"Yok öyle, burası Türkiye.."

Türkiye maalesef yaşadığı toplumsal ve siyasal kaosu aşmada gerekli beceriyi gösteremiyor. Bunu bir başka şekilde söylemek de mümkün. Açıkçası, Türkiye''nin dünyadaki değişime paralel bir değişimi yaşamasının önüne barikatlar kuruluyor, çağdaş demokrasiyi ve evrensel insan hakları standartlarını yakalaması engelleniyor.

Ülkede halen derin bir kriz olarak yaşanan özgürlüklerden ekonomik sorunlara kadar hemen hiçbir konuda, çözüm için ciddi adım atılamıyor. Daha doğrusu, siyasetin mevcut zemini böyle bir adımı mümkün kılmıyor. Anlaşılan o ki, yakın zamanda da mümkün kılmayacak. Zira siyasetin doğal zemini tahrip edilmiş durumda. Türkiye geçtiğimiz üç-dört yıl içinde öylesine olaylar yaşadı ki, insanlar siyasetin toplumsal talepleri karşılayan bir kurum olduğuna ya da olabileceğine inanmakta güçlük çeker hale geldiler.

Yine, siyaset-devlet ilişkileri öylesine tehlikeli bir mecraya sürüklendi ki, siyasi partiler adeta bir tapu kadastro müdürlüğü gibi devletin doğrudan direktiflerini uygulayan bir kurum haline dönüştüler. Oysa çağdaş demokrasilerde partiler, gerek kamusal, gerekse toplumsal alandaki talepleri karşılayan, değişimi yakalayan ve aynı zamanda onu yönlendiren kurumlardır.

Ne yazık ki Türkiye siyaseti bırakın değişimi yakalamayı, kırık dökük de olsa yarım yüzyıldır edindiği geleneksel demokratik reflekslerini bile kaybetmiştir. Özellikle 28 Şubat''la başlayan süreçte, siyasetin alanı alabildiğine daraltılmış, siyasetle toplum arasındaki iletişim köprüsü yerlebir edilmiştir. Artık istisnasız bütün siyasi partiler adımlarını, her ay sonu yapılan Milli Güvenlik Kurulu''ndan çıkan sonuçlara göre ayarlamak durumundadırlar.

Bu, Türkiye''de siyasetin bittiğinin en açık göstergesidir. Bu bir depolitizasyondur. Zaten 18 Nisan seçimleri de, üç-dört yıldır süren bu depolitizasyon sürecinin sonuçlarını gösteren bir parlamento tablosu ortaya çıkarmıştır.

Nedir bu tablo?

Bu tablo, söylemlerinin ağırlıklı olarak devlete endeksli olduğu DSP-MHP tablosudur. Yani, siyaset-toplum dinamizminin yokolduğu, partilerin devletin birer aracı kurumuna dönüştüğü "yaralı" bir siyaset haritasıyla karşı karşıyayız bugün.

Bu parlamento tablosundan Türkiye''nin ihtiyacı olan demokratikleşme çıkmaz. Daha doğrusu, özgürlüklere, insan haklarına ve değişime giden yol bu parlamentodan geçmiyor. Zaten, halen süren koalisyon sürecini, medya plazalardan sokaklara saçılan hükümet protokollerini, pardon "devlet protokolleri"ni iyi analiz ettiğimizde, bütün bu olup bitenlerin, esasen siyasetin doğasıyla uzaktan yakından bir alakasının olmadığını da rahatlıkla görürüz. Ecevit tarafından hazırlanan ve sonrasında, yine "Ecevit-Yılmaz A.Ş." tarafından basına sızdırılan taslak protokolde, "giyim kuşama ilişkin devlet kuralları" şeklinde ifade edilen cümleler, kelimenin tam anlamıyla faşizan bir bilinçaltının ürünüdür.

Söyler misiniz Allahaşkına dünyanın hangi demokratik ülkesinde, "28 Şubat kararları" gibi siyasete dikte ettirilen kararlar, aynen fotokopi edilerek yeni oluşacak bir koalisyonun taslak protokol metni olarak hazırlanabilir? Elbette hazırlanamaz. Ama bunlar Türkiye''de hazırlanabiliyor. "Yok öyle burası Türkiye" diyerek, bir anda siyasetin bütün geleneklerini, çağdaş demokratik normları elinizin tersiyle bir tarafa itebilirsiniz. Hele bir de "devletin hassasiyetleri" gündemin baş sırasına yerleştirilmişse akan sular durur. Toplumsal taleplermiş, özgürlüklermiş, insan haklarıymış, hiçbirinin bir kıymeti harbiyesi yoktur.