Başbakan değil, İsmail Dümbüllü mübarek!..

Şu 28 Şubat''ın "konu mankenleri"nin içine düştüğü "acıklı" durumu gördükçe acayip keyif alıyorum doğrusu. Güllerim adeta tabak tabak açılıyor... Eğer zil takıp oynamıyorsam, müzik arşivimde Kandıralı''dan kıvrak bir oyun havasının olmayışındandır.

Neydi o günler... Demokrasinin, tankların ve uygun adım marşların arasında eriyip gittiği o zor günlerde Ecevit ve Yılmaz çalmış, İslamköylü Demirel oynamıştı...

Hatta, oynamakla da yetinmemiş, "postmodern darbe" karşısında her gün biraz daha solan "demokrasi baharı"nı 9. Senfoni''yle uğurlamıştı.

Neyse ki, parlamento bir kez olsun doğru bir iş yaptı ve İslamköylü''ye "istikamet Güniz sokak marş marş" diyerek Beethoven''ı kurtarmış oldu. Yoksa 28 Şubat''ın "postmodern ameleleri" daha ne senfonilere kıyacaklardı.

Allahaşkına, bu Kandıralı ve Beethoven da nereden çıktı şimdi?! Sevinçten oynattım galiba... Memleket krizin dibini bulmuş, ben hala Güniz sokakta Kandıralı''dan oyun havaları dinliyorum.

Evet fasıl bitti, şimdi sadede gelelim.

Ecevit, Yılmaz ve Bahçeli''den oluşan siyasetin "postmodern amele" takımı, Kemal Derviş''in gelişinden bu yana, kelimenin tam anlamıyla bunalım takılıyorlar. Sanırsınız ki, ülkeyi batırdıkları için kahroluyorlar. Milletin içine çıkmaya utanıyorlar, yüzleri kızarıyor. Yok canım, henüz o kadar kafayı yemediler...

Gerçi Ecevit, kafasına Anayasa kitabı düştüğünden bu yana hala kendine gelemedi ama, olsun bu da geçer...

Onların derdi başka, çünkü toprak altlarından kayıyor. Amerika''yı kafesleyip cukkaları kapmak için getirdikleri Kemal Derviş''le birlikte uykularına öyle bir "cin" dadandı ki, her sabah kan ter içinde uyanıyorlar. Rüyalarında, üzerlerine kırmızı kalemle çarpı işareti konulmuş koltuklar görüyorlar, akılları başlarından gidiyor.

Bu yüzden, her gün Başbakanmış, Başbakan Yardımcısıymış gibi yapıp, yalancıktan vatan kurtarıyorlar. Öylesine eğlenceli demeçler veriyorlar ki, gülmekten ölüyoruz... Yalanım varsa kriz çarpsın ki, (Zaten çarpmış çarpacağı kadar gerçi ama...) eğer şu günlerde başımızda Ecevit olmasaydı stresten yaza zor çıkardık. Başbakan değil, İsmail Dümbüllü mübarek... Bir gün çıkıyor, IMF''yi "hain" ilan ediyor, ertesi gün IMF''den 25 milyar dolar geliyor diye "ak güvercin" uçuruyor.

Aynı zamanda büyük bir vatansever, "ulusal onurumuz"un muhteşem Karaoğlan''ı... Amerikan Büyükelçisi Robert Pearson, başta Başbakan Ecevit, Başbakan Yardımcıları Yılmaz ve Bahçeli''yi ziyaret ederek, Derviş''e "siyasi destek" konusunu sorunca birden suratlar asılıyor, "ulusal onurumuz" aklımıza geliyor. "Kim bu adam, sömürge valisi mi?" diyerek mangalda kül bırakmıyoruz.

İyi güzel de, ekonomiyi kurtarmak için, Amerika''nın "yeşil" ışığını beklemek neyin nesi oluyor?

Ülkeyi, IMF''ye, Dünya Bankası''na muhtaç edenlerin onurları nasıl bir onur dersiniz?

Peki, "Bush beni şahsen aradı" derken sevinçten ağzı kulaklarına varan Başbakan''ın "onuru"nun kahramanlık katsayısı ne kadardır acaba?

Yaşasın, yıllardır milletin kabusu haline gelen "postmodern amelelerin" de bir kabusu oldu artık: Kemal Derviş...

Televizyonlarda, gazetelerde, sokakta, kahvede herkes onu konuşuyor, kamuoyu anketlerinde Sezer''den sonra en güvenilen, umut edilen insan olarak ortaya çıkıyor, çıldırıyorlar...

Oh olsun, canıma değsin...

Memleketi batırdınız, bari sizden kurtulalım, bu da teselli ikramiyemiz olsun.