Üç isim, üç resim

Biliyorum, inanıyorum ve umut ediyorum ki Türkiye, Türkiye''ye rağmen değişerek her alanda evrensel standartları yakalayan bir ülke olacak. Bunun için, son dönemde özellikle üç ismi ve üç resmi yeni Türkiye''nin önünde bir "umut" olarak değerlendirmek istiyorum.

Daha da önemlisi, bir hukuk insanı olarak "polis devleti" olmaktan arınmış, hukukun üstünlüğüne dayalı bir Türkiye özlemi koydu önümüze.

Çete-mafya bağlantılarının devletin içine kadar uzandığı, cinayetlerin "derin" sis perdeleri arkasında gizlendiği, işkencenin komisyon raporlarıyla belgelendiği bir Türkiye''de hukukun üstünlüğünden başka bir çıkar yolun olmadığını vurgulayan Cumhurbaşkanı Sezer yüreklerimize su serpti. Meğer böylesine demokratik bir ciddiyeti ve mazbut bir sesi ne kadar da özlemişiz.

Dolayısıyla FP''nin kuruluş tezleri, genellikle demokratik standartları ve "merkez"e yürümeyi önceleyen tezler oldu. Ancak Fazilet Partisi bütün söylemlerinde demokrasiye vurgu yapmasına rağmen, kendi tezleriyle çelişme pahasına "RP geleneği"nden devraldığı "otoriter" anlayıştan bir türlü kurtulamadı.

Bu bakımdan, Abdullah Gül ve ekibinin, FP''nin 1. Büyük Kongresi''nde seslendirdiği parti içi "değişim ve demokratikleşme" talepleri hem Fazilet Partisi, hem de Türk siyaseti açısından büyük bir önem taşıyor. Gerçi henüz Abdullah Gül de, nasıl bir Türkiye istediği konusunda topluma "esaslı projeler" sunabilmiş değil. Ancak her şeye rağmen, Fazilet Partisi''nde daha "doğru dürüst" ve ayakları yere basan siyasi bir anlayışın ayak seslerinin duyulmuş olması bile Türk siyaseti adına kesinlikle umut verici bir gelişme.

Bir kere, Demirel''in Güniz Sokak''a dönüşü ve Sezer''in Çankaya''da ortaya koyduğu "farklı" üslupla başlayıp, Fazilet''te yükselen değişim ve dönüşüm sesleriyle devam eden dönemin, toplumun bütün kesimlerinde yeni bir heyecan dalgası yarattığı kesin.

Kimseler duymasın ama, devleti ve siyaseti kilitleyen "otoriter" anlayış, bu kez ortalardan yavaşça kaybolacak gibi görünüyor. Erken sevinmek istemeyiz ama, artık Türkiye, içine girdiği bu çağdaş "rota"dan istese de dönemez. Zaten başka bir şansı da yok.

Bugüne kadar, büyük oranda "kendine güvensizlik" ve "nefret"in odağında kıvrandırılmış bir toplumda, böylesine Avrupa çapında bir zafer coşkusu hepimize ilaç gibi geldi. Galatasaray''ın futbolda "Kopenhag Kriterleri"ni yakalamasını bütün bir toplum olarak alkışlarken, aynı başarıyı demokratik standartlarda, hukukta, ekonomide ve insan haklarında da yakalamak zorunda olduğumuzu bir kez daha hatırlamakta yarar var.

Galatasaray''ın başarısı gösterdi ki, kimse kimseye bir başarıyı, hele böylesine büyük bir zaferi lütfetmiyor. Kim ne derse desin, bu zaferin arkasında üstün bir zeka, strateji ve çağdaş taktikler yatıyor.

Eğer Türkiye, AB''ye tam üyelikte başarıya ulaşacaksa, bu kesinlikle çağdaş strateji ve demokratik standartlarla olacak. Artık değişim sırası Ankara''da...