Belki de "Mesela.." dediler

Türkiye''nin demokratik bir hukuk devleti olduğu hep söylene gelmiştir. Senelerdir dinlediğimiz "Bulun 226''yı (şimdi 276) hükümeti ele geçirin" söylemi iktidarın halkın iradesiyle belirlendiğinin simgesi olarak kullanılmıştır. Bu söylemin yakın zamana kadar belli bir inandırıcılık payı da vardı. Zannediliyordu ki madem ki demokrasi farklılıklara imkan tanıyan ve azınlıktaki görüşlerin millet desteğini kazanmak suretiyle iktidara gelmesini mümkün kılan bir rejimin adıdır. Sol veya merkez sağ partilerden farklı bir programı, söylemi ve milletvekili profili olan bir parti kurulabilir. Bu parti kendi özgün programıyla millet huzuruna çıkıp oy isteyebilir. Tek başına veya koalisyonla 276''yı bulursa hükümet etmesine de imkan tanınır. Zorlama olmadıkça ve serbest seçimlerle iktidarın el değiştirmesi yolu kapanmadıkça buna engel olunmaz. Demokratik hukuk devleti de esasen bu demektir.

Bu söyleme inananlar senelerdir kendi düşünceleri doğrultusunda siyaset yapacak parti kurma ve bu partiyi iktidara getirme çabası içinde oldular. Bu yolda doğruları oldu, yanlışları oldu. Bunları şu anda tartışmanın hiçbir anlamı yok. Çünkü demokrasilerde yanlışları cezalandırmanın mercii mahkemeler değil millet iradesidir. Ne var ki önce MNP, sonra MSP daha sonra RP millet iradesiyle değil başka iradelerle cezalandırıldı. Şimdi de Fazilet Partisi hukuk tarihinde gerek üslup gerekse içerik bakımından bir benzeri olmayan bir iddianame ile kapatılmak tehlikesiyle karşı karşıya.

Belli bir kesimin siyasi tercihlerini temsil eden bir partinin peşpeşe kapatılma vakıası ister istemez demokrasinin ülkemizde hangi oranda var olduğu sorusunu gündeme getirmektedir. Buna düşük profilli demokrasi demek bile pek mümkün görünmemektedir. Acaba diyorum "Türkiye demokratik hukuk devletidir" diyenler bu cümlenin başına alçak sesle söyledikleri için bizim duyamadığımız bir "mesela" mı ekliyorlar.

Hikayeyi biliyorsunuz. Hani bir grup arkadaş buldukları bir defineyi paylaşamayıp kavgaya tutuşmuşlar. Kavga pek şiddetli geçmiş, kimisi ölmüş kimisi yaralanmış. Geride kalanları mahkemeye çıkarmışlar. Hakim kavganın define yüzünden çıktığını öğrenince "Defineyi nerede buldunuz, şimdi nerede define?" diye sormuş. "Yok demişler hakim bey biz define falan bulmuş değiliz. Sohbet ederken mesela bir define bulsak nasıl paylaşırız dedik. Bütün kavga ondan sonra başladı."

Büyüklerimizin avurtlarını şişirerek söylediği "Türkiye demokratik bir hukuk devletidir" söylemine güvenerek siyasete atılanlar, keza "Türkiye''de tam bir din ve vicdan hürriyeti vardır" ifadesine güvenerek başları örtülü olarak okumak isteyenler veya milletvekilliğine soyunanlar bu cümlelerinin başına alçak sesle eklenen "mesela.." kısmını dikkatlerinden kaçırıyorlar ve "mesela Türkiye demokratik bir hukuk devleti olsa" cümleciğini Türkiye''nin gerçek bir demokratik hukuk devleti olduğu şeklinde mi anlıyorlar. Eğer böyle ise bütün mesele cümleyi tam duymamaktan kaynaklanmaktadır.

Teori ile uygulama arasındaki bu büyük farkın başka bir izahı var mı?