Kuyudan kervana Zindandan saraya

Türkiye, kurtuluş savaşından sonra, koca Devlet-i Âliye''den geriye kalanı koruma güdüsüyle olsa gerek, sürekli tedirgin, tereddütlerle dolu, terakki ve tekâmülden kaçan, temkinden, teenniden uzak, maddi-manevi kayıplar ağının içinde çırpınıp durdu.

Tarihi bir yılgınlığın, yorgunluğun ve bezginliğin pençesinden bir türlü kurtaramadı kendini. Üstelik kendine yeni hastalıklar icad etti, veya ettirildi.

Edirne''den Van''a kadar

Benim güzel bir yurdum var

İster savaş ister barış

Vermem ondan ben bir karış fikri sabitine saplanmış, azla avunan, kendinden başka dostu olmayan, düşman ülkelerle kuşatılmışlık haleti ruhiyesiyle;

Geçmişi unut yeni yolu tut

Türklüğe umut budur çocuğum türküleri söyleyerek, içine kapatıldığı korku karanlığından ve tarihi mirasın ağır sorumluluğundan kaçıp kurtulmaya çalışan garip bir psikolojiye mahkum edildi.

Bütün bunlardan da beteri, belki de bunların bir sonucu, daha tehlikeli komplekslere sürüklendi. Bunların başında Kubilay kompleksi gelir. 1930''da Menemen''de yedek subaylığını yapan ilkokul öğretmeni Mustafa Fehmi Kubilay''ın bir grup esrarkeş tarafından hunharca katlini, olayın bir komplo olduğu Tarihi vesikalarla ispat edildiği halde, millet düşmanlığına alet edenler, menfaatleri için bu yönde ne uğursuz telkinler ürettiler, bayramlarda seyranlarda, meydanlarda mahfillerde, hemen her fırsatta:

“İşte bu gerici, yobaz halk, eline fırsat geçtiği an sizi de öyle keser, hiç kuşkunuz olmasın! Onun için, bu halkın eline fırsat vermeyin. O, okumamalı, cahil kalmalı; zengin olmamalı, fakir kalmalı; birlik olmamalı, parça parça kalmalı; sadece siz ve sizin gibiler okumalı, birlik olmalı, zengin olmalıdır. Bu halkla aranızı hep mesafeli tutmalısınız. Ondan ayrı, onun üstünde bir hayat yaşamalısınız. Kulüpleriniz, lojmanlarınız, iş yeriniz, pazarınız tel örgülerle, silahlarla bu yobaz, gerici, potansiyel tehlikeden hep uzak tutulmalıdır. Kendinizi ondan sürekli korumalı ve kollamalısınız.” dediler.

“Bizden adam olmaz; bizden ne köy olur, ne kasaba! Azıcık aşım, ağrısız başım. Ver yiyeyim, ört yatayım. Armut piş, ağzıma düş”, diyen; rahatına düşkün, hazırlopçu, daima kolaya kaçan, tembel, pısırık bir halk olsun istediler. Ülküsüz, ilkesiz, hatta ülkesiz bir parya topluluğu kalsın dediler. Bütün bunların sonucunu, hem de utanç verici, dehşete düşürücü sonuçlarını şaşkınlık içinde hep birlikte yaşıyoruz. Çetelerin, babaların, köstebekler gibi devletin her yanını sardığını, nice cinayetlere, nice soygunlara, vurgunlara karıştıklarını ibretle seyrediyoruz.

Fakir, cahil bu sürüyü rahatlıkla ırklara, dinlere, mezheplere, sınıflara ayıracaklarını düşündüler. Hatta bunun denemelerini yaptılar. Anadolu insanını birbirine düşürmek için ne tuzaklar kurdular; nice kanlar akıtıp canlar aldılar.

Bütün bunlar olurken hesapta olmayan şeyler de oluyordu. Yüce kudret, ıssız dağ başlarında, zindanlarda, büyük şehirlerin düşünce-sanat meydanlarında, evlerde, camilerde, tekkelerde, okullarda yoklukta varlık cilveleri gösteriyor, öz ülkenin, öz ülküsü ve öz ilkeleriyle donanmış filizlerini yetiştiriyordu. Büyük haritalar asılıydı gönül duvarlarında. Sömürge rengi ve sınırı olmayan, insanlık ailesinin mutluluk yuvası bir dünya haritasıydı bu. Çünkü bu dünya bir öte dünya tarlasıydı, burada insanlık ekilip kaldırılacak, sonsuzluk yurdunda da cennet ailesi olunacaktı. En büyük sermaye iman ve en büyük kazanç da Allah rızasıydı.

Gönüldeki haritalar, fiziki ve beşeri coğrafyalara da çizilmeye başlanınca gümbürtü koptu. Kubilay kompleksinin kangren haline soktuğu kafalar, Yakuboğulları sarasına tutuldular. Kıskançlık kurdu kalblerini erim çürüm etmeye başladı. Kardeşleri Yusuf yüzlüleri yok etme planları kurdular. Kuyular kazdılar, kurtlar yetiştirdiler. Yusufları yerli yabancı servis kervanlarına pazarladılar. Medyalarını musallat ettiler. Memurlarını cellat ettiler. Kanunlarını berbat ettiler. Daha neler neler ettiler; ama ne oldu?

Bütün dünya Yusufları konuşur oldu. Gönüllü sürgünler, Yusuf yüzlüler, önce kendi ülkelerini sonra da gittikleri Mısırların zindanlarını okullara dönüştürdüler. Vardıkları ülkelerin rüyaları oldular. O ülkelerin rüyalarını yorumladılar. İlim, irfan, saf insan taşıdılar oralara. Oralardan, kendi ülkelerine, Kenanlarına, kardeşlerine zahire kervanları gönderdiler. Ekonomik işbirlikleri oluşturdular. Cefaya, sefa ile vefa ile mukabele ettiler. Selamdan, hatırdan, gönülden başka bir şey almadılar. Hep vermeyi şiar edindiler.

Batılı nice Üniversiteler, düşünürler, bunları anlamakta çok zorlandıklarını itiraf ettiler, ama araştırdılar, incelediler anladılar ve hayranlıklarını, takdirlerini gizlemediler. Konferanslar, paneller, seminerler düzenlediler. Konuyu akademik planda tartıştılar. Yapılanların, insanlık için aranan çare, özlenen deva olduğunu itiraf ettiler.

Bütün bunların içinde bir tanesi, Dünyanın en saygın dergilerinden biri olan Foreign Polcy dergisi, Yusufların yüz akını, Yaşayan en büyük yüz entelektüel içinde birinci olarak gösterdi ve şunları dedi: “Listeye eklenen aydınlar, fikirlerinin etkisi nedeniyle seçildiler. Fakat kamu entelektüeli olmak geniş ve çeşitli kitlelerle iletişim kurma yeteneğine de sahip olmak demektir. Fethullah Gülen, dünya üzerinde milyonlarca takipçisi olan ve anavatanı Türkiye''de hem büyük saygı duyulan hem de çok sert eleştirilere uğrayan bir İslam düşünürüdür.”

Geçtiğimiz haftanın çok önemli bir diğer haberi de Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi''nin Muhterem Fethullah Gülen hakkında verdiği beraat kararıdır. Bu karar da gösteriyor ki, artık Türkiye''de Kubilay kompleksi ve Yakuboğulları korkusu, kıskançlığı anlamını kaybediyor. Aile şuuru, kardeşlik idraki oluşmaya başlıyor. Yusuflar, haklarını helal ediyorlar. Kuyular kapatılıyor, kurtlar kuzulara dönüşüyor. Duamız, dileğimiz budur.