Gazeteciler neden tehlikelidir?

Değer mi? Önem mi?

Kimler değerli, kimler önemli?

Kim için değerlisiniz, kim için önemlisiniz.

Bir “değersiz önemliler” var, bir de önemsiz gibi gözüken “değerliler”.

Hem önemli hem de değerli olmak mümkün mü?

“Değerli” olduğunuz kadar önemli misiniz?

“Önemli” olduğunuz kadar mı değerlisiniz?

Hadi soruyu biz gazetecilere yöneltelim;

Biz nerede önemliyiz?

Nerede değerliyiz?

Nerede ikisini birden meczederiz?

Nerede ikisinden de koparız?

Soruları bizim mesleğe, okumuş, dünyayı bilen, eli kalem tutan gazetecilere soruyorum.

Çünkü biz gazeteciler neredeyse “hiç” soru sormuyoruz kendimize, en hafifinden de olsa sorgulamıyoruz düşünce ve davranışlarımızı.

Türkiye gibi bir ülkede “değerler” üzerinden var olmaya kararlı insan için gazetecilik çok zor, meşakkatli ve bedeli ağır bir meslektir. Çünkü burada “yeni gerçeklerden” ziyade eski ezberler konuşulur ve zihinler esir alınır. Devri geçmiş konular ve ideolojik saplantılar belli periyotlarla topluma dönük bir hipnoz seansı, hatta bir ayin gibi tekrar ettirilir.

Buradan ne iyi bir gazeteci ne de sağlıklı bir toplum çıkar.

Bakın ve o acı gerçekle bir kere daha yüzlesin; gazetecilerin kahır ekseriyeti reşeksleriyle götürüyorlar bu mesleği.

Aslında bu oldukça travmatik bir durum.

Bugünlerde bir travma aranacaksa onu en yoğun ve en üst perdeden bizim mesleğin aktörlerinde görmek mümkün.

Kendini bu derece önemseyen, ona yüksek düzeyde önem atfedilmiş ve önemli olduğuna inandırılmış başka bir meslek erbabı var mı bilmiyorum.

Bizde gazetecilik “sorumluluk duygusu” çağrıştırmıyor.

Çağrıştırdığı en bariz olgu “güç”tür.

Bir güç gösterisi mesleğine dönüştü.

Yeni fikirlere, hatta yeni reflekslere dahi ihtiyaç duyulmuyor.

Nasıl kendini yenileyememiş CHP 1930ların fikriyatına demirlemiş ve bu haliyle 2008''de Türkiye''nin önünü tıkıyor, geleceğini karartıyor, kendi çıkışını da bütün toplumu kaosa sürüklemekte görüyorsa, aynı formül eski çağ gazeteciliği ve gazetecileri içinde geçerli.

Hiçbir şey toptan iyi olmadığı gibi toplan da kötü değildir.

İyi ve kötü arasında zannedildiğinden daha büyük bir alan ve orada görülmesi gereken pek çok şey vardır.

Fakat bizim travmalı, ideolojik saplantılı, kendini değerlerden arındırmış, fikir ve düşünce yorgunu mevzi sahibi gazetecilerimiz; siyasete, topluma, toplumsal kesimlere, kurumlara, düşüncelere ya “mutlak surette sahiplenme” ya da “mutlak surette red” darlığında bakıyorlar. Bu önce onların hayat renklerini, canlılıklarını, dinamizmlerini yok ediyor, sonra da bu zihnin yansıdı toplum kesimlerinin ufku daralıyor.

Gazetecilik beğenmek ya da beğenmemek mesleği değil ki.

Fakat bu hala kadar düştük, düşürüldük.

Düşmüş gazeteciler tehlikelidir.

“Abartılmış önem üniformasını” kendine uygun gören gazetecilerimiz var bol miktarda.

Ben onların durumunu çok acınaklı bulurum.

Zordur bu kadar misyon yüklenmek.

Gazeteye gelirken bir cepheye geliyor gibi gelmek.

Yazısını, haberini, manşetini karşı cephenin stratejik hedeşerine isabet ettirmeye çalışmak.

Bu haliyle maktul bir meslek değil bizimkisi.

Kendini “her şeyin” yerine koyan gazetecilerimiz var.

Devlet adına konuşanlarımız var.

Asker adına konuşanlarımız var.

Yargı adına konuşanlarımız var.

Meclis adına konuşanlarımız.

Din adına konuşanlarımız var.

Toplumu susturup onun adına konuşanlarımız var.

Bence devri kapanmış bu tür gazeteciler, gazetecilik görünümü altında aslında başka başka meslekleri icra ediyorlar.

Çünkü onlar "yeni gerçekleri” yazmıyorlar, “yeni sorunları” tesbit etmiyorlar.

Gerçek şu ki, bu tür gazetecilerimiz artık iyice ezberlendiler. Söze başladıklarında neyi nasıl ifade edeceklerini bilmeyen kalmadı.

Onlara göre kendi benzerleri “ezberdaşları” dışında ne iyi vardır, ne de makul vardır.

Soğuk Savaş döneminin ürünü bu tür gazeteciler ömürlerini “mücadeleyle” geçirmişler. Muharebe hattı ve düşman konseptinden çıkamamışlar.

Fakat en eskisi için “meslekte 50 yıl” tespitini yapıp aşağıya doğru gelirsek, “mücadele ve meslek yorgun” bir kalabalıkla karşılaşırız.

Korumak istediklerin, uğruna dirsek çürüttükleri statüko gün sayıyor.

Kötü dedikleri kişiler, düşman belerlikleri fikirler, düşünce ve siyaset tarzlarının ivmesi onlara ters işledi.

Onların “önemli” buldukları “değerli” olanlara yenildi.

Çünkü “önem”, verilmiş bir dış elbisedir, çabuk yıpranır, kirlenir, eskir.

“Değer” ise, hak edilmiş, emek verilerek kazınılmış bir iç donanımdır.

Hiçbir elbise içerideki gerçeği değiştirmeye yetmez, sadece geçici bir yanılgı oluşturabilir.

Her yeniliği direnen bir meslek gibi algıladılar gazeteciliği.

Menderese direndiler.

Özal''a direndiler.

Erdoğan''a direniyorlar.

27 Mayıs başta olmak üzere bütün darbelere zemin hazırladılar, içlerinden fiili görev alanlar da oldu…

Başbakan astıran bir gazetecilik geçmişimiz var.

“Omzu dayanak yapılarak” bir başbakana ateş edilen meslektaşlarımız var içimizde.

Parti kapatmak için gerekli dosya oluşumuna hizmete amade yayın yapanlarımız var.

Sabıkalıyız aslında.

Ruhumuz derin travmalarla dolu.

Bu kimimizde sığı, kimimizde çok daha derinlerde.

Onlar kendilerini bilirler ne fikirleri ne de vicdanları rahat bırakmaz onları.

Çünkü gerçeğin üstünü örtmekle geçmiş meslek ömürleri.

Başkalarının acıları üzerinden kendilerine “ikbal” kuran, “değerden” çoktan vazgeçip de “öneme” sarılan gazetecilerimiz var, mesleğin yüz karası…

Dediğim gibi gazetecilik tehlikeli bir meslektir.

Bu işe kendini kaptırmışların vicdanının cüzdanına koymuşların iç donanımlarını boş vermişlerin, gövdeye yüklenmişlerin elinde daha , da tehlikelidir

Bu tehlikenin farkında olmayanlar, önce herkese ve her şeye zarar verirler.

Ama en büyük zararı ve hüsranı ise kendileri yaşarlar

İnsan herkesi kandırabilir ama kendisini asla…

Bu kadar “önemli” olup da bu kadar hızla unutulan başka bir meslek erbabı var mıdır?

Hiçbir meslek insanın yerini alacak kadar önemli değil.

Mesleklerimiz ne bizi ne de bizim hayatımızı işgal etmemeli

Ve asla başkalarının hayatını karartmamalı.

Çünkü her defasında yenilen biz oluyoruz.

Beğenmek ve beğenmemek uçlarının arasında üçüncü yol hep var; “değerli olma” çabası Burada “anlamayı” merkeze alan irade baskın gelir

“Anlamayı” öncelikli eylemi haline getiren insan; eskiden beğenmediklerinde beğenecek beğendiklerinde de eleştirecek bir şeyler bulur

Bu hem gerçeğe daha yakındır, hem de daha insanidir.

Gelin “büyük tehlikeyi” içimizden bertaraf edelim ve makulleştirelim şu mesleği

Biz makulleşelim ki ülkede makulleşsin

Hayatı cephede değil de insanların içinde geçirelim

Var mısınız

Öyleyse soruların en zorunu kendimize soralım