Kelimeler önümüzü kesmesin

"Acıyı bal eylemek" diye bir sözümüz vardır bizim.

Tam da "çözüm sürecinin ruhu"na denk düşen bir sözdür bu.

Bu topraklarda yaşayan insanlarımızın başkasının acısını kendi acısı olarak telakki eden o gönül zenginliği, çözüm süreci için çok büyük bir şans.

Bu toprakları hepimize ait kılan ve hepimizi acılarımızla sevinçlerimizle bir kılan bu anlayışın derin izlerini sürmemiz gerek.

Kendi kültürüne bigâne mağribî aydınlarımız ve siyasetçilerimiz ne derse desinler, gerçek şu ki bu toplumun derin damarlarında işte bu anlayış yatıyor.

O yüzdendir ki toplumun kahir ekseriyeti "acıyı bal eylemek" gerektiğine inanıyor.

Hassas bir süreçten geçiyoruz elbet.

Sürecin hassasiyeti, karşılıklı hassasiyetlerin kırılgan bir noktada duruyor olmasından kaynaklanıyor en başta.

Her birimizin kelimeleri farklı…

Tanımları farklı…

Birimizin "terörist" dediğine ötekimiz "gerilla" diyor.

Birimizin "hain" ilan ettiğini ötekimiz "kahraman" ilan ediyor.

Birilerimizin "terörist" dedikleri, aynı camide namaz kıldıklarımızın evlatları.

Birilerimizin "hain" dedikleri yanı başımızdaki Kürt annenin çocukları.

"Terörist" ve "hain" dediğinizde o birilerinin yürek dünyasına bomba düşüyor, o birilerinin hassasiyetleri zedeleniyor.

"Gerilla" ve "kahraman" dediğinizde de başka birilerinin yüreği kan ağlıyor. Çünkü evlatları, kocaları, babaları onlar tarafından nahak yere öldürüldüğü için… Türk annenin yüreği dağlanıyor evladını öldürenlere övgüler dizildiğini gördüğünde…

Çözüm sürecinin zorluğu işte burada…

Ama birileri karşılıklı hassasiyetleri kaşımaya devam ediyor.

Hassasiyetleri ortaklaştıracak yeni bir dil üretmek isteyenlerin önü kesilmek isteniyor.

Kelimelerin önümüzü kesmesine izin vermemeliyiz.

Kelimelerin bir tank gibi üstümüze, bir bomba gibi yüreğimize düşmesine izin vermemeliyiz.

Yılların oluşturduğu tanımlar var.

Her birimizin diline pelesenk olmuş kelimeler var.

Bir çırpıda bunlardan vazgeçmemiz elbette zor. Belki kimilerimiz açısından mümkün bile değil.

Ama bir şeyi hep birlikte becerebiliriz. O da şu: Çözüm sürecinin kendisini, kalıcı barış arayışının kendisini her şeyin üstünde tutmak! Eskilerin tabiriyle, mazrufu zarfa tercih etmek!

Çözüm süreci, bir yanıyla bir yakınlaşma sürecinin adıdır.

Karşılıklı konuşmalar belki ilk temas anlarında çetin olabilir.

Ama yaşanmış acılar orta yere döküldüğünde eminim ki süreç içinde herkes bir diğerinin acısına saygı göstermek gerektiğine inanacak. İç dökmeler arttıkça acıların dili insanları birbirine yaklaştıracak. Birbirine yaklaşan insanlar birbirlerinin hassasiyetlerini anlayarak yeni bir dil oluşturacak.

"Çözüm sürecinin dili" zaman içerisinde ortaya çıkacak.

İlk zamanlardaki yaralayıcı ve suçlayıcı kelimelere takılıp kalmamak gerek.

Bunu bir soruna dönüştürmemek gerek.

Silahların bırakılmak istendiği bir dönemi, kelimeler savaşına dönüştürmemek gerek.

Mazrufu önemsemek gerek asıl.

Zarfa takılıp kalanlar mazrufu, yani içindekileri heba ederler.

Çözüm süreci, "gerilla", "terörist", "hain" ve "kahraman" söylemlerine kurban edilmeyecek kadar değerlidir.

Evet değerlidir, çünkü hepimize hayat kazandıracak bir sürecin adıdır bu.

Evet değerlidir, çünkü hepimize kazandıracak bir sürecin adıdır bu.

Kelimeler üzerinden keskin siyasal tavır alanlar, çözüm sürecinin ruhunu anlamayanlardır.

Eski kelimeler gün gelecek miadını doldurduğu için dilimizden kendiliğinden gidecek.

Eski dil veya eskiye ait dille yeni dönemin temelleri atılamaz.

Sabırlı olmak gerek.

Eskinin dili, ha deyince değişmeyecek elbet.

Senin kelimelerin ötekisi için yaralayıcı olacak. Ötekinin kelimeleri seni üzecek. Sabretmesini bilenler ancak herkesi sarıp sarmalayan ve herkesin acılarını ortaklaştıran yeni bir dilin mimarisini oluşturacak.

Sözünü ettiğim ortak dil, çözüm sürecinin gerektirdiği bir ortaklığa işaret ediyor.

Siyasetin dilini ortaklaştırmak mümkün değil biliyorum. Demokratik siyasetin dili çoğulcu olmak zorunda elbet…

Dediğim, çözüm sürecinde acılarımızı ortaklaştıracak yeni bir dilin oluşturulmasıdır. Hassasiyetleri kaşıyan ve tek yanlı suçlamalar üzerinden yürüyen bir dil, çözüm sürecini sabote eder çünkü.

Hiç kimsenin birbirini artık öldürmediği/öldürmeyeceği bir yeni dönemde elbette siyasal taleplerin dili doğası gereği çoğulcu olacaktır.

Çözüm olduğunda hepimiz birbirimize benzemeyeceğiz elbette. Sadece çözümün dilinin silah olmadığını öğrenmiş olacağız.

Silah yerine fikirler konuşacak.

O yüzden çözüm sürecini başarıya götürecek ortak dili oluşturuncaya kadar kelimelerin önümüzü kesmesine zinhar izin vermemeliyiz diyorum.