip ne içeceksiniz; en küçük bir harcamanız için en ufak bir geliriniz de yok.

Konuyu görüşen Bakanlar Kurulu''ndan şöyle bir sonuç çıkmış: Depremzedeleri prefabrike konutlar için zorlamayalım, kış iyice bastırınca nasıl olsa kendiliklerinden geçerler...

Radikal, "Çadırda gönüllü eziyet" diyor. Bu manzaranın şaşılacak bir yanı yok. "Sıcak su" ve "anında banyo" gibi bir konforun ülkedeki insanların büyük bir bölümünün hayatlarında hiç mi hiç öncelik taşımadığını devlet ve basın bilmiyor mu? Nasıl bir Türkiye''de yaşadığımızı sanıyoruz. Üç öğün sıcak yemek ve 100 milyon lira aylık yardım. Türkiye''deki nüfusun büyük bir çoğunluğunun gündeliği zaten bu "gönüllü eziyet"ten çok mu farklı?

Yapıcak iş tabii ki besbellidir. Aileler prefabrike konutlara geçtikten sonra da 100 milyon lira olan yardımı ve yeterli gıda yardımını almaya devam etmelidirler.