İki "skandal"

Dünkü yazıyı bitirirken "yarın da devir-teslim törenlerinde yapılan konuşmaları gözden geçiririz" diye söz verdiğimden -hiç mi hiç hevesim kalmamasına rağmen- kendimi mecbur hissediyorum.

Söz konusu konuşmaların duyanları son derece "depresif" kılan bölümleri –tahmin ediyorsunuzdur- TSK komutanlarının birinci dereceden ilgi alanları olan askerliğe dair konular değildi. Bu bölümler, askerlerin kürsüde tartışması âdetten olmayan "ulus-devlet", "küreselleşme" vs gibi politik merkezli konular da değil. Âdetten olmasa da bu konuların sıkça tartışılmasına o kadar alıştık ki, yadırgamıyoruz artık...

Bu yılki konuşmaların özellikle dikkat çeken bölümü, önceki gün Genelkurmay Başkanlığı görevini devralan İlker Başbuğ''un çok yakın geçmişte verdiği bir konferans ile kapısını açtığı yepyeni bir askeri uğraşın, yani "felsefe"nin alanına girmektedir.

Komutanlar içinde parıldayan yeni Kara Kuvvetleri Komutanı''nın konuşmasında bu yeni alana ilişkin gelişen ilgiyi Taraf''tan Gökhan Düzgün dünkü yazısında çok güzel analiz ettiği için en iyisi araya girmeden ve lafı uzatmadan sözü kendisine bırakmak:

"Bu konuşmanın dünya çapında bir ''skandal'' olması gerekiyor. (...) Asker siyasete müdahale etmeyi çoktan geçti, asker artık felsefeye müdahale ediyor. Ben düşünce ve ifadeye bu kadar kapsamlı ve geniş bir müdahale çabası görmedim, duymadım. Lafa bakın, hizaya gelin. Sivil toplum içinde yuvalanan post-modern bir tabakanın oluşturduğu... Ordumuz ''yuvalanan post-modernizme'' savaş açmış. Buna inanabiliyor musunuz? Post-modernizm bunun farkında mı?"

Gerçekten inanılır gibi değil. "Komik"ten çok ötede ne saçma sapan bir "işbölümü"dür bu böyle?

Madem öyle, ben de bu konuşmanın ışığında vakit geçirilmeden Anadolu''nun münasip bir bozkırına uzaydan da görülebilecek şekilde (artık beyaza boyanmış taşlarla mı olur, yoksa ışık, hatta lazer kullanılan daha modern bir tarzda mı olur, ona kendileri karar verirler) "Ülke içi medya, bazı akademik ve sermaye çevreleri ile sivil toplum örgütleri içine yuvalanan post-modern tabaka görüldüğü yerde ezilmelidir" şeklinde –tamamen- "post-modern" bir enstalasyon yerleştirilmesini öneriyorum. İyi olur, TOBB gibi bir "sivil toplum"a finanse ettirilecek bu eser felsefenin de artık "emin ellerde" olduğunu ilan ettiği gibi yörede turizmin gelişmesine de büyük katkı sağlar...

Dünkü gazetelerin hemen hepsinin dikkat çektiği bir "yenilik"di. GATA''daki mezuniyet töreninde, Cumhurbaşkanı Gül''ü geçen yıl "Sayın Cumhurbaşkanı" olarak selamlayan GATA komutanları bu yıl rejimi bozup "Sayın Cumhurbaşkanım" demişler.

Hatırlayanlar belki vardır; ben bu ve benzer hitapların sonunda aranan "m" sesinin yanlış –ama mutlaka anlamlı- bir alışkanlıktan kaynaklandığına bir iki kere temas etmiştim bu köşede.

Evet, bir generalin "Sayın Cumhurbaşkanı" yerine "Sayın Cumhurbaşkanım" demesi protokola uygun bir hitap tarzı değildir. Devlet hiyerarşisinde söz konusu iyelik zamiri tam da ters istikamette kullanılmalıdır. Mesela, cumhurbaşkanlarının, başbakanları onlar görevlendirdikleri için, başbakanlarına "Başbakanım" demeleri icap eder. Benzer şekilde başbakanlar da, bakanlara "bakanım" derler. Yani bu tarz hitap tarzı, bizde olduğunun tam tersi istikamette kullanılır. Hitabın sonunda ki "m" sesi, "yukarıda" yer alan "aşağıda" yer alana seslenirken duyulur.

Ama nedense, bizde bu "hiyerarşi" tersine işliyor. Hemen her kademede, bir üstekine hitap edilirken "Babam" seslenişindekine benzer bir hitap tarzı ile karşılaşıyoruz. İsterseniz bu mesele üzerinde başka bir gün özellikle çalışabiliriz. Özellikle devlet protokolünde karşılaştığımız bu terslik çok da "masum" bir şey olmasa gerek.

İki çift söz de "Ferda Paksüt olayı" dolayısıyla edelim.

Yakın zamana kadar haklarında en ufak bilgimiz olmayan (siz okurlardan ve kendimden söz ediyorum) Paksüt çifti hakkında ortada dolaşan iddialar özellikle "hukuk devletimizin saglığı" açısından kaygı verici.

İddialar ortaya düşünce, Aksüt çiftine ilişkin eski haberler-görüntüler de sökün etti haliyle. Bu görüntülerden birisini –ekranda- ben de şahit oldum. Bayan Paksüt, bir davette bir grup insan içinde Başbakan''a hararetli olarak bir şeyler anlatıyor. Sohbette öne çıkan kişi kesinlikle bayan Paksüt, eşi epeyce ikinci planda kalmış.

Bu görüntüler bana –ister istemez- kocalarının önemli görevleri dolayısıyla öne çıkan eşleri hatırlattı.

Neyse, biz gelelim bayan Paksüt''ün ifade vermesine sebep olan gelişmelere:

Bayan Paksüt''ün iddialar karşısında kendisini savunurken hatırlattığı bir "karşılaşma" özellikle dikkatimi çekti. Medyanın –bütününde hem de- ilgilenmediği bir "karşılaşma"ydı bu.

Söz konusu "karşılaşmayı" bayan Paksüt şöyle anlatıyordu:

"Cemil Çiçek''le yemek yedim: Dava açıldıktan sonra Cemil Çiçek''le de yemek yedim. Abdülkadir Aksu ile de görüştüm. Davaya ilişkin konuştuk. İkisi de çok sevdiğim insanlardır. Davaya ilişkin konuştuk. ''Dava açıldı artık ne olacak, şimdi ne yapsak?'' dediler...."

Nasıl, haksız mıyım; dikkat çekmeyecek bir "karşılaşma" mı bu?

Ak Parti''ye kapatma davası açılmış ve Anayasa Mahkemesi Başkan Vekili Osman Paksüt''ün eşi Ferda Paksüt, Çiçek ve Aksu ile "Bundan sonra ne yapılabilir?" sorusuna cevap arıyorlar.

Bana sorarsanız, Paksüt olayında bizi "Vay canına!" diye şaşırtması gereken asıl "karşılaşma" budur.