“Millet Rûhu”

Bayrak Bey mi desem, Sancak Sultan mı desem, ne desem olur.

Beyler, Sultanlar vardır, milletlerini temsil ederler. Bayraklar gibi başlarda taşınır, yükseklerde tutulurlar ve hep önde giderler.

Renkleriyle edalarıyla milletlerini yansıtırlar. Sesleri, solukları hep milletlerine aittir. Ruh kumaşları milletlerinin ipliğinden boyasından varlık ve renk taşır. Milletlerinin ahlak ve inanç zenginliğinin kaynağıdırlar.

Onlar, tek başlarına bir millettirler.

Onlar, kendilerini milletlerine adamış soy ruhlardır.

Onlar gelmeden önce milletler yoktur. Millet olma istidadında beşeri topluluklar vardır. Tabiatın bir parçası, bir uzantısı olmaktan öte vasıfları yoktur. Mevsimlerin, yılların ağında akıp giden biyolojik bir yığından ibarettirler.

Ne zaman ki o ruhlar gelir, bu tabii varlıkların içine doğar, her şey değişmeye başlar. Gecenin karanlık perdesini yırtıp doğan güneşle birlikte her şeyin değişmesi gibi, onların içlerine girdiği toplumlar da öylece değişirler.

Hz. İbrahim, bir gül çağlayanı gibi gelir ve Nemrut karanlığını kovar.

Hz. Musa, bir Tur armağanı gibi gelir, Nil yarılır, Firavun boğulur.

Hz. İsa, bir ruh şifası gibi gelince ölüler dirilir, Roma zulmündeki ruh yükselir.

Hz. Muhammed, bütün zamanların, bütün mekânların Sultanı, bir Rahmet sağanağı gibi gelir, her türlü cehaletin saltanatına son verir. İnsanlığın kara bahtına yıldızlar gibi doğar. İnsanlığın kara talihinin sönmeyen Sonsuz Nuru olur.

Bu kutlu sancaklar gelmeden önceki insanlıkla, bunların gelişinden sonraki insanlık nasıl kıyaslanır?

Tabii toplumlar, onlarla millet olurlar. Millet oluşun mayasını göklerden getiren bu yüce ruhlar, zamanın da ruhuna renk katıp onu tarih ederler. Tarihi, kültür ve medeniyetlerle zenginleştiren, tabiatı nakış nakış işleyen milletler, bu yüce ruhların yetiştirmesi çıraklar, kalfalar, ustalardır.

Ustalarına vefasızlık eden, ruhlarını unutup tekrar tabiatlarının karanlığına gömülen milletler, insanlıklarını da kaybederler. Kültür ve medeniyetlerini de bozarak düşüşler içinde düşüşlere uğrarlar.

Hayat düşüş ve kalkışlarla devam eder. Sürekli gündüz olmadığı gibi sürekli gece de yoktur. Her geceyi bir gündüz, her gündüzü de bir gece takip eder. Ölmedik candan umut kesilmez. Hatta ölümden sonra nice dirilişlerin de yaşandığının tarihte nice örnekleri vardır. Kış varsa, bahar da vardır. Selçuklu olarak ölen, Osmanlı olarak yeniden dirilir.

İnsanlık hayatının ölüm ve doğumları olduğu gibi, insanlığın medeniyet hayatının da ölüm ve doğumları vardır. İnkâr ve kin bir ölümse, iman ve aşk bir diriliştir. İman ve aşkını kaybedip inkâr ve kinin kucağına düşen toplumlar ölürler.

İnkâr ve kinin heykelleştirildiği toplumlar, millet ruhunu kaybeden topluluklardır. Orada hayat verici ruh yerine kin ve nefret üreten tunç ve taş hüküm sürer. Ama bu uzun sürmez. Bir çocuk doğar. Nisan gülleri gibi, bahar rüzgârları gibi, rahmet bulutlarıyla yüklü bahar yelleri gibi bir çocuk doğar. Ve ardından gül çocuklar, yediveren gülleri gibi sökün ederler.

Mevsim güler. Nisan güler. İnsan güler. Zaman güler. İmanla, Aşkla dirilen millet, yepyeni bir çağa girer.

Kış defolup gitmiştir. Toplum ruhuna musallat olan karabasanlar, gulyabaniler, ruh cadıları, hayat katilleri kayıplara karışmıştır. Millet hayatını karartan, ruhunu sıkboğaz eden hırsızlar, uğursuzlar sinmiştir.

Millet, kışın bütün ağırlıklarından kurtulmuştur, bir bahar hafifliği içindedir. Gönül kovanlarını Aşk ve Hakikat balıyla dolduran arılar gibidir.

Bahar burçlarında bayraklar, sancaklar dalgalanmaktadır.

Ve uzaklardan uzağa milletin, Arı Beyi''nin Sevgilisine, yani millet ruhuna söylediği türküyü söylediği duyulur:

Gül açıp bülbül öteli hayli zaman oldu,

Her yanda ağaran hayâlin rûhuma doldu;

Rahmetler indi, sular akıp akıp duruldu,

Mevsim, mevsim-i bahar, sen ey canlara can gel!