Besmele ile

Her sabah dükkanını besmeleyle açan esnaf gibi, kontağını besmeleyle çeviren şoför gibi, biz de bilgisayarımızı besmeleyle açıyor; gazete okumalarımıza, ajans dikizlemelerimize ve tabii yazımıza "Rahman ve Rahim olan Allah''ın adıyla" başlıyoruz. Çok şükür, hiç unutmadık bunu.

Hiç derken, içinde bir istisna var.

Eski binadaydık...

Nasıl olduysa oldu, ona dalgınlık bile denmez, langırt topunun kaleye girmesi gibi, ''langırttanak'' başlayıp bitirmişiz bir gün yazıyı.

Sayfaya yerleştirmiş, grafik düzenlemesini tamamlamışken, pat diye bir aksilik.

"O ne?!" demeye kalmadı, hepsi uçtu gitti.

Ara ki bulasın!

Yedeği yok, kopyası yok, kâğıt çıkışı yok!

Olacak iş değil. Çünkü herkes gibi, kendi masamdaki bilgisayarda yazıp, ana bilgisayara aktarıyorum.

Bu sayede, başına bir kaza gelirse, diğerinden kurtarılabilir.

Her iki sistemden de nasıl uçup gittiğini teknik olarak izah etmek mümkün değil.

Böyle bir aksilik sonrasında her şeyi yenibaştan yazıp çizmek, on kat daha fazla fakat farklı bir yazı hazırlamaktan daha zor geliyor.

Çaresiz, yetiştirdik.

Sonra nasıl olduğunu düşününce sebebini buldum ve çok hoşuma gitti.

Çok şükür dedim, çok şükür.

Sis oldu şarkılar

Aşk hakkında ne düşünüyorsunuz, bilmiyorum. Ölüm hakkında ne düşünüyorsunuz, bilmiyorum.

Hayat hakkında ne düşünüyorsunuz, bilmiyorum.

Şarkılar hakkında, türküler hakkında ve sis olan şarkılara dair ne düşünüyorsunuz, onu da bilmiyorum.

Ama şunu söylemeliyim ki, son zamanlarda okuduğum güzel bir şiiri sizinle paylaşmak güzel olacak. Mevlâna İdris, Gerçek Hayat''ta yazmıştı. Belki gözünüzden kaçmıştır, belki görmeyenler vardır diyerek...

Bu kağıttan gemiyi bırakıyorum

Bu kağıttan denize

Bakıyorum bakıyorum da bitmiyor

Ne çok çizik atmışız yüreğimize

Dünya ne ki dünya ne ki

Beyaz olan herşey biraz mavi İstesen de istemesen de

Bakarsın bir el tutmuş elini

Bilemez kimse

Allah dilediği gibi serper çiçeklerini

Ve çakar çivilerini dilediği gibi

Bir can olup öylece kaldığımız an

Bir müzik olup sustuğumuz sesinle söyle bana

Bir çocuğun elleri bıkarılır mı hiç bırakılır mı

Sana bakıyorum

Çevirme yüzünü ben yabancı değilim

Seninle bakıyorum bu büyük boşluğa

Sana bakıyorum şarkılara bakıyorum

Sis oldu şarkılar elini arıyorum

Kalbim dünyanın ilk aşığının kalbi gibi

Ve ruhum paramparça

Sis oldu şarkılar elini arıyorum

Bilemez kimse beyaz olan herşey

Bazan bir cümleyi bitiremiyorum

En son ölüm gelir

Yine de erken deriz

Derinlikler için bir yol vardı

Bilmiyorum herşey bitti mi

Bu kağıttan gemiyi bırakıyorum

Bu kağıttan denize

Sevgilim sevgilim

Böyle yalnız mı gidecektim

Cennetteki evimize

Memleketimden Hayvan Manzaraları

Düşündüm, taşındım (epey zahmetli oluyor taşınmak) ve bir kitaba "Memleketimden Hayvan Manzaraları" ismi verebileceğime karar verdim.

Tabii kitabın içinde hayvanlardan bahis yoktu. Bir ''belgesel'' değildi açıkçası.

Verdiği sözü tutmayanlar, bencillikten kurtulamayanlar, üçkağıtçılar, hırsızlar, hortumcular, trafik kurallarından habersiz olanlar, nitelikli dolandırıcılar, hak yiyenler, çok yiyenler, amcalar, dayılar, yeğenler, şerefi tanımayanlar, ''şerref''ten habersiz olanlar, namus deyip namussuzluk yapanlar, vatan deyip vatanı satanlar ve bilcümle ahlaksızların marifetlerini konu edecektim.

Tanıdığınız birçok kişiyle karşılaşacaktınız orada.

Sonra bir daha düşünüp taşındım, (ki aklınızda bulunsun, ikinci taşınmanın ardından eşyalar iyice eskimiş oluyor) iki sebeple vazgeçtim bundan.

Hayvanlara haksızlık etmek doğru olmazdı ve ikincisi de Nazım''ın o meşhur kitabının ismi.

Halkımız işi biliyor

Bahri Zengin''le On the Record kitabından ufak bir alıntı:

Halkımız diyor ki "bugün ulus-devlet, idelojik devlet anlayışı, Hegelvari, devleti tanrılaştıran anlayış iflas etmiştir."

Valla bravo halkımıza!