Geceyi bölen sesler

Saat gecenin ikisi... Caddeler sokaklar sakinlemiş. Evlerin ışıkları birer birer sönmüş. Çoğunluk uykuda.

Görünen, sadece gece vardiyasındaymış gibi davranmayı tercih edenlerin lambaları.

Tek tük yürüyenlerin tak tak ayak sesleri duyulabiliyor.

Arada bir geçen arabaların motor gürültüsü, olduğundan çok daha fazla gibi geliyor.

*

Sokak ortasında karşılıklı sinen iki kedi, hareket etmeden bakışıyor ve sinirli sinirli bağırıp duruyorlar.

Ağlayan bebek sesine benzeyen kedi ciyaklamaları, fazlasıyla asap bozucu...

Dolaptan bir yumurta alıp tam ortalarına atsam, korkup kaçarlar mı?

Kediler için bir el bombası yerine geçer mi o patlayan yumurta?

Yoksa "Sen bu işe hiç Quaresma" der gibi, bana doğru mu bağırmaya başlar ikisi de?

Kaçsalar bile az sonra tekrar bir araya gelirlerse, boşa gitmiş olmaz mı ayırma ve susturma gayretim?

*

Aynı satırları birkaç defa okumak zorunda kalışıma sebep olan kediler, kendiliğinden sussalar, efendice ayrılıp yollarına gitseler, beni uğraştırmasalar, yumurtayı ziyan ettirmeseler...

Harflerle tanımlanamayacak o sesleri nereden çıkarıyorlar?

Neyi paylaşamıyor kendilerini aslan zanneden bu hayvancıklar?

*

Az sonra çöp kamyonu giriyor sokağa.

Kediler korkup kaçıyorlar, kavga uzak bir köşede devam edecek.

Kamyon sokağa göre fazla heybetli.

Çöpçüler yaptıkları işi fazla içselleştirmiş haldeler.

Kamyon, sağa sola park eden araçlar yüzünden yanaşmakta zorlanıyor.

Çöp bidonlarına yakın durması için "Gel gel, sağ yap, topla" diye bağırmalarıyla, kamyonun homurtusuyla, sokak bir anda miting meydanı gibi yankılanıyor.

Belediyecilerin, pedallı ve kapaklı o çöp bidonlarına, ''konteyner'' demeyi tercih ettiklerini bilsem de umursamıyorum gördüğünüz gibi.

Bendeniz o seslere takmışım kafayı.

*

Uyuyan varmış, uyumuya çalışan varmış, hasta varmış, bebek varmış, çalışmaya çalışan varmış, çöpçülerin onları düşündüklerini hiç sanmıyorum.

Ya da düşünüyorlar da "Bakın bu saatte nasıl gayretle çalışıyoruz. Siz ise uyuyorsunuz. Siz yataklarınızda yatarken, biz sizin çöplerinizle meşgulüz" şeklinde bir mesaj var o seslerde.

Çöp toplama işi değil, sanki bağ bozumu şenlikleri.

*

O gürültüler sadece beni rahatsız etmiyor.

Çatılara tünemiş martılar, ağaçlardaki kargalar çığlık çığlığa törene katılıyor.

Gökyüzünde kuşların düğünü var gibi.

Hangileri kız tarafı, hangileri oğlan tarafı belli değil ama belli ki düğün sırasında bir anlaşmazlık çıkmış, sürü halinde bağrışıyorlar.

*

Çöpçüler bidonları kamyonun arkasına sırayla takıp kaldırıyor, sarsa sarsa boşaltılmalarını bekledikten sonra yerlerine sürüklüyorlar.

Ters çevrilen bidonların bu kadar gürültüyle boşaltıldığını görmediyseniz bilemezsiniz.

Sokak zangır zangır titriyor.

Sonra hep bir ağızdan komutlar geliyor: "Tamamdır... Devam et... Yürrü... Haydeee..."

Kamyon homurtusunu artırıp yürüyor. Yüz metre ileride bekleyen başka iki bidon daha var. Aynı işler orada tekrar edilecek.

*

Arkadan gelen bir beyaz şahin, kenara yanaşmaya çalışan kamyonu on saniye beklemeye tahammül edemeyip korna çalarak yol istiyor.

Camları açık ve çaldığı müzik kornasından daha yüksek.

Fazıl Say''ı hatırlatan şarkının, kısaca "yandım, öldüm, bittim" şeklinde özetlenebilecek sözleri, neredeyse karşı yakadan duyulacak.

Alt kattaki bebek uyanıyor, karşı binada iki ışık yanıyor, biri sönüyor.

Hülasa, geceyi bölen sesler, ne davuldur, ne zurnadır, ne sazdır.

Kültür başkenti İstanbul''da olduğumuza ne kadar şükretsek azdır.