Medya ile uğraşmak

Başbakan''ın gazete sahipleri ve gazeteciler arasında olmasını tercih ettiği "ideal" (!) ilişkiye dair sözleri gerçekten de haddinden fazla şaşırtıcıydı. Başbakan''ın sözlerini "Parayı veren düdüğü çalar" deyişinin medya dünyasına uyarlanması olarak anlamak yanlış olmasa gerek.

Daha önce de değinmiştim; Başbakan ve hükümet üyeleri medya hakkında değerlendirme yapmaktan kendilerini alamıyorlar. Devletin askeriye cenahında yer almamalarına rağmen, "emir-komuta zinciri"nin medya dünyasına da yerleşmesiyle memlekette işlerin daha iyi yürüyeceğine inanıyorlar. İnanıyorlar ama aynı zamanda yanılıyorlar tabii ki…

Hatırlıyorsunuzdur, çok yakınlarda Bülent Arınç da medyaya seslendi. Arınç, Meclis kulisinde yanına gelen ve "Efendim ben sizin tanımadığınız ÇGD Başkanı Ahmet Akabay" diyen meslektaşımıza şöyle bir cevap verdi: "Sizi tanıyorum. Siz bana hiç hayırlı olsun ziyaretine gelmediniz. Dernek olarak ne Meclis Başkanlığı dönemimde, ne de bakanlığım sırasında. Siz ne biçim derneksiniz. Tabii ki geleceksiniz, ziyaret edeceksiniz." (Diyalogun devamı da ilginç ama fazla uzatmayalım…)

Nihayet bir diğer Başbakan Yardımcısı da katıldı bu "medya sohbetleri"ne. Cemil Çiçek, Taha Akyol''un televizyon programının konuğu olarak medya dünyasına ilişkin düşüncelerini "özgürlük ve sorumluluk" kavram çiftini merkeze alarak açıkladı. Bu da çok yararlı bir aydınlatma faaliyetiydi doğrusu…

Peki bu niçin böyle? Ülkenin siyaset ve devlet adamları kapasiteleri itibariyle, üzerinde biraz düşününce medyaya ilişkin yaptıkları bu açıklamaların münasebetsiz kaçacağını kolayca anlayabilecek insanlar olmalarına rağmen kendilerine niçin engel olamıyorlar?

Sorunun cevabını –herhalde- içinde yer alınan dairenin dışında kalanlar tarafından yeterince takdir edilmemeleri hatta "sevilmemeleri"nin yol açtığı bir öfke belirtisinde aramak gerekiyor. Bu siyaset ve devlet adamlarının medyayı kendilerine meftun hale getirmek yolunda -"kendi medyası"na sahip olma arzu ve gayretleri dışında- bir takım düzenlemeler peşinde koştuklarıni ileri sürmek imkansız. Bu doğrultuda en ufak bir girişim, hatta niyet belirtisi bile yok ortada. Aslında onlar da iyi biliyorlar ki, siyasetin, toplumun ve de tabii medya dünyasının değişmez tabiatı ve kuralı böyle. Avrupa Birliği''nin müktesebatını eksiksiz biçimde ülkeye taşımak istediğini –son günlerde daha da!- tekrarlayan bir siyasi heyetin bunun tersi yönde hayal kurduğunu ileri sürmek yanlış olur.

Kendimizi bir an için bu heyetin yerine koyalım: Sekiz yılı aşan iktidarları döneminde ülkede gerçekten önemli işler gerçekleşmiş. Ülke ekonomisinin -sayıları artan işsizlere rağmen- kaydettiği başarıları inkâr etmek imkânsız. İktidar hekimlerle uzlaşarak bir yere varmayı reddeden bir sağlık politikasını uyguluyor olsa da, halkın aldığı sağlık hizmetinin niteliğinde olumlu yönde büyük adımlar atıldığını herkesten önce bu hizmetleri alanlar söylüyor. Hak ve özgürlüklere ilişkin düzenlemelerde ilerleme olduğu aşikâr. Şimdilik "çalıştaylar" ile yürütülmeye çalışılsa da Alevilerin sorunları ve taleplerinin –tabii ki hep eskiye kıyasla konuşuyoruz- daha ciddiye alındığı da gerçek. "Askerin konumu"na ilişkin teori ve pratik içinde pek çok soru barındırıyor olsa da, gelişmelerin bütününe bakınca, olumsuz seyretmiyor. "Kürt sorunu" (özellikle sayıları binlerle ifade edilen "faili meçhul" cinayetler dosyasıyla) konusunda başlatılan "Açılım" sürecinin henüz "kendisi için bilinç" haline gelmediği açıksa da, ortada hiç değilse –hem de pusuya yatmış iki büyük muhalefet partisinin varlığına rağmen- eskisinden kötü bir tablo yok… "Dış politika" deseniz, artık -şimdilik- Ortadoğu ve Kafkaslar''da bizden habersiz kuş uçmuyor. (Öyle diyorlar!) Ve tabii bu arada başta Cumhurbaşkanı olmak üzere, eşi başörtülü hiçbir siyaset ve devlet adamına askerin ev sahipliği yaptığı resepsiyonlarda eşli davetiye gönderilmiyor. (dairenin dışındakilere: Daha ne istiyorsunuz!)

Bu listeyi uzatmak mümkün. Ama medyanın bir bölümü nedense bu ve benzer olumlu adımlar atılmamış gibi davranıyor! Hükümet cenahının medyaya yönelik ağzını açmasının nedeni sergilenen bu "hakikatsizlik" olsa gerek. Hükümet cenahının medya dünyasına yönelik sarf ettiği haksız ve yanlış sözlerin nedeni bu "değer bilmemenin" yol açtığı öfke olsa gerek. Bu arada hükümet cenahının kendisini öfkelendiren köşe yazarlarına haddinden fazla önem atfettiğini de söyleyelim.

Ama ne yaparsınız ki dünya böyle… Hükümet cenahının anlamak istemediği asıl husus, kendisini sırasında çok öfkelendiren bu "hakikatsizliğin" demokrasinin temel bir özelliği olması. Bizde siyasi partiler içlerinde gerçek anlamda bir "meşveret" de olmadığından (Yeni Asya''nın logosunu bugünlük şöyle değiştirelim mi: "Siyası partilerin miftahı, meşveret ve şûrâdır"!) iç dünyada en ufak bir eleştiri-karşı söz ile karşılaşmamış olan parti büyükleri, medya dünyasında karşılarına çıkan dozu biraz yüksek eleştiriden son derece rahatsız ve hatta müteessir oluyorlar. Oysa hedef bellediğimiz AB ülkelerinde cumhurbaşkanları, başbakanlar, bakanlar vs. sırasında ne türden ağır eleştiri ve çizgilere konu oluyorlar, hatırlamak gerekir. Bu çerçevede sadece Sarkozy''ye ne türden muamele çekildiği bile hatırlansa, medya ile uğraşmaktan vazgeçmeye yeter de artar bile!