Değişimin önündeki "zehirli kuyruklar"

Türkiye, siyasi ve ekonomik anlamda dibe vurduğu bir dönemde yine devlete endeksli bir değişim dönemini yaşıyor. Oysa Türkiye, bizzat devlet tarafından yaratılan "yolsuzluklar rejimi"nin tefessüh etmiş anlayışıyla bugünlere geldi.

Modernleşme maceramızın hiçbir döneminde, gerek siyasi, gerekse ekonomik faaliyetlerin hiçbirine gerçek anlamda özerklik tanınmadığı için bütün kapılar devlete açılmış ve sonuçta bütün değişim girişimleri "alaturka zihniyet"e mahkum olmuştur. Kısacası, bu zihniyetin sonunda varıp dayanacağı yer, ne yazık ki yine "yolsuzluklar rejimi" olacaktır. Yani, rant dağıtarak toplumun gözünü boyayan, küçük devletçilik numaralarıyla kamufle olan bir yolsuzluk düzeni...

Bu yüzden, Susurluk''un üzerindeki gerçek "günah perdesi" hiçbir zaman kaldırılamaz. Ve her seferinde, "karanlıklar prensi"nin esas "zehirli kuyruğu" devletin korunaklı katlarında "gizli" kalmaya mahkumdur.

Bu yüzdendir ki, temelde yolsuzluk operasyonu olarak başlatılan "balinalar"ın, "kasırgalar"ın sonu hiçbir zaman gerçek anlamda bir "temizliğe" varmaz. Çünkü, yolsuzluk operasyonlarının "arkası yarın" hikayelerine dönüştüğü "alaturka" bir yönetim anlayışında, aslolan temizlik değil, devlete olan "biat"tır.

İşte, Türkiye böyle değişiyor. Her yolsuzluğun, her karanlık işin arkasından bir "günah çocuğu" bulup değişim çığlıkları atıyoruz. Her operasyonda, rant dağıtım kefesinin bir ucundakiler konjonktür gereği "okka altı"na giderken, diğer uçtakiler devletle yeni bir "akit" imzalıyor. Yani, bütün temizlik operasyonlarının ve hatta değişim maceralarının yolu yine devletle "biat"a çıkıyor.

Bilelim ki, siyasetin, ekonominin ve bütün bir toplumun üzerine kâbus gibi çöken bu tahakkümcü anlayış çözülmeden, değişim de, temiz toplum da hayaldir.

Şimdi herkes, Türkiye''yi duvara toslatan devlet merkezli bu "rant rejimi"nin değişmesi, siyaset dahil bütün kurumların yeniden yapılanması gerektiği konusunda ittifak halinde. Hemen hemen bütün bireyler biliyor ki, toplumu ifsad eden "zehirli kuyruklar"ın devletten beslenen ve siyasetle gürbüzleşen ana damarları kesilmedikçe sağlıklı bir toplumsal yapının oluşması da mümkün değil.

Görünen o ki, Amerikan şemsiyesi olmadan bir türlü kendi kendisini yenileyemeyen mevcut "köhne" siyasi yapı istemese de, artık değişmek zorundadır. Türkiye açısından son derece trajik bir sonuca işaret etse de, maalesef "değişim iradesi", bu siyasi anlayışın elinden alınmıştır.

Muhtemeldir ki, Türkiye''deki siyasi değişim dış dinamiklerin şekillendireceği bir çerçevede Kemal Derviş üzerinden gerçekleştirilecektir. Gerçi, Derviş ismi üzerinde estirilen erken "iyimserlik rüzgarları"nın vurgun yeme ihtimali her zaman mümkün. Ayrıca, Kemal Derviş''in meydanlar konusunda "aceleci" davranması da düşündürücü...

Hükümetin nefesi tükenmiştir, bundan sonra yeni reformlar yapma takati de kalmamıştır. Şimdi Derviş, tek başına yapayalnızdır. Halksa, acilen iş ve aş bekliyor, lider değil. Eğer başarısız olursa, kimse gözünün yaşına bakmayacaktır. Artık Türkiye, geri dönüşü olmayan bir yola girmiş bulunuyor. Derviş başarısız olsa bile, siyaset sahnesinin eski aktörlerinin bileti de kesilmiştir.

Ah! Keşke Türkiye, kendi siyasi toprağında, kendi kimlik haritasında yeni bir değişim rüzgarı estirebilse...