Bu kadar acımasız olmak şart mıdır?

Türkiye''de yaşamak, zor ve tehlikeli bir oyunu, sürekli oynamaya benziyor.. Şu Halit Narin''in başına gelenlere ve gösterilen tepkilere bakın..

Belli ki, işlerini iyi idare edememiş.. Mali zorluklara düşmüş.. Alacaklıları, icranın bütün yöntemlerine başvurmuşlar ve üzerini arayıp, cebinde kıymetli birşey var mı diye, zorlamaya kadar vardırmışlar işi..

Bir işadamının başına herşey gelebilir.. Neticede kâr, zararın ortağıdır..

Ama her ülkenin belirli kesimleri arasında, dayanışma vardır. Halit Narin de, Türk sermaye kesiminin, simge isimlerinden birisidir.. Türkiye''de sınıfsal çatışmanın, kaba kuvvet kullanmaya dayandığı günlerde, "sermaye adına" Halit Narin hep "hedef adam" olarak dolaşmıştır..

Şimdi işini iyi idare edemediği için ayağı kayınca, onun gazete manşetlerinde teşhir edilmesi, doğru mudur?

Bildiğimiz zor durumdaki başka işadamları da var..

Henüz, ödemezlik durumları dramatik safhaya gelmediği için, manşetlerde yer almıyorlar..

İleride onları teşhir edecek olanlar ve batışlarını "ilgi" ile izleyecek arkadaşları, ya onların evindeki davetlerde ağırlanıyor.. Ya da, tüm davetlerin baş konukları durumundalar.

Rahmetli Vehbi Koç, Ankara''da kiracısı olan eski CHP''li Saffet Arıkan''ın hayatını anlatırdı hep.. Saffet Arıkan, 1940''lı yıllarda gözde olduğu zaman, evi misafirlerle dolarmış.. İnönü ile arası açılıp, iktidar merkezinden uzak düşünce de, evinde yapayalnız otururmuş..

Yani "İnsan insanın kurdudur" kuralı, sadece iş hayatında işlemiyor..

Siyasette de, medyada da, üniversitelerde de, durum aynı..

Ayağı kayanın üzerine hep birden çullanmak, Türkiye''de bütün mesleklerin temel gereği gibi..

Bir dönemde el üzerinde tutulan, köşe yazıları her sohbetin sakızı olan ünlü yazarların, "geçiş dönemleri"ndeki yalnızlıklarını çok gördüm.. Hapishanede geçirdikleri günlerde, ailelerini arayıp soran pek az kişi vardı..

Tek parti döneminde kara listeye alınan Hüseyin Cahit Yalçın''ın, müstear isimle yaptığı çeviriler bile yayınlanmazdı basında.. Bir dönem, bir dairede katiplik bile yapmıştı yanlış hatırlamıyorsam..

Genel olarak "eyyamcılık", makbul bir özellik Türkiye''de..

Yine hatırlıyorum..

1980''lerin başında, Özal "yeniden-yapılanma" politikalarını uygularken, bu konuda, solcu tutumu ile bilinen bir iktisat profesörü ile söyleşi yapıp, yayınlamıştım Milliyet''te.. Bu söyleşide, solcu profesör, Özal''ın politikalarını doğru bulduğunu söylüyordu..

Ertesi gün bu profesörle buluştuk.. Beyoğlu''nda, "Kulis" diye bilinen bara gittik.. İçeri girer girmez, ünlü bir ressam gelip, profesörü, "Milliyet"teki mülakatından ötürü kutladı.. Artık insanların, ideolojik kampların çemberini kırıp, gerçekleri aramaları gerektiğini söyledi..

Oturduk, sohbet ettik.. O sırada, bir grup, solcu aydın geldi yanımıza.. Bizim profesörü olabildiğince eleştirip, davaya ihanet etmekle suçladılar.. Nasıl olurdu da, bir solcu, Özal''ın ekonomik modelini beğenebilirdi?

Biraz evvel, başbaşayken profesörü kutlayan ressam, bu solcu grubun yüklenmesini dinledi..

Sonra döndü profesöre..

-Ben de böyle düşünüyorum.. Nasıl böyle birşey yapabildin? Sana yakışır mı, dedi..

40 yıldır gazeteciyim.. Babam da politikacıydı.. Binlerce insan tanıdım, sayısız olaya tanık oldum..

Görevlerinden ayrıldıkları gün, evlerine yalnız dönen çok güçlü genel yayın yönetmenleri gördüm..

1950''de, CHP''nin iktidardan düştüğü günü de, 1965''te rahmetli İsmet İnönü''nün feci bir seçim yenilgisini yaşadığı günü de, bugün gibi hatırlıyorum.

Halit Narin''in yaşadıkları ne ilktir, ne de sondur.

Bu daha yabancı sermaye!..

İsveç''in Volvo otomotiv şirketinin Bursa''da yapmak istediği yatırıma izin verilmemiş. Meğer Bursa-Yenişehir''de kurulması tasarlanan Organize Sanayi Bölgesi, "tarımsal amaçlı"ymış..

Demek "İsveç sermayesi", "Amerikan sermayesi" kadar değerli değil..

Öyle olsaydı, birileri Volvo''ya da, Çankaya''nın bahçesinde yer vermeyi teklif ederdi.

Milliyet 50 yaşında!..

Bu hafta Milliyet gazetesinin 50''nci kuruluş yıldönümü, Dolmabahçe Sarayı''ndaki görkemli bir davetle kutlanıyor..

Aydın Doğan nezaket gösterip, beni ve eşimi de davet etmiş.. Mazeret beyan edip, gidemeyeceğimizi söyledim.. Daha önce verilmiş bir sözüm vardı..

Ama, Milliyet''in 50 yaşına basmasını mutlulukla karşıladığımı da söylemeliyim.. Bu gazetede 8 yıl çalıştım.. 6 yıl da başyazarlık yaptım.. Anılarımda, şimdi hayatta olmayan Abdi İpekçi''ler, Burhan Felek''ler, Turhan Aytul''lar, Ercüment Karacan''lar, özel yerlere sahip.. Başta Aydın Doğan olmak üzere, şu anda çalışan pekçok Milliyetçi de, arkadaş düzeyinde, yakınım veya yakınımdı..

Abdi İpekçi''nin öldürüldüğü günü de, Aydın Doğan''ın yeni patron olarak Milliyet''e ilk geldiği günü de, orada yaşadım..

12 Eylül askeri döneminin sıkıntılarını da, gazetenin başyazarı olarak paylaştım..

Anılarımda hep güzel günler kalmış sonuçta.

Şimdi Aydın Doğan, sade "Milliyet''in sahibi" değil, artık bir "medya patronu." Ayrıca "kartel" denilince, onun da adı akla geliyor..

Milliyet''in 50''nci yılında, dileğim şu..

Basın yeniden basın olmayı denesin..

"Eski Milliyet"in ilkeleri, yeniden hatırlansın Aydın Doğan''ın gazetelerinde.. İnsanlara dönük kinli saplantılara, ön-yargılı yayınlara, özel hayatların insafsızca teşhirine, son verilsin..

Bu duygularla, "Milliyet"in yıldönümünü kutluyorum.

"Manşet atmak, gol atmak olmasın" diyorum.