Endişeler ve Lübnan tezkeresi...

Meclis, 5 Eylül Salı günü, BM “barış gücü” çerçevesinde Lübnan’a asker gönderme konusundaki “tezkere”yi görüşmek üzere olağanüstü toplanıyor.

Tezkere deyince, hepimizin hafızasında ‘1Mart tezkeresi’ canlanıyor. Açıkçası, o günlerle ilgili çok da iyi anılar yok hafızamızda. Çünkü Irak işgal edilmiş ve son derece dramatik bir sahne vardı karşımızda. Üstelik hiçbirimiz, Amerika’nın kuyruğuna takılarak Irak’a gitmekten yana da değildik.

Dahası, o dönemde Birleşmiş Milletler (BM) dışlanmış ve uluslar arası hukuk hiçe sayılmıştı. Dolayısıyla, BM kararı olmadan asker gönderemez ve de ABD istiyor diye sınırlarımızı açamazdık.

Oysa bugün durum farklı. Evet, İsrail saldırganlığı sonucu Lübnan’da yaşananları biliyoruz. Ama bu kez, İsrail ve Amerika açıkçası BM’ye ihtiyaç duyar hale gelmişlerdir. Bunun sonucunda da, BM Lübnan’daki ateşi durdurmuş ve “barış gücü” oluşturulması için Türkiye dahil bütün ülkelere çağrıda bulunmuşlardır. Endonezya ve Malezya gibi Müslüman ülkelerle birlikte çok sayıda Avrupa ülkesi de “barış gücü”ne katılmayı kabul etmiştir.

Şimdi önümüzde bir BM kararı vardır. Dolayısıyla, Türkiye’nin bugüne kadar haklı olarak hep söyleyegeldiği “BM kararı yok” şeklinde bir gerekçe ortadan kalmıştır. Ayrıca şu anda, Lübnan’da savaş yok ve “barış gücü”nün savaşmak gibi bir görevi de yok.

Evet toplumda hala bazı endişeler var. Çünkü Türk halkının büyük çoğunluğu İsrail’e ve Amerika’ya güvenmemektedir. Kabul etmek gerekir ki, hepimizin hafızasında, “ya İsrail barış gücünü sabote ederse…” endişesi yer almaktadır. Doğrusu, çok da haksız bir endişe değil, hepimiz biliyoruz ki, “barışı sabote etmek” İsrail’in en iyi bildiği yöntemdir.

Ancak belirtmek gerekiyor ki, Türkiye Lübnan’a ne İsrail ne de Amerika için gitmektedir. Tamamen “BM şemsiyesi” altında ve “barış gücü” kapsamında gitmektedir. Elbette, dünyanın değişik coğrafyalarında görev yapan bütün “barış güçleri”nin ‘sıfır risk’ taşıdığını söylemek mümkün değildir.

Mesela, şu anda Bosna'dan Kosova'ya, Filistin'den Afganistan'a kadar birçok yerde Türk askeri görev yapıyor. Bu coğrafyalardaki askerlerimiz ne kadar risk taşıyorsa, Lübnan’a gidecek askerlerimiz de o ölçüde bir risk altındadırlar.

Eğer niyetimiz, olayı ‘dramatize’ ederek uluslar arası camianın dışında kalmaksa, bu konuda yeterince malzeme bulabiliriz. Ama bilelim ki, biz sıradan ve nevzuhur bir ülke değiliz. Türkiye hem BM’nin, hem de NATO’nun önemli bir ülkesi olduğu gibi aynı zamanda, AB’ye ‘tam üye’ olma aşamasında bir ülkedir. Yani Türkiye, uluslar arası camiadan kopuk, kendi başına bir ülke değildir.

Bugün, Türkiye’nin “barış gücü”nde yer almasına karşı çıkanların, hem Türkiye’nin tarihsel misyonunu doğru okuyamadıkları, hem de uluslar arası kredibilitesini ıskaladıkları kanaatindeyim.

Ayrıca, hükümet Lübnan’a sadece asker gönderme değil, daha kapsamlı bir program hazırlıyor. Çünkü Lübnan tarihsel olarak bizim bir parçamız… Şimdi Lübnan’ın yeniden imar edilmesi gerekiyor. Bu konuda Başbakan Tayyip Erdoğan’ın, önceki günkü MYK toplantısında ayrıntılı bilgiler verdiği belirtiliyor.

Bu çerçevede, İsrail’in yerle bir ettiği Lübnan’ın yeniden imarı için Karayolları ve DSİ’den teknik ekipler gönderilecek. Ayrıca, Sağlık Bakanlığı tarafından doktor ve hemşireler de gidecek.