Korku değil, şefkat devleti

Normal zamanlarda, özellikle de son üç yılda "üstümüzdekiler"den devletin gücü ve kutsallığı üzerine öylesine nutuklar dinledik ki, bugün felaketin acılarıyla sarsılan insanlarımızı gördükçe, "peki ama nerede kaldı bu kutsal devlet?" demekten kendimizi alamıyoruz.

Anlaşılan, kutsal devletimiz 21. Yüzyıl''ı göremeden İzmit, Sakarya, Gölcük, Yalova ve İstanbul''daki dehşet görüntülerinin arasında buharlaşıverdi. Gerçi demokrasinin adından bile rahatsız olan bazı çevreler, sıkıyönetim gelirse işlerin tıkırında gideceğini pompalayarak kafa karıştırmaya çalışıyorsa da, bütün bunlar deprem felaketiyle beceriksizliğini bütün dünyaya ilan eden çağdışı yönetim anlayışının sefaletini gizlemeye yetmiyor.

Bugün öyle bir tabloyla karşı karşıyayız ki, deprem bölgesinde enkaz altından canlarını sağ olarak çıkarmak için tırnaklarıyla betonu kazıyan insanlar, mumla devleti arıyor. Ama devlet ortalarda yok. Çünkü devlet, bu tür felaket dönemlerine hazırlıklı değil, daha da önemlisi kendi halkıyla kucaklaşmayı sağlayacak bir "şefkat" örgütlenmesinden yoksun.

Katılımcı demokrasi anlayışını bir türlü içine sindiremeyen devlet, yıllardır bu ülkede üzerine vazife olmayan işlerle uğraştı. Kendi halkını fişlemekten, düşünceleriyle ve inançlarıyla uğraşmaktan vakit bulup, bir türlü kendi asli görevlerine dönemedi.

Bilimsel sefaletin merkezi haline gelen üniversitelerden, şiir okuyan Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarını cezaevine göndermek için olağanüstü gayret sarfeden kurumlara, memurların dindarlık istatistiği ile Anadolu sermayesinin rengini zapta geçerek hayati fonksiyonlarını yitirmiş bir sistemi koruduğunu zanneden devlet yöneticilerine kadar herkes, deprem felaketinin olağanüstü şartları karşısında kelimenin tam anlamıyla çuvallamış durumda.

Koskoca Türkiye Cumhuriyeti''nin Başbakanı ilk olarak gittiği deprem bölgesinde Ankara ile iletişim kuramadığından yakınıyor ve kelimesi kelimesine aynen şunları söylüyor: "Ankara''ya ulaşamıyorum, onun için talimatlarımı televizyon aracılığı ile vermek istiyorum..." Bu nasıl bir acziyettir ki, depremin üzerinden saatler geçmesine rağmen, hükümetin başı olan bir zat, devletin mobil telefon bile kurmaktan aciz olduğunu bütün dünyaya ilan edebiliyor.

Oysa aynı Başbakan ve aynı hükümet, çok değil, daha onbeş gün önce Türkiye''yi neredeyse açık cezaevi haline dönüştürecek yasaklarla dolu yasaları parlamentodan jet hızıyla geçirirken çok güçlüydü. Yasakçılık yarışında birinciliği kimselere bırakmayanlar, nedense halka hizmet götürmede sonuncu olmadan hiç utanç duymuyorlar.

Kimse kendini kandırmasın. Son felaket bir kere daha gösterdi ki, kendi halkını takibe almak ve fişlemekten başka bir başarısı olmayan, insanına güvenmeyen bu çağdışı devlet anlayışı, ne yazık ki depremzede olmuştur. Şimdi yapılması gereken, Türkiye''yi bu "korku devleti"nden modern "şefkat devleti"ne taşıyabilmek. Bunun için de, siyasi iradenin oturup hiçbir komplekse kapılmadan, toplumun hiç bir kesimini dışlamadan, özgürlüklerin ve sivil toplum oluşumunun önündeki bütün engelleri kaldırarak, modern bir devlet yapılanmasını milletle birlikte tek yürek halinde gerçekleştirmesi gerekiyor.

N''olur, bu felaketten ders alıp kendi halkından korkan bu ilkel zihniyetten kurtulalım. Aksi taktirde, bütün sivil toplum oluşumlarının peşinde hafiyecilik yapmaktan, modern yönetim anlayışına bir türlü geçemeyeceğiz.

Ah, bu devlet halkına bir güvenebilse... "Aman devleti ele geçirecekler" gibi paranoyakça korkularını bir yenebilse... Yoksa bu ülkenin başarıyı yakalaması işten bile değil. Milletin deprem felaketinde ortaya koyduğu muhteşem dayanışma örneği bir doğru okunabilse...

Bütün mesele, halkın değerleriyle, düşünceleriyle savaş etmeden, onunla aynı safta omuz omuza durabilmekte.