Halkın karşısında

Salon tıklım tıklım... Sahnedeki sanatçının kostaklanması boşa değil. Her şarkı sonrasında alkışlar yeri göğü inletiyor.

Seyircilerin de zaman zaman eşlik ettiği konser sona erdiğinde, solist sahne ortasına gelerek selâm veriyor.

Eğilerek.

Saz arkadaşları da onun gibi yapıyorlar.

Hep beraber ayağa kalkıp seyircileri aynı şekilde selamlıyorlar.

Bu sanatçı Ahmet Özhan''dır, Barış Manço''dur...

Cem Karaca''dır, Emel Sayın''dır, Sezen Aksu''dur, Tarkan''dır...

Veya Arif Sağ''dır.

Veya türkülerin pınarı Neşet Ertaş''tır.

Sazını elinden bırakmadan eğilir halkın önünde.

Tezeneyi tuttuğu eli, kalbinin üstünde durmaktadır.

Yetmez, bir de şöyle söyler:

“Gonüllerinizin hızmatçısı, ayaklarınızın turabıyım.”

Türap yani toz, toprak.

Pes.

Bir tiyatro salonunda da durum farklı değildir.

Oyun bittiğinde bütün ekip el ele tutuşarak sahneye çıkar ve toplu halde seyircileri selamlar.

Alkışlar gittikçe yükselir.

Oyuncular tekrar eğilirler halkın önünde.

Karşılıklı takdir.

Karşılıklı sevgi.

Karşılıklı saygı.

Karşılıklı muhabbet.

Seyirciler sahnedekileri alkışlarken oyunu beğendiklerini, oyunculuklarını beğendiklerini ifade eder.

Oyuncular halkın karşısında eğilirken, o sevgiye ve takdire lâyık olma bilinci ve gayreti içinde olduğunu gösterir.

Çünkü hepsi bilir ki halka hizmetin değeri büyüktür.

Seyirci olmasa, boş koltuklara mı oynayacaklar?

Bir klarnet ustası, bir piyanist, bir keman virtiözü yahut udi, yahut tamburi...

Hepsi aynı şekilde selâmlar seyircilerini.

Resital bitince halkın önünde eğilirler.

Çünkü halkın sevgisi ve takdiri önemlidir.

Halkın değerlendirmesi isabetlidir, görüşü kayda değerdir.

Halkın görüşünü önemsemeyen kaybeder.

Hızla geçen için heceleyelim: Kay-be-der.

Halkın düşüncesini solda sıfır gibi değerlendiren, çukurda bulur kendini.

Buna rağmen, “Halk da kim oluyor, önemli olan benim görüşüm” diyenler yok mu?

Var elbette.

Halkı küçümseyenler, şöyle düşünüyor:

“Ben koskoca ''filanca''yım, çöpçü Ahmet Efendi ile köylü Mehmet Efendi ile bir mi olacak benim oyum?”

İşte onlar...

Bir zaman sonra düşecekleri çukurun içinde ne olmasını tercih ederler acaba?