Farklılıklardan korkanlar

Hukukun üstünlüğünün önemli göstergelerinden birisi farklılıkların korunmasıdır. Çünkü evrensel hukuk kişilerin ve toplumların vazgeçilmez haklarının korunmasını hedefler. Bu haklar korunduğu ölçüde de fert ve toplum planında farklılıklar var olma imkanı bulur. Bu yoksa o ülkede hukukun üstünlüğünden bahsedilemez.

Bu açıdan bakıldığında Türkiye''de hukukun üstünlüğünün bu en önemli göstergesinin maalesef menfiyi işaret ettiği görülür. Bütün vatandaşlar düşünce, inanç, yaşayış ve kıyafet olarak tek bir kalıba dökülmek isteniyor. Birileri neredeyse ülkeyi herkesin tekdüze bir hayat sürüp gittiği açık hava hapishanesi haline getirme hevesinde. Böyle bir ülke gardiyanlar dışında kimseyi mutlu etmez.

Merve Kavakçı''nın farklı bir kıyafet taşıması, sadece yeminini edip milletvekili görevine bilfiil başlamasına engel olmakla kalmadı. Riayeti ihmal edilen bir usuli hata bahane edilerek sayın Kavakçı''nın vatandaşlık hakkı da elinden alındı. Ancak yine de birilerinin hıncının tam olarak tatmin edildiği kanaatinde değilim. Çünkü o farklılığı temsil etmekteydi.

İki gün önceki gazetelerde Güneydoğu''da seçilmiş bir belediye başkanının kaymakamla katıldığı bir açılış töreninde eline not tutuşturularak geri gönderildiği haberi vardı. Bir belediye başkanına onu temsil edenlerin vicdanında, yapılan istiskalin açacağı yara dikkate alınmadan reva görülen bu muamele de yine bir farklılığı temsil etmesi yüzünden.

Şimdilerde aynı dışlayıcı muamele bir "ehlileştirme" ameliyesi olarak MHP''nin tabanına yapılmakta. MHP, Fazilet ve HADEP''in son seçimlerde aldığı oyun % 40''lar civarında olduğu öz önüne alınırsa bu üç partiyi ve tabanını dışlayan bir siyasi ve ideolojik hareketin ülkenin neredeyse yarısını yok saydığı görülmektedir. Bu ne hukuk açısından ne demokrasi ne de sosyal barış açısından savunulabilir.

Farklılıklara düşmanlığın temelinde rejimin ve sahiplerinin kendilerine olan güvensizliği yatmaktadır. En ufak bir farklılığın rejimi yıkma hedefine yönelik olduğunu düşünmekteler. Halbuki asıl rejim için tehlikeli olan farklılıklara tahammül etmemektir. Böyle bir rejimde kişiler kendilerini rahat hissetmezler. Normal yollardan düşüncelerini ortaya koyamayınca anormal ve hukuk dışı olan yollara başvururlar. Bir rejim için asıl tehlike budur.

Sovyetler Birliği farklılıklara izin vermeyen bir yönetim kurmuştu. Ama herkesin aynı kalıba sokulmak istenmesi bu devleti ayakta tutmaya yetmedi. Bugün 700. kuruluş yıldönümünü kutladığımız Osmanlı Devleti de dil, din ve kültür farklılığını olabildiğince koruyan bir sistem geliştirmişti. 625 sene ayakta kaldı. Acaba hangisi daha doğru bir yöntem izlemiştir?

İşin garibi şu ki kendi tarihimizden farklılıklara imkan tanıyan ve başarılı olan bir örneği alacağımıza, yasağı, baskıyı uygulayan ve başarısız olduğu kanıtlanan bir yabancı sistemi tercih ediyoruz.

Tecrübe hayatta yapılan yanlışların bir toplamı olarak tanımlanabilir. Bizim yöneticilerimizin en büyük özelliği de çok tecrübeli olmaları. Türkiye şimdilerde tecrübeli ve farklılıklardan korkan yöneticilere sahip olmanın sancısını çekiyor.