Sarkozy seçim kampanyasını Ankara"da başlattı!

Ne münasebetle olduğunu şimdi hatırlayamıyorum ama bir iki kez daha karşılaşmıştık sanki. CHP Genel Başkanı''nın Başbakan Erdoğan''ın şahsında hükümetin bir uygulamasını, düzenlemesini ya da bir açıklamasını takdir etmesinden söz ediyorum. Önceki gün bu tavrın yeni bir örneği ile karşılaştık. 300 dakika gibi kısacık bir süreye sıkıştırılmasına rağmen ziyaret öncesinden başlayarak - "doğrucu Davut" edasıyla! - Türkiye''nin AB üyeliği konusunda "herkes kendi yoluna!" içerikli mesajlar vermeye çalışan Sarkozy karşısında haklı olarak sergilenen soğuk, memnuniyetsiz tavır CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu tarafından da yerinde bulunmuş. Kılıçdaroğlu, "Olması gereken bir tepkiydi" diyor. "Sarkozy''nin daha farklı bir kimlikle Türkiye''ye gelmesini, görüşmeler yapmasını, tarafları dinlemesini isterdik" şeklindeki dileğini dile getirmeyi de unutmayarak.

Yerinde, güzel bir dilek tabii ki… Ama ortada bu dileği imkansız kılan bir gerçek var. Şu gerçek yani: Sarkozy, bu ziyaretinde Türkiye''nin AB üyeliğine ilişkin malum kanaatini açıklarken aslında Ankara''daki muhataplarına değil ülkesindeki aşırı sağ seçmen topluluğuna seslenmektedir. Fransa''da 2012''de yapılacak olan başkanlık seçimine ilişkin "seçim konuşması" gibi bir şey yani. Çünkü biliyoruz ki, 2012 seçiminde Fransız sağının işi bu sefer gerçekten zor. Daha şimdiden, bugün iktidarda olan sağın 2012 seçimindeki yarışta adayını ikinci tura taşıyamama tehlikesini taşıdığını söyleyenler var. Sosyalistlerin başkan adayı karşısında babasından genel başkanlığı devralan Marine Le Pen''in yer alabilme ihtimalinden söz ediyorum. Bir bakıma, Chirac''ı ikinci kez başkanlığa taşıyan seçimde sosyalistlerin adayının ikinci tura kalamaması ve yarışın Chirac ile baba Le Pen arasında geçmesinin rövanşı gibi bir tablo…

Bu kuvvetle muhtemel gelişmenin nedeni şudur: Aşırı sağın sağı esir alması… Bu süreç bir kere başlayınca önüne geçebilmek çok zor. Sağ partiler aşırı sağdan seçmen tırtıklayabilmek için bu seçmenlerin gönlünü hoş tutmaya başladıklarında, aşırı sağın önü açılmıştır diyebiliriz. Bundan sonrası sağın kendisini kandırmasından başka bir şey değildir. Aşırı sağın seçmenleri ortada "hakikisi" (yani aşırı sağ partiler) varken kendilerinden şu ya da bu ölçüde ödünç alınmış bir politikaya (yani sağ partiler) niçin meyletsinler ki…

Fransa''da geçen yılın mart ayında yapılan genel seçimler bu "teori"yi doğrulamıştı zaten. Seçimden iki parti, Sosyalist Parti ve Le Pen''in Milli Cephe''si kazançlı çıkmıştı. Sarkozy''nin "rol çalmak" amacıyla başlattığı "milli kimlik" kampanyası, başkanın tahminlerinin tersine Milli Cephe''ye yaramıştı. Bu zamanda "Millet nedir?", "Fransa''nın kimliği nedir?", "Milli kimlik nedir?" gibi münasebetsiz sorulara cevap aramak için açılan bu kampanya aşırı sağı çok memnun etmişti doğrusu…

Hatırlıyorsunuzdur mutlaka; yakın zamanda "milli kimlik" merakı kabaran Sarkozy''nin 2003''de içişleri bakanı olarak çokkültürlülüğe ilişkin sergilediği tavır bayağı farklıydı. O yıllarda farklık, çeşitlilik, pozitif ayrımcılık gibi kavramları telaffuz etmeyi tercih ediyordu. Bu çerçevede ülkesinde ilk defa "İslam konseyi" gibi bir çatı örgütün oluşması için bile çabaladı. "İslam demokrasi ile bağdaşabilir mi?" sorusunda "ırkçılığın" izlerini buluyor, "2004''ün Fransa''sı artık sadece Katolik değildir" diyerek İslam''ın ülkesindeki güçlü varlığından söz ediyordu. "Asimilasyon"a karşı çıkıp göçmenlere kökenlerini unutturmayacak olan bir "entegrasyon"u tavsiye ediyordu.

Sarkozy''nin bu tutumu 2005''deki sokak gösterilerinden sonra hızla değişmeye başladı. 2007''ye gelince başkan artık "Fransız Cumhuriyeti''nde yaşayan Müslümanların avukatı" olmayı bırakmıştı. Bundan böyle artık "tut ki tutabilirsen" faslı başladı. 2009''da biraz önce söz ettiğim "milli kimlik" kampanyası ve bunun sonucu olarak ortaya "tekkültürlülük" tezlerinin öne çıkması. 2010''da Romanların polis marifetiyle ülke dışına sürülmesi, ve başkanın Grenoble konuşmasında göç ve suçluluk kavramlarının daha yüksek sesle birlikte anılmaya başlanması… Bazı suçları işleyen "yabancı kökenli" Fransız vatandaşlarının vatandaşlık haklarının ellerinden alınmasını sağlayacak yasal düzenlemelerin yapılacağının açıklanması.

Örnekleri daha fazla uzatmadan, bu değişimin nedenini bir kere daha hatırlatarak bitireyim yazıyı:

Fransız sağını kısa sürede neredeyse aşırı sağın "yol arkadaşı"na dönüştüren bu değişimin arkasındaki nedenler tabii ki çok çeşitli. Bizdeki örneklerinden farklı olarak özellikle "göçmen karşıtlığı" üzerinde yükselen Avrupa aşırı sağının –bu gidişle- etkisini daha da arttıracağını öngörmek zor bir şey değil. Üstelik bu aşırı sağ, ikinci savaş sonrası rastlanmayan bir biçimde sağ partileri de giderek kemiren ve bu etkisi nedeniyle onları da giderek kendisine benzemeye mecbur eden yeni bir nitelik kazanmış. Sağın işi gerçekten zor; kolay formüller-açıklamalar ile hiddetlenen seçmenlere ulaşabilmek için aşırı sağ ile flört etmeye mecbur; ama bu mecburiyet kendisinden çok aşırı sağa yarıyor. "Hakikisi" ve "taklitçisi" meselesi yani…

"Peki ya sol partiler, aşırı sağın yükselişinin önünü onlar kesebilecek mi?" diye soruyorsanız, bu soruya açık-seçik bir cevabımın olmadığını söylerim. Bu konuda onların da işinin çok zor olduğunu, çünkü siyasi tercihler söz konusu olduğunda karşılaştığımız bu hareketliliğin, daha doğrusu bu kaymaların nedeninin "küreselleşme"nin belki de artık hiç onarılamayacak zararlı yönlerinin ürünü olduğunu hatırlatabilirim sadece. Ama unutmuyoruz, Mısır''da şahit olduğumuz büyük devrim de "küreselleşme"nin bir sonucuydu.