Ağırlıklarını kalbine sor...

Hayatın bir “şahitlikten” ibaret olduğunu düşündüğüm anlar olur.

İnsana şahitlik, insanın hallerine şahitlik.

Ben buna “insanla yaşamak” diyorum.

İnsansız ama sorunsuz bir hayat yaşamaktansa, insanlı ama sorunlu bir hayat yaşamak daha iyidir.

İnsana körleşmiş, insana duyarsızlaşmış bir hayatı “kişinin kendi felaketine şahitliği” olarak görürüm.

İnsan eğer “sevgiyle yaşamaya” karalıysa herkesi sevebilir.

Şahit olduğum insanların “insanlık halleri” beni ziyadesiyle ilgilendirir ve tercihim, insanla günülü meşguliyettir.

Bu ilgiyi önce yakın çevremizdeki insanlara yönlendiririz, ilgi zamanla tanımadığımız insanlara da döner.

Yeni fark ettiğim bir şey var; “tanımadığım insan” sözü bana artık yanlış geliyor.

İlk karşılaştığımız birisine “yeni tanıştık” demek yerine, varlığınızdan şimdi haberim oldu demek daha doğru gibi geliyor.

Biz insanı tanırız, ama varlığından sonra haberimiz olur. Ya da varlığından haberimiz olduğu anda onu tanıdığımızı, yabancımız olmadığını, aramızda sayılamayacak kadar ortak noktanın bulunduğunu görürüz.

Tanımadığımız insan yok, varlığını yeni idrak ettiğimiz insan var.

İnsan insanı tanır, çünkü, duygularımız, düşüncelerimiz, hislerimiz, zaaflarımız, korkularımız, öfkelerimiz, sevdalarımız, hayallerimiz, beklentilerimiz benzer birbirine.

Birde aynı toprağın insanıysak, beslendiğimiz kültür havzası ortaksa…

Bu kadar benzerlik içinde elbette farlılıklar vardır fakat farklılıklarımız “insanın insanı anlama” yeteneğini ortadan kaldırmaz.

İnsan insana benzer ve insan benzeriyle çok çabuk anlaşır.

Hayatımız, insana dair şahitlikle sınanır.

Yollarımızın insanla kesişmesi hem bir sınanmadır, hem de bir zenginleşme.

İnsanı insanca karşılamak düşür bize.

Bu karşılaşmada “hazm” önemlidir, siz varlığını ve niteliğini hazmedemediğiniz insanı hazzedemezsiniz.

İnsan insanı küçük bir bahaneyle sevebilir, insan insana aynı küçüklükte ve ehemmiyetsiz bir sebeple düşman da kesilebilir.

Hepimizin üzerinde “ağır” yükler var.

Ağırlık bizi öylesine yerimize mıhlamış ki, hayat bütün heyecanıyla kenarımızdan akıp gidiyor.

Çözemediğimiz sorunlar hayatımıza vurulmuş prangalar gibidir.

Üzerine sis çökmüş fikrimiz net değil, akıl istikametinde karmakarış bir trafik hakim, hedef belirsiz.

Kalplerimiz yorgun.

İsteklerimiz sınırsız, değişken ve çoğu da niteliksiz.

Tüketmeye ayarlı insanlık halimiz…

Bu hal geçişlerindeki yoğunluk bizi ne durup düşündürtüyor, ne de hızla yol aldırtıyor.

Durmamız gereken yerde ayaklarımız kayarak gidiyoruz, koşmamız gereken yerde ise beton kesilmişiz.

İnsan bu hercümerç içinde nerede durup nerede koşması gerektiğin de karıştırıyor ve dolayısıyla hayatı ıskalıyoruz.

Bütün bunlar bana “kalp ağırlığı” gerçeğini işaret ediyor.

Bütün yüklerin ağırlık merkezi gelip kalbimize dayanır.

Kalbimiz; isteksiz, yorgun ve gereksiz yüklerle dolunca, oraya ne yeni bir insan sığır, ne sevgiyle çarpar, ne de iyi bir hayata temiz kan pompalar.

Hayatın bir “şahitlikten” ibaret olduğunu söyledim, fakat insan sadece şahitlik yapmakla kalmamalı, ağırlıklarını atarak insana yer açmalı.

Ağırlıkların tespitinde de en geçerli yol “kalbine sormak”tır.

Bir çırpıda yüzünden tanırız insanı, ya halinden anlar mıyız?

Bu da kalbin insana olan ilgisine bağılı.

Son birkaç gün bu konular üzerine düşündüm.

Daha derin bir ifade arıyordum ki, Akşam''da Yankı Yazgan''ın yazısı “vurdu” beni.

Düşündüğüm her şeyi özetleyen bir başlığı vardı; “Eksiğimiz fazlalıklarımızdır.”

Bu iki kelime üzerinde yoğunlaştı zihnim.

Bazen böyle olur, bir konuda hissettiklerinizi, düşündüklerinizi tam yazıya dökmeye hazırlanırken onu sizden daha iyi ifade etmiş bir metinle, bir sözle karşılaşırsınız.

Ben bu tür karşılaşmaları önemserim.

Benzer, hatta aynı ifadeleri tekrar olarak görmem, her cümlenin kuran kişiye göre anlamının değiştiğini, sığ ya da derinlik kazandığını düşünürüm.

Çünkü sözler, cümleler de tıpkı bir ses sanatçısını eser icra etmesi gibi icra edilirler.

Her sanatçının bir tarzı vardır, kimi yorumlar zirve yapar…

Yazarlarda öyledir. “İç tercüme”den süzülerek icra edilen insanlık hallerine şahitlik yapan yazılarla karşılaşmak aslında insanla karşılaşmaktır.

Böyle bir karşılaşma insana iyi gelir, yalnız olmadığını, seninle benzer düşünenlerin, histe benzeşenlerin olduğunu fark edersin.

Bir söz duymuştum, diyordu ki; insanlar aynı dili konuştuklarıyla değil, aynı duyguyu paylaştıklarıyla anlaşabilirler.

İnsanlığın ortak aklı, ortak hissiyatı, tecrübesi bütün ihtişamıyla belirir, iyiliğin biriktiğini, kaybolmadığını, insanın yitmediğini görürsün orada.

Bazı duygular bireyseldir, isim isim insanlara aittir, bazı duygular, düşünceler ise evrensel, genel geçer, insanlığa aittir.

Bunu için, insan insanı tanır diyorum.

Yankı Yazgan''ın “Eksiğimiz fazlalıklarımızdır” sözü bana derin bir dünyanın kapısını açtı.

İnsana benzerlerinin kendisinden daha iyi olduğunu bilmek de iyi gelir. Çünkü o yol senden önce yürünmüş, zorlukları aşılmış ve yol açılmıştır.

Açılmış bir yol buldum önümde, yürümesi o kadar da zor değil.

Bir de ağırlıklarını ve fazlalıklarını kalbine sorabilirse insan…

İnsanlar her gün biraz daha ağırlaşıyorlar, gereksiz yüklerle...

Bir hadiste “İyilik ve iyi olan şey, gönlünün razı olduğu, kalbinin sükûnetle karşıladığı şeydir” deniliyor.

Yani, kalbine sor…

Yani, gereksiz yüklerinden kurtul, dünyada enkaz taşıyıcılığı yapma, ferah bir kalp taşıyıcılığına ada kendini.

Yani, “eksiğimiz fazlalıklarımızdır.”

“Eksikleri gidermenin yolu, yeni bir şeyler eklemeye çalışmak değil, fazlalıklardan kurtulmak da olabilir” diyor Yazgan.

Eksiklerimizi görüp, fazlalıkları attığımızda hem kalbimiz rahatlar hem de “insanla yaşamanın” keyfine varırız.

Bu kadar insan içinde yalnızlık psikolojisine kapılmak iyi değildir.

Kalabalığa karışıp gitmek yakışmaz insana.

İnsana yakışan, şuurla yükselmiş ve sevgiyle yoğrulmuş isteme duygusudur.

Biz sırtımızda yük değil, hayatı taşıyan değerler istiyoruz.

Biz, bizi büyütün, insanlık haliyle bizi ağırlıklarımızdan kurtulmaya davet eden insan istiyoruz.

Mutsuzluk ve yalnızlık yüklendiğimiz bir kader değil ki…

Sahte ağırlıklara kalbimiz razı olmuyor.

Şahitliğimiz insanlara olduğu kadar kendimizedir de.

Hayat ve hayal devam ediyor.

Bize yeni duygular, yeni tavırlar, yeni insanlar lazım.

Yaşadığımız hayata “çaresiz mahkum” olmadığımızı, hayatın başka türlü de olabileceğini, vazgeçilmez gördüğümüz pek çok şeyin aslında birer alışkanlıktan ibaret olduğunu, gereksiz yüklerle kuşatıldığımızı ve onlardan arınmanın mümkün olduğunu düşünerek bir kere daha başlayalım mı hayata…

“Eksiğimiz fazlalıklarımızdır” gerçeğinden yola çıkarak ve sık sık kalbimize danışarak yeniden çıkalım mı hayat yoluna…

Bu fikir bana iyi geldi.

Kalbin ilgisi insana yoğunlaşınca, sorunlara ve ihtiyaçlara bakış değişince hayat daha anlamlı bir hedef olarak beliriyor.

Ve bu hayat içinde; adlarını, varlık maceralarını bilmesek de insanlar tanıdık ve bizden değiller mi…

Yeterince görmemek, bilmemek, tanımamak, kalben ilgi duymamak, yol arkadaşı olduğumuzu unutmak, tanıdığımız halde tanımıyor gibi yapmak…

Eksiğimiz insan…