Sevgi nasıl bu hâle geldi?

Fertlerin ruh dünyaları, toplumların kültürlerinde iyi, doğru, güzel kabul edilen değerleri karşılayan kelimelerle örülür. Şahsiyetli fertler, dengeli kişiler, ruhları o değerlerle yoğrulmuş örnek insanlar, ağızlarına kötü kelimeler almazlar, kötü söz kullanmazlar.

Her toplumda tabu olan, hiç ağıza alınmayan kelimeler vardır. Onların yerine “şey” zamiri kullanılır. İnsan vücuduna ait bazı organların adının söylenmesinin “ayıp” olduğu gibi, onlara ait fiillerin kullanılması da ayıp kabul edilir.

Davranışlarını, düşüncelerini tasvip etmediğimiz, ahlakça kötü bir kimse olarak gördüğümüz bazı kişiler hakkında, “Bu adamın fiili bozuk” deriz. Sevdiklerimizi ondan uzak tutmaya, ondan korumaya çalışırız. Onun davranış ve düşüncelerinden, söylediği sözlerden etkilenir korkusuyla da sevdiklerimizi uyarır, dikkatli olmaya davet ederiz.

“Fiili bozuk” deyimi, “ahlakça düşük (kimse) olarak karşılanıyor, Türkçe sözlükte. Fiili bozuk insan, topluma aykırı, toplumun değer yargılarına ters tutumlar, davranışlar içinde olan, kısaca iyi, doğru, güzel yetiştirilmemiş veya sonradan bozulmuş insan demektir.

Psikolojide söz ve davranışlar arasında önemli bağlar olduğu, davranışları bozuk kişilerin kötü sözler kullanacağı, kötü söz söyleyen insanların davranışlarının da bozulacağı, bozuk olacağı kabul edilir.

Bizim, güzeller güzeli, iyi mi iyi, doğru mu doğru bir fiilimiz vardı. Milletimizin temeliydi, mayasıydı, boyasıydı. Medeniyetimizin özüydü. Yunus Emremizin, “Boyanmışım rengine solmazam ayruk”, diye haykırdığı, , “Ballar balını buldum, kovanım yağma olsun” diye naralar attığı, “Gelin tanış olalım, işi kolay kılalım” diyerek kendisine çağırdığı bir fiilimizdi bu, hani o hepimizin bildiği fiilimiz: Sevmek!

Toplumumuzu bu fiil kalıba sokmuştu. Bu fiil kalıbının her türüyle konuşurduk. Severdik, sevilirdik. Sevinirdik, sevişirdik. Hepimiz birbirimize sevgiliydik. Sevgilim diye çağırır ve çağrılırdık.

Şimdi neden sevişmez olduk? Sevişmek, neden utanılır bir kelime, bir fiil hâline geldi? Anne babayla, anne-baba çocuklarıyla, çocuklar kardeşleriyle, komşularıyla sevişirlerdi, sevişirdik. Bir toplum, sevişirdi bütün fertleriyle.

Şimdi niçin sevgili değiliz, birbirimiz için? Baba sevgiliydi, anne sevgiliydi, çocuklar birer sevgiliydi birbirleri için. Neden birbirimize sevgilim demekten utanır hale geldik?

Bir düşünür, toplum için sevgiyi çok önemli buluyor ve diyor ki: “Yerçekimi yeryüzü için ne ise, sevgi de toplumlar için odur; yerçekimi kalktığında yeryüzü ne hale gelirse, bir toplumdan sevgi kalkınca da toplum o hale gelir.” Yani uzayda dağılıp giden eşyalar gibi, sevgi bağı kalkınca, toplumu ören fertler de öylece boşlukta kalır ve dağılır giderler.

Yunus''u, Mevlana''yı anlamayan hatta bilmeyen bir millet haline getirildik. Sevgi, ağızlarda çiklet, göğüslerde rozet haline dönüştü. Ruh, ayağa düştü. Toplumun ayağı kaydı. Terör ve şiddetin gayyasında kıvranıp duruyor. Kan ve gözyaşı sel oluyor. Bunlar abartı değil. Bir insanın ölümünü, bütün insanlığın ölümüyle denk tutan bir inancın mensupları için, bunlar bir abartı değildir.

1960, 1970, 1980 yıllarının kin yılları, nefret yılları hangi yıllardan, yollardan beslendi de, bu ölüm yıllarına ve yollarına çıktık, bir daha da kurtulamaz olduk?

Vatanda gurbet yaşar hâle geldik. Sılayı gurbetlerde arar olduk. Hasret anaforlarında savrulan gariplere döndük. Cennet yansıması yurdu cehenneme çevirdik. Mayınlar, bombalar, uzun-kısa namlulu ölüm âletleri; macunlu-tozlu rengârenk uyuşturucular, akıl bozucu, ruh öldürücü mallar, kimler tarafından kimler için satılıyor, saklanıyor? Bu korkunç savaşı kimler açtı?

Bir melek kanadı geçiyor kalbin üzerinden ve bu perde kayboluyor. Göz, bu arka fonda yansıyan daha başka görüntülere takılıyor. Işık ışık, ebruli renkler içinde gülen sevgi sembolleri görülüyor. Sevişen, sevgili renkler, sesler yükseliyor, aydınlık ufuklardan.

Telefonlar inanç, ümit, sevgi, şefkat, merhamet, hizmet taşıyorlar. İnsanı insana ekliyor, insanı çoğaltan çağrılar sunuyorlar. İnsan ruhla tanışıyor yeniden. İnsan Allah''a yöneliyor tekrar. Kalbini, Allah''ın kudret elinde buluyor, Allah''ın eli altına sığınıyor, insan. İnsan, bu el altında çoğalıyor, büyüyor. İnanıp sevmeyi öğreniyor, yeniden.

Sevgili can, aziz insan hoş geldin.

Sevgilim, dönüşüne selamlar, dualar!..