Kısa kısa...

Geçen hafta Yeni Şafak''ın iki sayısı toplatıldı. Her iki sayıda da üniversitelerdeki baskı uygulamaları yer alıyordu. Pekiyi, bir ülkede bir gazetenin -hem de bir haftada iki sayısının- toplatılmasının gazeteler için haber değeri var mıdır? Bizim "ağır gazeteler"in bu soruya yanıtı "hayır"dı. Öyle bir basın ki, bırakın çok farklı kesimleri, refikleri için bile "empati" geliştirememiş. Sektör olarak daha kendisine hayrı yok ki, başkalarını anlamaya ve anlatmaya çalışsın.

Ulucanlar''dakini takiben Adana''da gerçekleştirilen "operasyon"un nasıl bir şey olduğunu artık biliyoruz sayılır. Cumhuriyet gazetesi Adana milletvekillerinin "operasyon" karşısındaki tepkilerini aktarmış. DSP''li Arif Sezer, bir yakını ciddi bir ameliyat geçirdiği için olaydan haberdar olmadığını söylüyor. ANAP''lı Musa Öztürk (evet doğru tahmin ettiniz, Turgut Özal''ın korumasıydı) "Bilemiyorum. Bu tür iddialar hep yapılır. Yerinde değerlendirme yapmak gerekiyor" diyor. (Bu ne ihtiyatlı tavır böyle; madem öyle gidin "yerinde inceleme" yapın!) Yine Adana milletvekili olan ANAP''lı Mehmet Ali Bilici de "Şüphecilik Okulu" üyelerinden: "Polis herhalde yanlış bir iş yapmış." (!) (Görüldüğü gibi olayın önemi bir "herhalde"den ibaret! Evet, Murat Bektaş "herhalde" öldürülmüş.) Buraya kadar iktidardaki partilerin milletvekillerini dinledik. Şimdi sırada muhalefet var. FP Genel Başkan Yardımcısı Adana Milletvekili Ali Gören de şu açıklamayı yapmış: "Bir hukuk devletinde böyle bir olay görülmüş değil. İçişleri Bakanı''nın derhal istifa etmesi gerekir. Ölçüye sığar bir yanı yok."

Çok yalın, lafı uzatmadan sadece söylenmesi gerekeni duyuran bir açıklama. Bir tarafta "herhalde" ve "bilemiyorum"larla örülmüş "mahcup" bir "kem küm", karşı tarafta bir şeyin ne ise o olduğunun ilanı; yani bir tarafta "iktidar", karşısında "muhalefet." Ne kadar geliştirici bir işleve sahip bir şey bu muhalif olmak! Sadece siyasi oluşumlar için değil, onlardan çok daha önce bireyler için. Örneklerde de gözlediğimiz gibi muhalif olmak insanın zihnini açıyor, kendine güveni güçlendirip gereksiz "mahcubiyet"lerden koruyor ve tabii "gerçeklik ilkesi"nden sapmaları engelliyor. Sadece bu kadar değil, bence "muhalif" olmak insana moral bir bütünlük de sağlıyor.

Adana çıkışlı önemli bir haber "operasyon"un gürültüsü içinde gözden kaçtı. Hatırlatalım: Örgüt üyesi olduğu iddiasıyla gözaltına alınan Selahattin Ozan''a Terörle Mücadele Müdürlüğü''nde işkence yapılıyor. İşkence yapıldığı bir iddia değil, Adli Tıp''tan verilen bir raporla sabit. Bunun üzerine savcılık üç polis memurunun ifadesini alıyor. Polislerin açıklaması çok ilginç: "Sanığın nezaretteyken tahta kanepe üzerinde yattığı, kanapenin konum itibariyle bu tip ekimozları oluşturabileceği göz önüne alınarak..." Hikayenin buraya kadarki bölümünde bir olağanüstülük yok; olabilir tahta kanepelerin bazen böyle tatsızlıklar çıkardığı tarihte de görülmüştür. Hikayenin hoº tarafı, polislerin ifadelerini alan Adana Savcısı Mete Vural''ın "tahta kanepenin yaptıkları" tezini inandırıcı bularak takipsizlik kararı vermesi. Anlaşılıyor ki, Savcı Bey masasına Adli Tıp''tan gelen "işkence raporu" ve polislerin ifadelerini yerleştirdikten sonra bunlara bir güvenilirlik testi uygulamış ve seçimini "tahta kanapenin zararları" istikametinde yapmıştır. Bence de yerinde bir seçim. Daha "tahta kanepe"de yatmak ile "kötü muamele"yi birbirine karıştıran Adli Tıp''ın raporuna iltifat edecek değildi ya... Kıssadan hisse: "Konum itibarıyla" sakıncalı olan "tahta kanepe"lerde yatarken "ekimozlar"a dikkat etmek gerekir.

Bu günlerde televizyon ekranında sıkça gördüğümüz bir sahne var. Polisler birisini kıskıvrak yakalayıp götürürlerken bir taraftan da şöyle söyleniyorlar: "Yapamazsın! Basın açıklaması yapamazsın!"

Marmara Üniversitesi önünde bu sahnenin birkaç kez tekrarlanmasına sanırım hepimiz tanık olduk. Dikkat ederseniz, şiddetle engellenen açıklama herhangi bir açıklama değil, basın açıklaması. Bu niçin böyle, insanlar niçin basın açıklaması yapamazlar? Böyle bir soru olamayacağı için sorunun cevabı da yok tabii ki! Her isteyen, başkasına ait bir yeri izinsiz kullanmamak koşuluyla istediği yerde (kapalı/açık hava farketmez) ve istediği zaman basın açıklaması tabii ki yapabilir; niçin yapamasın ki! Basın açıklaması yapmaya niyetlenen kişiyi tek korkutan şey karşısında polisi görmek değil, arzu ettiği kadar basın mensubunu bulup bulamamaktır. Televizyon ekranında karşımıza gelen bu sahnelerin bizi düşündürmesi gereken bir de şu yanı var: Gazeteler başta olmak üzere basın organları, ''basın açıklamaları''nın polisçe engellenmesiyle hiç mi hiç ilgilenmiyor. Ne kadar tuhaf bir durum; bu açıklamalar -adı üstünde- kendileri için düşünülmüş ve yasaklanmıştı. Yani yine aynı problem, "özbilinç" problemi...