Siyasetin iflası ve Tayyip Erdoğan"ın duruşu

28 Şubat''ta başlayan siyasetteki kanamayı ne yazık ki, 18 Nisan seçimleri de durduramadı. Bu yüzden siyaset irtifa kaybetmeye devam ediyor ve hızla milletle olan bağlarını koparıyor. Çünkü 28 Şubat''ta siyasete kurulan tuzak, öylesine derin bir tahribata yolaçtı ki, bütün siyasi partilerin doğal refleksleri dumura uğradı. Artık iktidara gelen hiçbir parti bu tuzaktan kendini kurtaramıyor.

Yoksa iktidardaki bazı partilerin muhalefetteki söylemlerinden bile ürker hale gelmelerini nasıl izah edeceğiz. Örneğin, MHP''nin Kur''an kursları vakıflara ilişkin baskı yasalarının çıkarılmasındaki katkısını hiçbir normal siyaset anlayışıyla açıklamak mümkün değil. Daha doğrusu, MHP''nin bu iktidar sürecinde yaptıklarını açıklamak için kullandığı bütün argümanlar, kafalarda daha çok siyaset dışı bir takım mutasavver korkuları canlandırıyor. Burada işin daha da acı olanı, MHP''nin kendi, seçmen tabanını yerle bir edecek olan bu baskı yasalarını adeta "ağlayarak" çıkarmaya mecbur hissetmesidir. Bu nasıl bir güçtür ki, bir partiyi oy aldığı milyonları bile bir kalemde silmeye mecbur bırakabilmektedir.

Kim ne derse desin, bunun anlamı sivil siyasetin iflasıdır. Çünkü siyaset temelde, bir temsil mekanizmasıdır. Eğer siyasal partiler oy alacakları toplumsal kesimlerin taleplerini dikkate almak yerine, onlarla savaşmayı seçmişlerse, o toplumda demokrasinin de, demokrasinin vazgeçilmez bir kurumu olan parlamenter sistemin de sonu gelmiş demektir.

Türkiye, zaman zaman demokrasinin başına gelen kazalara rağmen, bu kuruma olan umudunu yitirmemiş ve bütün olumsuzlukları büyük bir olgunlukla atlatmayı başarmıştı. Oysa bugün demokrasi, gerçekten ciddi bir tehditle karşı karşıya. Toplumun yarım yüzyıllık demokrasi deneyimi adeta yok sayılarak, Türkiye inatla 1940''ların şartlarına geri götürülmek isteniyor.

Bu öyle bir dönem ki, bu geriye dönüş sürecini başlatanlar, dünyadaki değişim ve demokrasi dalgasını ellerinin tersiyle iterek, Türkiye''yi "kapalı rejim"e mahkum edebilecek bir gözükaralık içindeler.

Ancak hemen bir noktanın altını çizmekte yarar var; evet Türkiye ciddi problemler yaşıyor, ancak hiçbir zaman çaresiz değil. Yeter ki, siyaset bir irade ortaya koyabilsin ve milleti arkasına alma cesaretini gösterebilsin. Çünkü bu toplum, en umutsuz dönemlerde bile önüne yeni hedefler koyabilen "adam gibi" siyasetçileri bağrına basmayı bilmiştir. Siyasi tarihimizde bunun en çarpıcı iki örneği Menderes ve Özal''dır.

İşte toplumun umut olarak sarıldığı bütün partilerin teker teker sınavı kaybettiği bir ortamda Tayyip Erdoğan, yeni bir adres arayan toplum için bir umuttur. Halkla aynı safta duruşu, riyasız ve hilesiz siyaset üslubu ve belediye başkanlığında ortaya koyduğu performansıyla Tayyip Erdoğan, Türkiye''nin 21. Yüzyıl''daki umutlarını karşılayabilecek bir siyaset adamı portresi çiziyor.

Belki de Menderes ve Özal''dan sonra, Türkiye''yi kucaklayacak siyasetin ibresi ilk kez Tayyip Erdoğan''ı gösteriyor. Bu bakımdan Erdoğan, Türk siyasetinin çok önemli bir kavşak noktasında bulunuyor. Herşeyden önce, siyaset tarihinin siyah-beyaz sayfalarını daha doğru okuma şansına sahip.

Açıkçası, Türkiye''nin önünde bir şans olarak duran Tayyip Erdoğan, içinden yetiştiği siyasi geleneği reddetmeden ama o geleneği de aşarak daha geniş kitlelerle buluşmasını sağlayacak bir dili bulmak zorundadır. Öncelikle Erdoğan, bizzat kendisi ve Türkiye üzerine hazırlanan mühendislik projelerini de dikkate alarak, yeni dönemi bir fırsat olarak değerlendirebilir.

Tayyip Erdoğan, ciddi bir değişimi başlatabilmek için hem kendisini vareden kültürel kodları yeniden değerlendirmeye tâbi tutabilmeli, hem de Türkiye siyasetine ilişkin yeni projeler ortaya koyabilmelidir. Bir kere herşeyden önce, içinden geldiği siyasi geleneğin ideolojik referanslarına vurgu yapmadan, liberal demokrasi konusunda açık ve net bir tavır ortaya koymalıdır. Bunun için de, demokrasiden insan haklarına, ekonomiden dış politikaya kadar her konuda ayağı yere basan bir kadroyla, 21. Yüzyıl Türkiyesi''ne ilişkin yine ayağı yere basan projeler üretmelidir.

Örneğin, öncelikle demokrasi konusunda bu ülkede yaşayan herkesin uzlaşabileceği bir demokrasi metni hazırlanarak;

Demokrasinin bir ideoloji ve dünya görüşünün değerleriyle oluşmuş bir proje olmadığı,

Kişi grup ve toplumlara neye inanması ve nasıl yaşamasını dayatmadığı,

Farklı inanç ve hayat tarzlarına sahip kişi ve grupların barış içinde yaşamalarını temin için, sadece bir yönetim çerçevesi çizdiği,

Birbirlerinin farklılıklarına katlanabilen birey ve toplulukların, barışçı bir ortak yaşamı sürekli olarak yeniden üretme çabasının adı adı olduğu,

Yerel değerlerle evrensel değerlerin çatışmadan aynı coğrafyada özgürce gelişebilmesi için en elverişli çerçeveyi sunduğu,

Özgürlükleri anayasal ve yasal güvence altına alarak, bütün kesimlerin kendi değerlerini geliştirmesine imkan sağladığı açıkça deklare edilmelidir.

Bugün gelinen noktada, eğer Tayyip Erdoğan bir değişim projesi ortaya koyarak çıkış yolu bulamazsa, zaten nefes almakta güçlük çeken Türk siyasetinin de bir çıkış yolu bulması zor gibi gözüküyor. Çünkü uzun süredir doğal reflekslerini yitiren sivil siyaset, yeni bir dinamizme muhtaç, hatta mahkum durumdadır. Kim ne derse desin, Tayyip Erdoğan kendisine yönelen toplumsal dinamizmi heba etmeden, yeni bir değişimle buluşturmak durumunda. Böylesine tarihî bir fırsat, kapıyı bir kez daha çalmayabilir.