Yetip yetmemek üzerine

Bir an için "7.4 yetmedi mi?" diye pankart açan genç kızın davranışının yanlış anlamaya müsait olduğunu düşünelim, bir an için üniversite önlerinde "itilmiş-kakılmış"ları oynayan bu insanların gördükleri haksızlıkları depremle doğrudan ilişkilendirmeyelim. Bunun uygun bir protesto biçimi olmadığını da varsayabiliriz. Bu neyi değiştirecek? Senelerdir öğrenim hakları ellerinden alınan, din ve vicdan hürriyetleri çiğnenen, fiili durum yaratılıp okullarına sokulmayan ve kendilerini savunmaya imkan tanınmadan cezalandırılan bu insanlara yapılan haksızlık ortadan kalkmış mı olacak? Yoksa sakallılar, kulağı küpeliler üniversiteye alınmayınca özgürlük havarisi kesilen medyanın başörtülülere karşı lâl ü ebkem kesilmesinin aymazlığı, ayıbı yok mu sayılacak? Kısacası bu hareketin özünde olan yanlışlığı, hukuk dışılığı bir pankartı ön plana geçirerek görmezden mi geleceğiz?

Bu günlerde başörtüsü de dahil her türlü özgürlük taleplerinin TCK''nın 312. maddesine sokulup "bölücülük"le suçlanması moda oldu. Gerçekten böyle bir tehlike var mı? Şayet varsa burada sorulması gereken soru şudur: Bu bölücülüğü kim yapıyor?

Şu son deprem felaketinde milletin nasıl bir ve beraber olduğu hepimizce görüldü. İlk andan itibaren deprem felaketine uğrayanlara yardım için bütün insanımız seferber oldu. Her düşünce ve inanıştan insan yine her düşünce ve inanıştan, her mezhep ve meşrepten insanın yardımına koştu. Merkezi yönetimin, Kızılay''ın olmadığı o günlerde insanlar enkaz altından kurtulabilmişse, kurtulanlar açlık, susuzluk çekmemişse, bunu bütün imkanlarını seferber eden vatandaşlarımıza, sivil örgütlerimize ve mahalli yönetimlere borçluyuz. Her gün binlerce insana yemek dağıtan vakıflar bunu ayırım yapmadan ihtiyaç sahibi herkese dağıttılar. Ne kıyafetlerine baktılar, ne siyasi ve ideolojik yapılarına. Felakete maruz kalanı kalmayanı bütün vatandaşlar, bir ve beraber olmak, acıları müştereken paylaşmak noktasında başarılı bir sınav verdiler. Kısacası 7.4''lük deprem insanımızı birbirine kenetlemek, ufak tefek ayrılıkları bir kenara atmak için yetti.

Aynı şeyi merkezi yönetim için söyleyebiliyor muyuz? Merkezi yönetimin milletle kenetlenmesi için yetti mi? Depremin üzerinden iki aya yakın bir süre geçtiği, ilk günlerin kargaşası, şoku atıldığı halde merkezi yönetim depremzedelerin yaralarını sarma, bir bütün olarak onları bağrına basma konusunda başarılı bir sınav verdi mi? İlk yağmurda çamur deryasına dönen çadır kentlerde yeteri kadar var olduğunu göremediğimiz devletin "şefkat" elini üniversite kapılarında öğrencileri kıyafetlerine göre bir ayırıma tabi tutup içeri sokmazken bütün çarpıcılığıyla görebiliyoruz. Şimdi bölücülük yapan kim oluyor? 312. maddenin kapsamına kimin girmesi gerekiyor?

Aslında böyle bir felaketten herkesin alacağı bir ders olmalı. Mimar ve mühendislerin, mahalli yöneticilerin, merkezi yönetimin, şehir planlamacılarının, sivil örgütlerin, hülasa herkesin. Ancak bence asıl toplum mühendisleri halkı tanıma, halkın dayandığı dini-ahlaki ve kültürel temelleri, dinamikleri keşfetme noktasında depremi ve deprem sonrasında yaşananları iyi okumalı. Kısacası bu deprem herkesin aklını başına getirmek için yetmeli. Hatta "7.4. yetmedi mi?" levhasını çoğaltıp her köşeye asmalı, depremin verdiği dersin unutulmamasını sağlamalıyız.