Klimanın gerektirdiği türden bir yazı

Bugünkü yazının başlığını "İran ile niçin savaşmıyoruz?" şeklinde belirlemiştim ama vazgeçtim. Nedeni hemen her gazetede yer alan şu önemli uyarı: "Artan hava sıcaklığıyla yükselen nem oranı hayati tehlike yaratıyor. Bu günlerde mümkün olduğunca açık havaya çıkmaktan, ağır yağlı besinler, sigara ve alkolden uzak durmak gerekiyor. Uzmanlar bu günlerde yoğun zihinsel çabanın da tehlike riskini artırdığına dikkat çekiyorlar." Bundan iyi yeterli sebep olamaz bence; memleketi düşüneceğiz diye sağlığımızdan olacak değiliz herhalde! Dolayısıyla, bugün "mümkün olduğu ölçüde" hafif, yani mevsim koşullarına uygun konulara değineceğiz. Böylece, masanın bir ucunda birikmiş onlarca gazete kupüründen de kurtulmuş olacağım. Hem kaçan bir şey de yok ki! Tasarladığım konuyu işlemek için daha çok zamanımız var. Hele şu "sıcak" günler bir geçsin...

Milliyet''te karşılaştığım bol fotoğraflı bir haber beni çok etkiledi. "Köylerine silahlarıyla döndüler" diyordu gazete. "Terör baskısı ve güvenlik nedeniyle" (aynı köye çıkıyor ama olsun) köylerini terk edip Van''a göç eden Alan Aşireti''ne mensup 230 erkek (demek "çoluk" ve "çocuklar"ını köyde bırakmışlar) silahlanarak köylerine geri dönmüşler. Fotoğrafın birinden anlıyoruz ki durumları çok perişan. Bir göz evde ben 17 can saydım. Bir diğer fotoğrafta da yalnızca erkekleri (köye dönen erkekleri) görüyoruz. Bunlar kalabalık, tamamını sayamadım ama yüz kişiye yakındılar. En önde ortada üzerinde şehir kıyafeti bulunan 40 yaşlarında birisi var. Aşiret Reisi ("Aşiret"i büyük harfle yazdığımız için, "Reis"in "R"sini de büyük tuttum) olsa gerek. Diğerlerinin kıyafetlerini tasvir etmek mümkün değil, çünkü her biri birer ayaklı cephanelik olduğundan bir şey ayırdetmek imkansız. Aşiret Reisi''nin üzerinde ve elinde silah yok; önünde duran ağır makineli tüfeğin (bilenler yanılıyorsam bağışlasınlar çünkü bu konuda hakikaten bir bilgim yok) kabzasını tutmakla yetinmiş. Şöyle böyle değil, aşiret mensuplarının elindeki silahların tamamı namlularının ucunda destek için ayrıca bir parça bulunan (bunun da bir adı vardır muhakkak ama bilmiyorum) ağır makinelilerden oluşuyor. Fotoğrafı görünce "İşte hoş bir köye dönüş" dedim kendi kendime. 2000 yılında Türkiye''de bir köyden alınmış, bir hatıra fotoğrafı. Çok etkileyici. Ne yapmalı, nasıl yapmalı da bu fotoğrafın hakkını vermeli? Belki en uygunu, Ferdi Tayfur''un "Hadi kalk köyümüze dönelim" nakaratlı ünlü türküsünün klibinde kullanmak...

İşte size Cumhurbaşkanı''nın şehit polislerin yakınlarına ve gazilere "Devlet Övünç Madalyası" takıldığı törende yaptığı konuşmadan bir bölüm. "Yorumsuz" olarak veriyorum: "Eğer bir ülkenin o ülke için canını verecek kişileri yoksa veya canını vermeye hazır olduğu halde, gazi olmaya namzed insanları yoksa o ülkenin ayakta durması mümkün değildir. İnançlarımıza göre şehitler ölmez sadece dünya değiştirirler." Söylediğim gibi "yorum" yapmayacağım. Sözler Cumhurbaşkanınızın; yani 75. yaşgününü bu yıl kutlayan ve 2000 yılında sona erecek görevini bir 7 yıl daha yürütebilmek için bütün açıklamalarına rağmen çok da gönülsüz olduğu söylenemeyecek olan Cumhurbaşkanınızın. Bu "dünya" da tabii ki...

İstemeden girdiğimiz kasvetli havadan "yüzümüzü güldüren" (ne kadar ihtiyacımız var!) bir haberle kurtulmaya çalışalım: "Akbulut ''siftah'' yaptı" (Radikal) TBMM Başkanı Akbulut, 26 Ağustos Malazgirt Zaferi''nin yıldönümünü, tam bir ay önce yayımladığı bir mesajla kutlamış. Mesaj şöyle bir şey: "Büyük asker ve devlet adamı Alparslan''ın emir ve komutasında kazanılan Malazgirt Zaferi, kahraman milletimizin (...) yer almıştır." Belki siz de benim gibi düşünüyorsunuzdur: Ne var bunda? Ne olmuş yani? Mesajın tam gününde yayımlanması çok mu önemli? Milletin eğlence aramaktan başka bir şey düşündüğü yok; siz asıl "içeriğe" bakın! Hem unutmayın, Yıldırım Aktürk''ün tahminlerine göre Akbulut yakında Cumhurbaşkanı olacak.