"Merkez medya" Gül"ün cumhurbaşkanlığını tartışıyor

Filozof Marcel Gauchet, geçen yıl yayınladığı bir makalede “Medya ve Politika”yı tartışıyor...

Filozofun her zaman olduğu gibi çok önemli tespitleri var. “Dördüncü Kuvvet” denilen bu “iktidar”ın diğerlerinden farkı nedir? Medyayı –asıl olarak– bir karşı-iktidar olarak nasıl değerlendirmek gerekir...

Gauchet''nin bu çerçevede Montesquieu''nün övgüyle söz ettiği “İngilizlerin özgürlüğü”ne Roousseau tarafından getirilen o ünlü değerlendirmeyi aktardığına da şahit oluyoruz. Kıta Avrupası''nın politik ilkelerinin oluşmasında –belki de– herkesten çok rolü olan Rousseau''nun şu ünlü değerlendirmesi yani:

“İngiliz halkı özgür olduğunu düşünüyor; ama kuvvetle yanılıyor. O ancak parlamento üyelerinin seçimi sırasında özgürdür. Parlamento üyeleri seçilir seçilmez, o köledir, hiçbir şeydir.”

Peki Gauchet bu sözleri niçin aktarıyor? Tabii ki “medya”ya, yani “dördüncü kuvvet”e bu değerlendirme çerçevesinde düşen hayati rolün altını çizmek için. İşte, adına “dördüncü kuvvet” denilen ve diğerlerine benzemeyen bu “iktidar”, iki seçim arasında halkın gücünden bir şeyleri koruyarak “köleliğe” düşmesini engellemek için vardır.

Dolayısıyla, meseleyi günümüze çekerek söyleyecek olursak, gazetecilik modern politikayla aynı tözdendir; ama tabii ki, “modern politika”yı toplumdan hareketle anlamak ve tarif etmek şartıyla.

Şimdi de gelelim bunca lafın ülkemizdeki “merkez medya” ile ne ilişkisi olduğu meselesine:

Dün “merkez medya”da yayımlanan iki yazı okudum. İkisi de doğrudan Gül''ün cumhurbaşkanlığı mevzuunu gözden geçiriyordu.

Her iki yazı da, gazetecinin “yoldan çıktığında” alacağı hallere dair Gauchet''nin yazısının devamında dikkat çektiği yanlışlara düşüyorlardı. Gauchet, bu çerçevede, gazetecinin yurttaşlar topluluğunun sözcüsü olmadığını; seçilmişler karşısında herhangi türden bir temsilci olmadığını; onun kendisine “halkın sesi” gibi bir rol biçemeyeceğini; onun anonim bir aracıdan ibaret olduğunu belirtiyordu.

Oysa sözünü ettiğim iki yazarın -bırakın bu sınırları aşmayı- kendilerini “halkın sesi”nden de öte neredeyse “halk”ın yerine koyduğu gözleniyordu...

Yazılardan ilkini hızlı geçeceğim, çünkü müellifinin tarzı artık gerçekten “kabak tadı” verdi. Yazının şu kapanış cümlelerine bakın lütfen:

“Başbakan seçim gecesi, kendisine oy vermeyenleri de derinden etkileyen ''şık'' bir konuşma yaptı. Bahçeli şık bir açılım yaptı. Tanıdığım Gül''ün de bu sürece aynı şıklıkla ve zarafette jestlerle destek vereceğine eminim. Kendi payıma şunu söyleyebilirim: O benim gözümde büyük bir Türk siyasetçisidir. Bu şıklık onu daha da büyütecektir.”

Tarzın –külliyen yanlışlığı bir tarafa– gülünçlüğünü görüyorsunuz... Yazar bize, yani içinde Gül''ün de yer aldığı yurttaşlar topluluğuna “şık şeyler yapalım ki, sonuç da şıklık olsun!” demektedir adeta...

İkinci yazı Mehmet Ali Birand''ın kaleminden çıkmıştı.

Aman Allahım! Ben epeydir bu derece –kötü anlamda– buram buram “muhafazakarlık” kokan bir yazı okumamıştım.

Gül''ün cumhurbaşkanlığına ilişkin TSK''nın tavrının ne olacağının tartışıldığı yazıda yapılan şu tespitlere bakın:

”Türk Silahlı Kuvvetleri attığı bir adımı veya aldığı bir kararı unutmaz. Görmezden gelmez. Mutlaka izlemeye devam eder.

Türk Silahlı Kuvvetleri''nin en fazla önem verdiği konu da budur: Milli İrade...

TSK, halkın sürekli nabzını tutar. Türk toplumu üzerindeki saygınlığına gölge düşmemesi için büyük dikkat harcar.

12 Eylül müdahalesinin dahi, sırf ''kamuoyu daha iyi hazırlansın'' diye birkaç ay ertelendiğini bana bizzat Kenan Evren (bakınız: 12 Eylül Saat 04:00, Karacan yayınları) anlatmıştı.

TSK şimdi yüzde 46 oy oranıyla seçilmiş bir iktidarın Cumhurbaşkanı adayını, sırf eşi türbanlı diye engellemeye kalkmaz. Sorun çıkartmaz.

Bizim gibi, onlar da, Çankaya''ya oturacak first lady''nin türbanlı olmasından -özellikle dışarıda Türkiye''nin temsili ve görüntüsü açısından- rahatsızlık duyacaklardır. Olmamasını tercih edeceklerdir (...)

Gelişmenin genelini analiz eder.

Ancak milli iradeyi çiğnemez.

TSK, bizim göz bebeğimizdir.”

Toparlayacak olursak:

Modern politikanın onsuz edemediği “merkez medya” bu mudur?

Militarizmin kateşizmini tekrarlayan bu satırlarla mıdır “yurttaşlar topluluğu”nu iki seçim arası dik ve dinç tutacak olan?