Kışlada hangi paşaların isimleri yaşıyor?

Hırs sebebi hasarettir, demişti bir büyük düşünce adamı.

İnsanın melekelerini, istidatlarını, birikimlerini ve tecrübelerini fıtri ölçüler içinde kullanmasının karşısında duran bir büyük engel.

Tecessüs ve temkini yok eden itidali parçalayan bir hastalık.

Hırs ile huzur, hırs ile başarı, hırs ile yapıcılık, hırs ile sevgi aynı bünyede varlık imkanı bulamazlar.

İnsanın kendisine ihanetin kapısını açan bir iç düşmandır hırs.

Mesleğine ihanet eden kimi askerlerin halleri düşündürüyor beni.

Dünün darbeci generalleri ve bugünün darbe hastalığından kurtulamayan bir kısım paşalarının solgun siluetleri beliriyor karşımda.

Onlar ne yapmışlardı mesleklerine ihanet ederken?

Ya da neden ihanet ettiler mesleklerine?

Çünkü onlar hırslarına yenik düştüler, yenik düştükleri hırsları da hiç acımadan omuzlarındaki yıldızların ışığını söndürdü.

Hırsın çaresi kişinin ölümlü olduğunu idrakinden geçer.

Bu hayattan terki diyar etseler de, hırsını yenen, mesleğine ihanet etmeyen askerlerin heykeli dikilir, namları alıp yürür.

Yıldızlı rütbelerini hak etmeyenlerin ise hayat suratlarına yanlışlarını öyle güçlü haykırır ki, omuzları çöker, boynu bükülür, yüzlerinde donuk bir bakış kalır, gözlerinin feri söner, elleri titrer…

Kader adalet eder…

Paşam “omzunuzdaki yıldızlara ne oldu” sorusu karşısında “hırs dalgasına kapılınca farkında olamadım, düşmüşler” cevabını duymak ne büyük hüsran, ne büyük yıkım olur.

Duymayan kalmadı, Türkiye''nin 2004 yılında Sarıkız ve Ayışığı kodlarında iki darbe girişiminden ucuz kurtulduğunu. Bir askerin günlüğünden öğreniyoruz, muhtıra, eylem planı ve darbeyle sonuçlanması planlanan siyasi çalışmaları… “Daima bir ihtilal özlemi içerisinde” olan kimi askerlerin adlarını da dönemin Genelkurmay Başkanı Hilmi Özkök''ün karşı duruşuna rağmen dört kuvvet komutanının hazırladığı darbe planını da o günlükten öğreniyoruz.

Zaman zaman omzu kalabalık bazı askerlerin bünyesini kurtarıcılık hastalığı esir alıyor.

Askerin emeklisi olmaz diyorlar.

Yakın zamanda bir kere daha hatırlattı, emekli paşamız; Askerler emekli olduktan sonra da görevlerine devam ederlermiş. ''Milli Uyanış Hareketi''ni bir yanardağ haline getirme çabası içindelermiş. Köşk seçimlerinde bazı çevreler TSK''yı etkisiz kılmaya çalışıyormuş.

Bazı çevrelerde köşk seçiminde TSK''Yı etkin kılmaya çalışıyor.

Hangisi doğru?

TSK''nin Köşk seçimine etki etmesi, yani TBMM üzerine baskı kurması mı?

Paşa''nın şu cümleleri demokrasi ve hukuk devleti anlayışı içinde nereye oturuyor düşünün; “TSK''nın aktif görevde bulunan muvazzaf kadrosu ile emeklileri devleti korumakla yükümlü kılınmış ve yasayla koruyacağına namus ve şerefi üzerine ant içmiştir. Bu yemin zamanla mukayyet değildir.”

Bunlar nereden bakarsan bak sakıncalı sözler.

Asker siyasetten uzak dursun, durumdan vazife çıkarmak için sanal korkular üretmesin istiyoruz.

Yıllarını verdiği mesleğinden günü gelip emekli olduğunda da omzundaki yıldızları parlasın istiyoruz.

Ortada sahici bir tehdit olmadığı halde, kurtarıcılık hastalığına yakalananlar, “gerçek büyük dünyadan” kopup kendi kurduklarını “sanal küçük dünyada” yaşıyorlar ve rolden role giriyorlar.

Bir kısmı da emeklilikle gelen “yeni durumu” tam idrak edemediklerinden olacak, hala kendilerini görevde bilip ülkeyi kurtarma oyunu oynuyorlar.

Çok yönlü sorunlu bir tablo; yeni durumu idrak edememe…

Emeklilik sonrası hayatı zenginleştirememenin getirdiği boşlukta geliştirilen stratejinin yeni görev tanımları öngörmesi durumu ve halden vazife çıkarma gayretleri…

Düşünün ki, bir emekli paşamız, sabah erkenden kalkıyor, günlük bakımını yapıyor, giyinip evden çıkıyor. İstikamet emekli olduğu kurum. Kurum önce göz mesafesine alınıyor, ardından yakın temas gerçekleşiyor. Fakat içeri girmiyor paşamız, çünkü üniformasız olduğunu hatırlıyor. Emekli paşamız akşama kadar kurumun civarında oyalanıyor, mesai bitimine doğru kapıya yaklaşıyor ve içeriden çıkanlara karışıp “işini yapmış olmanın verdiği huzurla” ya evine yöneliyor ya da bir lokalde kendi gibi emekli yandaşlarıyla karargahtaymış gibi kritik toplantılar yapıyor.

Vakit gelip evine ulaştığında ise yarınki mesaisini planlıyorlar, akşam toplantısı için notlarını hazırlıyor.

Ne demişti emekli paşamız; Askerler emekli olduktan sonra da görevlerine devam ederler…

Bu bir hukuksuzluktur, kanun dışı yollara tevessül etme ihtimali yüksek tehlikeli bir alandır.

Kendi toplumuna, Büyük Millet Meclisi''ne karşı güç olarak konumlananların son fotoğraflarında gördük ki, onlarında yıldızları sönüyor.

Herkesin olduğu gibi askerin de siyaset yapma hakkı vardır, siyaseti tercih ettikten sonra asker kimliğini bırakmak şartıyla.

Unutmayın ki, mevki ve güç insana itibar katmaz, kalp ve dilinizde olan, yüzünüzde beliren gerçekler size itibar kazandırır.

Yüzleriniz ve onda asılı duran gözleriniz yalan söylemezler, onlar hayatınızın özeti gibidirler.

Kalp, akıl, his selameti aranır yüz çizgilerinde.

Kalbin ve aklın zilleti bedenin de sefaletini hazırlar.

Hırs insanı kör eder, gerçeğin üstünü örter, hevesleri fikir suretinde gösterir.

Muvazzaf ve emekli askerlerden hırslarına yenik düşenler milleti maceraya sürüklediler. Yakın tarih o maceracı askerlerin örnekleriyle doludur.

Darbeleri ve girişimleri hatırlayınca “hangi askere güvenilir” sorusu kurcalıyor aklımı.

Mesleğine ihanet etmeyen, siyasi alanda karargah kurmayan, memleketin umumunu kışla ve talimgah olarak görmeyen, demokrasiye inanan, halkına güven duyan, bütün himmetini mesleğini geliştirmeye adamış askere güvenilir.

Hırsına yenik düşmüş, iktidarın hava, kara deniz sularında dolaşan, kendi halkının üzerinde korku oluşturmak için uçak kaldıran, emekli olduğu halde kendisini görevde zannedip kurguladığı felaket tablosu üzerinden vazife çıkaran, Güneydoğu''da yeni görev başı yapan bürokratlara “bölge gerçeğini anlatmak için” bombalara tevessül eden, yatıp kalkıp darbe düşünen, komutanlarına isyan eden, mümkünse onları devre dışı bırakmayı planlayan hırsı gözlerine inmiş askerlerden de korkulur ve onlara güven duyulmaz.

Demokrasiye ve mesleğine ihanet eden, darbe planlayan, iktidar arzusunu içinden atamamış, ülkeyi geren, sokakları ve sivil alanları tedirgin ve tahrik edenler asker de olsalar yargılanmalı.

Toplumun ortak değerlerini kendi emelleri için kalkan gibi kullanan, Andıç peşinde koşan, yazarları, düşünürleri itibarsızlaştırmayı hedefleyenler yargılanmalı.

İhanet eden askerlerini yargılamayan sistem de yargılanalı.

Çünkü gerektiğinde generallerine hukuk karşısında hesap soramayan bir ülkede demokrasi var olsa da, onun özgürleştirici bir içerik kazanması düşünülemez.

Asker ülkesine en büyük zararı mesleğine ihanet etmeye başladığında verir.

Hatırlayalım ki, darbelerin tamamı demokrasiye inanmamanın, topuma güven duymamanın, siyaseti tehdit olarak görmenin, devleti aşırı sahiplenmenin getirdiği büyük bir hırsın sonucudur.

Hiçbir darbe meşru olamaz.

Her darbe silahlı eylemdir, demokrasiye isyandır.

Üçü klasik, biri post modern darbe yaptığınızda, üstelik ilk darbe tecrübenizde başbakanı astığınız ülke de “Askerin devleti” algısını pekiştirirsiniz.

Türkiye cumhuriyeti, bir asker devleti değildir.

Demokratik, laik, sosyal hukuk devleti kışla formasyonuyla gerçekleşmez.

Topluma indirilen darbe suçtur.

Ne yaparsanız yapın, yüzünüzden o suç eksik olmaz.

Ne kadar güçlü olsanız da sorgulanırsınız.

Emekli askerler muvazzaf askerin yerini almaya çalıştıklarında, hatta onları “Ülke elden gidiyor ve kışla uyuyor” diye itham ettiklerinde… Bu yetmiyormuş gibi kimi siyasi liderler, cumhurbaşkanlığı seçiminde “engelleyici-püskürtücü güç” olarak askeri imdada çağırdıklarında, mesleğine ihanet etmeyen askerin sesi yükselmeli ki, demokrasi ve toplum düşmanlarının hevesleri kursaklarında kalsın.

Demokrasiden geriye dönüş yok. Hiçbir askeri, sivillerin hata yapmasını bekleyen ya da sivillerin hata yapması için akıl almaz tuzaklar kuran bir negatif oluşumun içinde görmek istemiyoruz.

Bunun için, yargı işlemeli, oyunu kural dışına çıkaran sivil ya da asker kim olarsa olsun yargılanmalı.

Siyasilerin “en büyük görevi” askeri kışlada tutmak olmamalı, asker kışlada kendiliğinden durmayı başarmalı.

Emeklilik sonrası yeni durumu hazmedemeyenlere öfkelenmiyorum, sadece hüzün duyuyorum. Kırk yılın emeğiyle parlattıkları yıldızlarının ışığının sönmesi karşısında duyduğum buruk bir hüzün.

Değer miydi sorusu ne kadar lüzumlu duruyor şimdi.

Son pişmanlık öncesi pişmanlık yaşanan ''itibar'' kaybını önleyebilir.

Darağacında sallanan başbakan görmek istemediğim gibi omuzları düşmüş general de görmek istemiyorum.

Sallanmak her zaman itibarsızlıktan iyidir.

Demokrasiyi hazmetmiş paşaların isimleri kışlalarda ne kadar yaşarsa, omuzlarındaki yıldızlar da o kadar parlar sokaklarda.