Yeni Şafak’ın işi daha bir zor

“Zor iş”i özellikle belirtmeme gerek var mı? Lübnan’a asker gönderip göndermemeye ilişkin alınacak tavırdan söz ediyorum tabii ki...

Birçok yorumcunun altını çizdiği gibi bugünkü durum “1 Mart Tezkeresi” günlerindekine hiç benzemiyor. O günlerde medyanın “ezici çoğunluğu”nun (ama gerçekten “ezici”!) tezlerini göğüsleyenler arasında gazetemizin de müstesna bir yeri vardı doğrusu... Ama görüyorsunuz, bugün işler bayağı farklı gelişiyor. Yanlış anlaşılmasın, bu tespiti vakit kaybetmeden yetiştirilmesi gereken bir eleştiri olarak dile getirmiyorum; işlerin bu sefer farklı olmasının Türkiye’ye yüklenen “misyon”un gerçekten farklı olması gibi haklı nedenleri var. “Tezkere” günlerinde (başındaki bir diktatör de olsa) komşu bir ülkeyi kafasına estiği için işgal etmeye soyunmuş bir devletin “Bir an önce yol verin!” şeklindeki ısrarlı talebine cevap yetiştirmek söz konusuyken, bugün hiç değilse şekil olarak, adı Birleşmiş Milletler olan ve özünde barışı ve uluslararası hukuku temel alan bir örgüte destek çıkıp çıkmamakla karşı karşıyayız. Kapımızı bu sefer doğrudan ABD yönetimi değil Kofi Annan çalıyor. Dolayısıyla bu yönde sergilenen “tereddüt”ü haksız ve yersiz olarak değerlendiremeyiz. Sonuç olarak, Türkiye’nin bugün Lübnan’da üstlenmesi gereken role ilişkin olarak fikir beyan etmek “Tezkere” sürecinde olduğu kadar kolay değil... Nitekim bu zorluk söz “artık büyük oynamasının zamanı geldiği” düşünülen devlete yüklenen “misyon”lardan açılır açılmaz bavulu yapmaya koyulan aceleci takımı bir yana koyacak olursak, gazetemizi de içine yerleştirebileceğimiz sağduyu sahibi kesim tarafından açıkça dile getiriliyor. Bu sefer karar vermek-tavır almak zor, “Yeni Şafak’ın işi daha bir zor”.

Şu düşünceme bilmem katılır mısınız bilmiyorum: Dikkat ederseniz, Türkiye her ne kadar “bölge” başta olmak üzere dünyada önemli bir “aktör” olmakta olduğunu /olmakta olduğunu –biraz da gereksiz bir ısrarla- tekrarlıyor olsa da, bölge ve dünya sorunlarının ülkenin gündemine oturması neredeyse tamamen onun iradesi dışında gerçekleşiyor. En yakın örnekleriyle Afganistan ve Irak meselesi gibi bugünkü Lübnan sorunu da böyle. Ve bu gidişle –Allah yazdıysa bozsun- muhtemel bir Suriye-İran sorunu da benzer biçimde gelişecek. Bu durumda eğer bu tespitimiz doğruysa “aktör” olmak için aceleci davranmamak çok daha yerinde bir seçim değil midir? (Biliyorsunuz, “aktör”lük için de belli bir süreci layıkıyla ve sabırla geçmek-tamamlamak gerekir; neredeyse her gün bir yenisi ile karşılaştığımız televizyon dizilerindeki “oyuncular”ı “aktör”den sayıyorsak o başka tabii...) Bu nedenle bu şartlar altında bölge ve dünya işlerine aktif bir biçimde bulaşmamak –bana göre– her bakımdan çok daha hayırlıdır. Tamam, Lübnan’ın da bir biçimde yer aldığı “bölge”deki “tarihsel sorumluluğumuz”u inkâr eden yok. Ama unutmayalım ki biz bu dünya ile ilişkimizi seksen yıldır “bilinçli olarak” neredeyse sıfırladığımız için bu davada “aktörlüğe” soyunabilmek için daha çok fırın ekmek yememiz gerekmiyor mu?

Bana doğru gelen bu tespitimi güzel bir yazıdan çektiğim bir örnekle güçlendirmek isterim: Yeni Şafak’ın eski okurlarının tanığı bir gazetecinin, Nasuhi Güngör’ün yeni gazetesinde (Star) geçenlerde yayımladığı (23 Ağustos) “Kıskaç” başlıklı yazısı bakın nasıl yerinde bir gözlemle bitiyor: “Lübnan’a ve genel anlamda bölgeyle ilgili yaklaşımlar, hazırlanan dosyalar, gerçekten sağlıklı bir kararın ortaya çıkmasına yetecek düzeyde mi? Hükümetin önüne hangi bilgi ve analizler konulacak? Bunları hazırlayanların yetkinliği hangi düzeydedir? Amerikan merkezli kaynakların dışına çıkma şansları ne kadardır? Bu sorulara olumlu cevap vermek kolay değil. Sizi bilmem. Ama kendi payıma, Irak’ın yakın geçmişindeki en önemli Şii liderlerden Muhammed Baqır Es Sadr’ın isminin, üst düzey bir güvenlik raporunda ‘Muhammed Bekir’ olarak yazıldığını gördükten sonra hiçbir şey beni şaşırtmıyor. Bir Şii liderin adının niçin ‘Bekir’ olamayacağını anlatmak için nereden başlamalı dersiniz?”

Nasuhi’nin eline sağlık, verdiği örnek “aktörlük” için vazgeçilmez olan “bilgi ve analiz”in düzeyini ne güzel açıklıyor... Bu “Bekir” örneğinin münferit olduğunu da sanmayın. Mesela hiç değilse Irak işgali sonrasında da ülke olarak “bilgi ve analiz” açısından ne durumda olduğumuzu hatırlayın... Bırakın yönetimi medyamızın bile konuya ilişkin “dosya”sının ne kadar cılız olduğunu hatırlayın... “Bölge”yi layıkıyla tanıyan gazetecilerimizin sayısının (ben o dönemde “Cengiz Çandar, Mustafa Özcan ve Kerim Balcı’dan başkası var mı?” diye sormuştum galiba?) azlığını hatırlayın...

“Lübnan’a asker göndermek” konusuna devam edeceğiz haliyle... “Biz” bu senaryoda ne derece “aktör” olabiliriz anlamaya çalışalım bakalım...