Eskiler daha yeni

Sokakta rastladığım, üç tekerlekli arabayı süren adamın “Demirciii” diye bağırması belki de bir işaretti. Bana hemen İsmail Demirci''yi hatırlattı.

Fatma Karahisarlı''nın yazdığı “Sır Kulesi” adlı kitap İsmail Demirci''nin yayınevinden çıkmıştı ve o akşam kitabın tanıtım toplantısı için Kız Kulesi''ne gitmek gerekiyordu.

*

Efsanelerle anılan o tarihî mekânda ne yazık ki fazla kalamadım.

Görevimizi yerine getirdiğimiz kanaati hâsıl olunca, izin isteyip çıktım.

Bir saat sonra Erkan Oğur ile İsmail Hakkı Demircioğlu''nun konseri başlayacaktı.

Köprü trafiği malûm...

Karşıya geçmek mesele...

Son dakikada ancak yetişebildik.

*

İki büyük usta, iki saz, iki ses fakat tek ses gibi...

O derece harika bir uyum içindeler.

Bildiğim bütün ikilileri zihnimden geçirdim, bu kadar güzel uyum hatırlamadım.

Suyu bile aynı anda yudumluyor sanatkârlarımız.

Hele iki eser arasında birbirlerine yaklaşıp sazlarını kısaca akord etmeleri yok mu?

*

Pir Sultan Abdal''dan “Gel benim derdime bir derman eyle” ile başladı program.

Deyişler, nefesler, türküler birbiri ardına.

Raci Alkır''dan “Seyreyle güzel kudret-i Mevlâm neler eyler”, Tokat''tan “Bugün ben bir güzel gördüm”.

Âşık Veysel''den “Çiğdem der ki ben âlâyım”, Bicioğlu''ndan “Eşref Bey Ağıtı”.

Sonra Dursun Kaptan''ın Batum''dan kalkıp Kurtuluş Savaşı sırasında seksen sefer edişinin hikâyesi...

Maçka''dan “Oy benim sevdiceğum”, yine Pir Sultan''dan “Karşıda görünen ne güzel yayla”, ve Muhyi''den “Zahit bizi tan eyleme”...

*

“Eskiler daha yeni” diyen Erkan Oğur''la beraber Erzincan''a geldik. Kul Âşık''tan “Yârim senden ayrılalı, hayli zaman oldu gel gel”.

Sonra da Erzurum''a geçtik; İbrahim Hakkı Efendi''den “Can ellerinden gelmişem, Fani mekânı neylerem, Ol mülke meylim salmışam, Ben bu cihanı neylerem...”

Kul Hüseyin''den “Zamanede bir hal gelmesin başa”...

*

Çalınıp söylenen eserlerin hepsini yazınca, burası program kataloğu gibi oluyor.

Fakat zikredilmeyen o eserlerin hakkı kalmış hissi doğmasa...

Yine de bazılarını geçelim.

Harput''tan “Ahçik”, sonra “Haydar”, yine Pir Sultan''dan “Hey benim divane gönlüm”.

Selanik''ten “Bülbülüm altın kafeste”, “Zeynep bu güzellik var mı soyunda”...

Son eser ise Ali İzzeti''den “Mecnun''um Leyla''mı gördüm”.

*

“Bizler gidiciyiz” diyor Erkan Oğur, “kalıcı olan belli: Pir Sultan''lar, Âşık Veysel''ler... Biz sadece naklediyoruz, taşıyoruz. Onlar kadar olmasa da –çünkü şivemiz yok, ağzımız yok– bazen kendimizi tutamıyor ve böyle çalıp söylüyoruz.”

Eh, tevazu dedikleri bu olsa gerek.

Sonra ekliyor:

“Ben yalnız kendi adıma konuşmuyorum. İsmail de öyle hissediyor. O da gidici.”

Salondaki gülüşler bitmeden, söze devam ediyor ak saçlı, ak sakallı Erkan Oğur:

“Senin mezarın var mı İsmail? Benim yerim hazır, bilesin.”

Cevaptan anladık ki Demircioğlu''nun da köyünde hazırmış yeri.