"Kurultay" ile ilgisiz konular

Geçen hafta sonu Radikal''de yer alan bir haber -bence- hak ettiği ilgiyi görmedi. Oysa Mesut Hasan Belli''nin kaleminden çıkan bir “intihal” haberi, TCK 301''de sıralanan devlet organlarında -hâlâ- hakim olan havanın hâlâ ne derece “soğuk” olduğunu nefis bir örnekle önümüze getiriyordu. “Soğuk” derken aklımdan “soğuk ideoloji”nin geçtiğini belirtmeme gerek var mı bilmiyorum.

Özkan Kart adlı vatandaş PKK davasından hükümlü olarak günlerini Sincan Cezaevi''nde geçirmekteymiş. Vaktini iyi değerlendirmek için kitap getirmelerini istemiş yakınlarından. Yakınları da Kart''a Marx ve Engels''in birlikte yazdıkları “Nüfus Sorunu ve Malthus” ve “Kapitalizm Öncesi Ekonomi Biçimleri” adlı kitapları göndermiş. Tamam, bir şey dediğim yok, içinizden birçoğu bu kitap seçimini yersiz bulabilir; “Duvarlar arkasındaki bir hükümlüye gönderecek başka kitap bulamamışlar mı?” diyebilir. Ama ne diyebiliriz ki, Özkan Kart da içerideki günlerinin bir bölümünü bu kitapları etüt ederek geçirmek istiyor. En tabii hakkı bu seçim.

Söz konusu kitapları cezaevi koşullarına yakıştırmayanlar arasında Sincan F Tipi Cezaevi Eğitim Kurulu Başkanlığı da bulunuyormuş. Kurul, kitapları “sakıncalı” bularak teslimatı yapmamış. Kurul''un bu kararını dayandırdığı gerekçe şöyle bir şeymiş: “Yukarıda bahsi geçen kitap, Abdullah Öcalan''ın yazdığı Siirt SCM''nin (Sul Ceza Mahkemesi) 19 Ekim 2009 tarihli kararı ile toplatılmasına ve el konulmasına, dağıtımının yasaklanması kararı ile yasaklanan ''Demokratik Toplum Manifestosu: Kapitalist Uygarlık, Maskesiz Tanrılar ve Çıplak Krallar Çağı'' isimli kitapla içerik olarak birebir aynı olması itibariyle hükümlü-tutukluya verilmemiştir.”(!)

Görüyorsunuz, gerçekten çok “eğlenceli” bir gerekçe bu… Ayrıca -düşünün- nasıl bir emek ürünü bir gerekçe. “Kurul”un kitapları yan yana koyarak, “birebir aynı” içeriği tespit etmesi kim bilir ne kadar zaman almıştır…

Ancak hükümlü Kart, -tabii olarak- bu gerekçeden tatmin olmadığı için Kurul kararına itiraz etmiş. İtirazı Ankara İnfaz Hâkimliği karara başlamış. İnfaz Hâkimliği''nden çıkan karar da kurul kararını destekleyen nitelikteymiş. O da kitapların içeriğinin birebir aynı olduğuna karar ermiş.

Hükümlü Kart -yine tabii olarak- yine tatmin olmamış. “Ne biçim memleket burası? İki satır kitap okuyacağız buna da mı izin yok?” diye düşünmüş olsa gerek. İnfaz Hakimliği''nden çıkan karara bir kere daha itiraz etmiş. Ve dosya gelmiş Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesi''nin önüne…

Bu mahkemeden çıkan kararda da şöyle deniyormuş: “Toplanan deliller ve dosya içeriğine göre usul ve yasaya aykırılık görülmediğinden itirazın reddine oy birliği ile karar verilmiştir.”

Unutmadan: Kurul''un ve mahkemelerin cezaevine sokulmasını “sakıncalı” buldukları kitaplar piyasada serbestçe satılıyormuş.

Radikal muhabiri bu son derece ilginç haberini şu çok hoş yorumla bağlamış:

“ ''Marx ve Engels''in 150 yıl önce Öcalan''ın fikirlerini çaldığı'' anlamına gelen bu son kararla…”

“Cezaevinde okunması sakıncalı-sakıncasız kitaplar” bahsi ne zaman açılsa, benim aklıma hep şu iki örnek gelir:

Stalin''in Sovyetler Birliği''nde cezaevini boylayan tutuklu-hükümlülerin kitap talepleri sadece Lenin''in “Toplu Eserleri” olması kaydıyla kabul ediliyormuş…

12 Eylül sonrası bir süre cezaevine düşen Ecevit''in “kitap” talebinin, “Sadece sözlük ve Nutuk verebiliriz” şeklinde karşılandığından da bir zamanlar söz edilmişti.

***

Yukarıda söz ettiğim haberi toparlamaya çalışırken Adalet Bakanı''nın bir açıklaması ile karşılaştım. Bakan Sadullah Ergin, “30 Nisan 2010 tarihi itibariyle gazetecilerle ilgili son üç yılda bakanlığımızdan talep edilen dosya sayısı 1252''dir. İzin verilen dosya sayısı ise 83''dür. Soruşturma izni verilme oranı yüzde 7''lerde. Bu rakamlar Adalet Bakanlığı olara bizim düşünce ve ifade özgürlüğüne bakışımızı çok açık olarak ortaya koymaktadır” diyor.

Yalan değil, gerçekten bakanlığın hakkını teslim etmek gerekiyor. Aynı zamanda savcılarımızın 1252 taleple 301 konusunda ne derece gayretli olduklarını da teslim etmeyi unutmadan tabii ki!

Ancak Ergin''in yaptığı bu açıklama beni yine de gülümsetti doğrusu. Demek ki, 301 konusunda hâlâ “göreli” bir güvence kazanmış durumdayız. 83''ün 1252''nun yüzde 7''si yaptığı doğru olduğuna göre ifade özgürlüğünün oranının da bu sayılar-oranlar çerçevesinde değerlendirmesi gerekmiyor mu? Ne yapalım, “Buna da şükür” mü diyelim? 301. Madde''nin son fıkrasının (“Bu suçtan dolayı soruşturma yapılması, Adalet Bakanı''nın iznine bağlıdır” ) yararlarını sıralamayı mı, yoksa -eskiden yapıldığı gibi- 301''in hâlâ niçin yerinde durduğunu sorgulamayı mı seçelim?