Darbecilere karşı darb-ı tevhid!

Canını vatan uğruna feda edenlerden sadece bahsetmek bile ister darbeci cuntaya karşı ister PKK teröristlerine karşı olsun: Duygularla oynama, aşırı heyecanlanma, hamaset filan olarak algılanabiliyor. Savaşmayı süslü ve masum kelimelerle reddeden bir felsefeyle dirilmiyor oysa gerçeğimiz. Zihinsel yöntemlerle değil, vücudun tamamını uyandıracak, tüm azaların işlevini ibadet kılacak bir hareket, 'yürüme', bir miraç bizi şahit kılabiliyor ancak gerçeğe. Nedir gerçeğimiz peki? Nefsimizin şu an geldiği yer!

***

Evet: İnsan hak ettiği yerde yaşar. Kiminin yaşadığı yer vatan olur bu sebeple. Kimininki herhangi bir toprak parçası. Kimi de küresel vatandaş olma niyetiyle vatansız yaşar. Vatan eğer o gözünü kırpmadan canını feda edenler için üzerinde yaşadıkları toprak parçasından ibaret olsaydı: Kimse 15 Temmuz akşamı kılını kıpırdatmazdı tanka karşı.

Kurtuluş Savaşı'nda M. Kemal tarafından söylenmiş “Size ölmeyi emrediyorum” sözü nefsi için yaşamakla yetinenleri gerçeğe şahit tutmaya yetmez maalesef. İşte bu; vücuduyla ispat can vermeyi göze almaktır. Canını verecek kadar bedel ödemeyi göze almak mânâsıdır vatanın. Hani entelektüel dilde elini taşın altına koymak denir ya!

***

Vatan sevgisi denince, şehitlerden bahsedilince milliyetçilikte veya faşizm ihtimalinde arıyor kimileri bu kavramların karşılığını. İnsan hakları, hümanizm, liberalizm vesaire. Bunlar vatan veya şehit gibi kavramların sendeki 'hamasi' yankısından daha gerçekçi 'asli' normlarıdır kiminin. Bir başkası Anadolu irfanı diyebilir. Maya. Aşk. Ruh. Böyle demeye çalışır, anlatamayacağını bilerek. Hatta demez, gider, can verir.

İrfan; Hakkı bilmektir. Kitaptan değil, insandan ve yaşantıdan bilmek. Hakkı kendi nefsinde ve dış dünyadaki her şeyde ispat etmektir. Bu toprakların mayasında kesintisiz diri olan ruhtur irfan. Böyle 15 Temmuz'larda tecelli eden... Canlı söz olmuştur.

***

Gerçeğe şahit olan kişi, kanı göğsüne akıtır. O vatan evlatlarının kanını dökmez. Kanı içine döker. Kan nefs demektir. “Birlik noktasında senin canın benim canımdır” demek aşkın sözcülüğü değil, aşkın kendisidir! Bu bir tevhid yankısıdır bu toprağın mayasında. Evet: Şehit olanın döktüğü kan, kendi kanıdır. O halde, bir başka bilgide can olacaktır. Sembolik olarak denilebilir ki 16 yaşındaki şehit Abdullah Tayyip'in kanı Recep Tayyip'in canına eklenmiştir!

***

Vatan dediğin senin aslındır, ruhun evidir. İlk nura bürünmeden önceki hâlin! Bu sırrın anlamını ancak aşk ile bilip ispat ettiğinde yani tüm uzuvlarını ona şahit tuttuğunda anlarsın: Ona dönersin. Geldiğin yere dönersin. “O'ndan geldik, O'na döndürülmekteyiz”in bütün anlamlarıyla. Başı ile sonu yek vücud olur.

Evet varlık yuvarlaktır diyebiliriz illa bir form istersen. Vatanını sevmek ideolojik bir marifet değil, bedelini ödemeyi göze aldığın bir eylemdir. Aşktır marifet: Sende sana ait olduğunu sandığın ne varsa vermektir.

Vatan için canını vermeyi göze almak bir bakıma vücudun zekatıdır. Nefsini Hakta fani kılmanın belki bir 15 Temmuz gecesi kadar süren kısa yolu. Bir gecelik. Belki bir anlık. Fakat tüm varlığın kurban olduğuna şahitlik edecek sonsuz bir dirilik. Tüm varlığın Hakla kaim olduğunu bilmek!

***

Varlığın hakikati aşktır denir ki bunun en zahiri göstergesi vatan sevgisiyle başlar. Sevdiğin her şeydir. Maşuktur. Bir dudak bir gözdür, kandil gecesidir vatan. Kitap okuduğun masa, ayağını uzattığın sehpadır. Sevdiğinin kokusu, koynudur. Dışarı baktığın penceredir. Süleymaniye'dir. Ezandır. Salâdır. Derken...

Vicdandır vatan. Vücudun mevcudiyetini, asli vücudun bir olduğunu zihinsel bir faaliyetle değil vecd ile bilmektir. İnsan memleketini düşünüp taşınarak, felsefesini yapıp ideolojik veya kimliksel tanımlarla tasvir ederek değil, gönlüyle sever. Yaşayarak.

Ekonomik kriz çıkmasın diye 28 Şubat'taki gibi faiz lobisinin gizli zenginlerine yine vatan ihaneti üzerinden kazandırmamak için gider ve biriktirdiği dolarları bozdurur. Vatanını sevdiği için yapar.

Mecnun'un Leyla sevgisi de vatan sevgisidir bu anlamda. Mecnun sen/ ben davasından geçip tevhid ettiğinde yani nefsini ruh kıldığında “Leyla benim” diyecektir. İşte 15 Temmuz şehitleri de “vatan benim” demişlerdir bir bakıma. Nefsini vatan ile sembolize olan külli nefse vermiş, tamamen yok etmiştir şehit olan.

Şehadet mertlik, fedailik demektir. İlla can vermek gerekmez. Hakkını vererek, Hak ile beraber olduğunu, Hak ile nefes alıp verdiğini kanıtlamaktır. (Mesela vatan için, sevdiğin için çok çalışmak gibi.) Mesai fedailiğidir bu da!

***

Şimdi diyeceksin “bu süslü laflarla ölü seviciliği yapmak kolay. Herkes uğruna öleceği / öldüreceği bir kutsal buluyor zaten!” Doğru. Amma: Bir şahıs veya ideoloji ya da ülkü için değil ancak varlık için can verilirse, şahitlik olur zaten. Aşk o ülküyü varlığa çeker. Hak'ta fani olursun. Şahıs veya örgüt için fedailik yapmak ise o putlaştırdığın şeyin rızası için eylem yapmak demektir. Yani nefsinin rızası için! Bugünün canlı bombaları gibi. Hakkı ile olmayınca haksız yere masumları da katledersin vesaire.

Kısaca: Uğruna canını feda etmeyi göze aldığın yerdir vatan. Kimi için terörist bir örgüt olur. Kimi için canlı bomba kıvamında bir ülkü. Nihayetinde Hakkı idrak yolculuğunda nefsimiz hangi yere gelmişse gerçeğe ettiğimiz şahitlik de odur.

***

Vatan'ın daima nefs-i emmaresi vardır. Bir Pkk olur, bir Işid, bir Feto vs. Nefs-i emareye karşı darbe ancak yukarıda en seküler şekilde anlatmaya çalıştığım tevhidi yaşamakla mümkün. Vahib Ümmi: “Darb-ı zikr ile yakarsan sen bu cismin varlığını / Bu vücudun hânesin bi'l-külli reyhan gösterir” der. Eroğlu Nuri de ekler: “Gerçek aşık dost yolunda ün eyler / Darb-ı tevhid ile bağrın hûn eyler!”

Her gerçekliği hile ile bozan Feto'ya karşı tevhid gerektir bize! Vatan sevgisi: Darb-ı tevhid bugünün ve her devrin darbeci nefs-i emmare'sine karşı direniştir aynı zamanda.