"Okulumuz"u mu tartışıyoruz, yoksa...

26 Nisan''a çok az kaldı. Aslında bugünkü yazının konusu 26 Nisan''da yapılacak (?) olan "frekans ihalesi" ve RTÜK olmalıydı. Bilindiği gibi frekans ihalesinin "haberleşme hürriyetimiz"i doğrudan ilgilendiren birçok yönü var. Nitekim geçen haftanın ikinci yarısından başlayarak bazı köşeyazarları bu karmaşık hikayeyi değerlendirmeye başladılar bile... Ancak dikkat ettim, bazı televizyon kanallarının ihalenin ertelenmesi yolundaki girişimlerinin de araya girmesiyle "frekans" meselesi daha çok "teknik" düzeyde tartışılıyor. Adına RTÜK denilen ve gelirleri ve ilkeleriyle ülkedeki televizyon ve radyo yayıncılığının "Büyük Ağabey"i olmaya pek hevesli bu kurumun kaleminden çıkan "Program Yayın İlkeleri, Esas ve Usûlleri" başlıklı manifestosundan söz eden yok gibi bir şey... Sanırsınız ki bu "Esas ve Usûller" bizi (yani televizyon izleyicilerini) hiç mi hiç ilgilendirmiyor. Allah''ın izniyle, paralar denkleştirilip frekanslar "yasal" sahiplerini bulunca, bu meseleyi de sağ salim atlatmış olacağız!

Oysa bu "Esas ve Usûller" meselesi belki tahmin ettiğinizden de ciddi. RTÜK Başkanı''nın "medya sahipleri"ni, "manken sunucular"ı "TV''de Türkçe sorunu"nu sürekli gündemde tutup arada bir (eleştirmek için tabii!) "Kuşum" şarkısının birkaç dizesini okuması da sizi yanıltmasın; bu "Esas ve Usûller" meselesi sahiden ciddi...

Ama ben bugün bu meseleden söz etmeyeceğim; nasıl olsa ihaleye daha birkaç gün var. Ben bugün, yaklaşık iki saattir izlemekte olduğum "Gelecek için 23 saat" kampanyasından söz edeceğim.

Bu kampanyayı NTV ve TEGV (Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfı) ortaklaşa düzenlemiş. Kampanyada yenilikler de var; benim bildiğim kadarıyla Türkiye''de televizyon canlı yayınında ilk kez bağış toplanıyor. Batı''da benzer kampanyalar son on yıldır çok sık tertipleniyor ve bu "hayır işleri" birçok yazar ve düşünürün eleştirisine de konu oluyor. 23 Nisan''ın da araya girmesiyle, NTV bu kampanyayı üç gün boyunca sürdürecekmiş.

"Gelecek için 23 saat" kampanyasının benim izlediğim iki saatlik bölümünde bir miktar para toplanmasına (Kemal Derviş''in 250 milyonundan sonra Gülriz Sururi de "beş çocuk" için 125 milyon bağışladı) rağmen, "dişe dokunur" bir şey duymadım. Önce biraz "özel okullar" meselesi (gayet yüzeysel olarak) tartışıldı, sonra Can Kıraç''ın bir iki açıklamasını dinledik, ve nihayet TEGV''nin Fındıkzade''deki (İstanbul) merkezinden "spor felsefesi ve eğitim" konulu mesajlar aldık. Tabii bu arada NTV''nin kampanya sunucusunun "Eğitim, Mutluluk, Sevgi, Bilgi, vesaire"den oluşan bol duygulu açıklamalarına da ister istemez maruz kaldık. Ekrana arada bir bazı grafikler de geliyordu. Kaç çocuk bilgisayar kullanıyor, öğretmenlerin yüzde kaçı kitap okuyor, 2023 yılında nüfusun kaçta kaçı hangi öğrenimden geçmeli, vesaire... Kampanyadaki ortak dilek, "Türkiye çağdaş bir ülke olsun!" şeklindeydi.

Ben de çoğumuz gibi TEGV''nin Başkanı İbrahim Betil''i uzaktan tanıyorum. Betil''in bankacılık sonrası zamanının tamamını bu vakıf işine verdiğini de biliyorum. Yakından tanıyanların övgüyle söz ettikleri bu liberal görüşlü insanın gayretini küçümsemek aklımın ucundan bile geçmez. Ama inanın, bütün çabama rağmen ben bu kampanyadan bir şey anlamadım! Kabahatin büyüğü belki de bende; eğitim/öğretim üzerine bir şeyler karalamış birisi olarak bugüne kadar TEGV''yi yakından incelemek, anlamaya çalışmak gibi bir çabam olmadı. Bu eksikliğimi özellikle belirtiyorum, çünkü şimdi söyleyeceklerim tamamen NTV ekranında gördüklerim ve dünkü gazetelerde okuduklarından hareketle düşündüklerim.

Dünkü Sabah''ın manşeti de İbrahim Betil''e ayrılmıştı: "Cennetlik adam." Gazete içerde de iki sayfasını Betil''e ve Betil''in TEGV''sine ayırmış. Manşette olduğu gibi bu sayfalarda da övgü çok; ama en ufak bir bilgi yok. Vakıfla ilgili birtakım şeylerden tabii ki söz ediliyor; ama hiç değilse şu temel sorunun cevabı yok: "Bu TEGV nasıl bir eğitim ve öğretimin peşindedir?" Sabah''ın "Neler öjğretiyorsunuz çocuklara?" sorusuna Betil''in verdiği cevap da pek bir şey anlatmıyor: "7-14 yaş grubuna, okul sonrası programlarda yaratıcı düşünce, eleştirel düşünce, sorgulama, özgüven geliştirmeyi amaçlayan, bilgisayar okuryazarlığı ve..." Bütün bu sayılanlar kendi başlarına iyi şeyler olmasına iyi şeyler; ama Türkiye''deki "Okul"u yetersiz bulup ciddi iddialarla ortaya çıkan bir hareketi anlamamız için bu çok genel (ve biraz da "iş dünyası"ndaki seminer konularını hatırlatan!) dilekler yeter mi?

NTV''de iki saate yakın izlediğim "kampanya"yı hiç "hakiki" bulmadım. Anlatılan ve zaman zaman eleştirilen "Okulumuz"un bu tür kampanyalarla adam olacağına hiç ihtimal vermeyenlerdenim. Ülkedeki eğitim/öğretim sorununun öyle "bilgisayar" ya da "parklar"la adam olmayacak türden olduğunu sanıyorum. TEGV''nin NTV ile yürüttüğü bu kampanya haddinden fazla "temiz"! Söylenenler mevcut yapıyı hiç mi hiç sarsacak nitelikte değil; "Okul ve Devlet" ilişkisinin sorgulanması akla bile gelmiyor. Bu kampanyada karşımıza çıkarılan manzara Türkiye''nin tamamına tanıklık etmiyor. Fazla "şehirli" fazla "steril", fazla "medyatik", fazla "barışçı", ağzı var dili yok bir kampanya... Bu kampanyada "Talim Terbiye"nin yeri nerede? Bu kampanyada din öğretimi ve eğitiminin, "özel okullar"ın, "eğitim ve öğretim dili"nin yeri nerede? Bu tartışmada "Okul"un (kısmetse!) "2023 yılı"nı görüp görmeyeceği tartışması nerede?