Uzun soluklu bir yardım için...

Depremzedelerin önünde uzun ve meşakkatli bir dönem var. Evleri yıkıldı, eşyaları mahvoldu, deprem gecesi hangi kıyafetle kendilerini sokağa atabilmişseler onunla ortada kalakaldılar. İşyerleri harap olanlar işinden de oldu. Yetkililer devletin bütün yaraları saracağını söylüyorlar. Deprem olmadan esasen pili bitmiş, ekonomik kriz içinde bocalayan bir devletin bu yaraları sarması mümkün mü? Bunun mümkün olmadığını hepimiz biliyoruz. Mümkün olanı da bu köhnemiş sistem, bu beceriksiz siyasi kadro gerçekleştiremez. O halde ne yapmalı?

Türkiye''de gittikçe güçlenen bir sivil toplum hareketi var; siyasi iktidarların güçlenmesinden hiç hoşlanmadığı bir hareket. Son olarak Oktar Babuna kampanyasında siyasi iktidarın sivil inisiyatifin güçlenmesinden ne kadar rahatsız olduğunu hepimiz gördük. Ne var ki siyasi iktidarlar hoşlanmasa da içinde bulunduğumuz felaketin yaralarının sarılması ancak sivil insiyatiflerin toplumu bu felaketin yaralarını sarmaya güçlü bir biçimde ve sürekli olarak yönlendirmesiyle mümkün olabilir. Bunun için de gönüllü kuruluşların sürekli ve aktif olarak devrede olması lazım.

Türk insanının yardım konusundaki imkanlarının ve şuurunun özellikle son senelerde Türkiye boyutlarını aştığını biliyoruz. Bosna-Hersek''e, Kosova''ya, Çeçenistan''a kadar uzandı bu yardımlar. Halen de uzanmakta. Bu konuda IHH gibi yüzümüzü ağartan kuruluşlar ortaya çıktı. Şimdi bu yardımların sürekli olarak kendi insanımıza akmaması için bir sebep yok. Belki bunun için acilen yapılması gereken bu gönüllü kuruluşların bir koordinasyona gitmeleri. Bölgelere göre mi olur, yapılacak yardımın türüne göre mi olur, bu kuruluşlar belli yardımları üstlenmeli ve sorumluluk almalılar. Bu yapıldığında inanıyorum ki yardımlar bir seferlik değil, merhamet duygularımızın kabarmış olduğu sürelerle sınırlı olarak değil sürekli olarak akar. Özellikle yiyecek içecek, giyim, ısınma, ilaç, sağlık gibi ihtiyaçlar devlete hiç yük olmadan bu yolla sağlanabilir, hem uzun süre sağlanabilir. Bu kuruluşlar yardımlarının yerlerine ulaştığını görme imkanını da elde edeceklerinden halkın "Yardımlarımız çarçur mu ediliyor?" endişesini izale ederler. Aslında en güzeli devletin bu gönüllü teşekküller arasındaki koordineyi sağlamasıdır. Bu olası suistimalleri de asgari hadde indirebilir. Ne var ki bunu yaparken devletin ceberut değil, müşfik bir devlet tavrını ortaya koyması lazım. Öte yandan böyle bir yola gidilmesi devlet-millet işbirliğinin en güzel örneğini ortaya koyacak, belki devletle millet barışacaktır.

Ancak korkarım ki yöneticilerimizin böyle bir niyeti yok. Belki bunu yaparlarsa sivil inisiyatiflerin gittikçe güçlenmesinden ve ilerde başlıbaşına bir denetim unsuru olmalarından korkuyorlar. Belki de bütün yardımların kendi kanallarından akmasını sağlayarak beceriksizliklerini gizlemek istiyorlar. AKUT''u şov yapmakla suçlamaları, IHH gibi Mazlum-Der gibi kuruluşlara baskınlar yaparak yıldırmak istemeleri bu yüzden. Ancak şunu unutmayalım ki sivil kuruluşları devreye sokamazsak deprem yardımların sürekliliğini sağlayamayız, bu insanlara gereği gibi el uzatamayız. Halkın Kızılay gibi yardım kuruluşlarına güveni kalmadı. Bu durumda olan depremzedelere olur. Onları ikinci bir yıkımla başbaşa bırakırız. Buna kimsenin hakkı yok, bunun sorumluluğunu kimse kaldıramaz. Türkiye artık deprem öncesi Türkiye değil. Gelişen sivil insiyatifin önü alınamaz, kimsenin buna gücünün yeteceğini sanmıyorum.