İnsan hakları insanına göre değişir

Her türlü problemi halledip, düzlüğe çıkmış olan Milli Eğitim Bakanlığı, önümüzdeki yıldan itibaren liselerde insan hakları diye bir ders okutulmasını planlıyor. Tahmin ediyorum ki Milli Eğitim''in bu çağcıl hareketi amacına ulaşacak ve başörtülü öğrenciler, başlarını açmazlarsa bu derse giremeyecekler. Zaten insan hakları herkese lazım değil felsefi gerçeği tam bu noktada öne çıkıyor.

Oturmuş, hesap ve kitap etmiş bizim Karga. (Sanki bu hesabı oturmayıp ayakta yapsaydı, bir şey mi değişecekti!) Hesabın ve kitabın yekününü alınca görmüş ki, bir vergi mükellefinin 80 günü vergi dairelerinde geçiyor.

Birer portatif yatak ayarlamalı. Piknik tüpü, çatal kaşık.. Nasıl olsa vergi dairelerinde geçecek vatandaşın ömrü! Eee, boşuna dememişler: "Vergilendirilmiş kazanç kutsaldır" diye!.. Ne alakası varsa şimdi o lafla bu durumun; hatırlatıyor işte!..

Çanakkale Savaşları''nın en şiddetli günleri. Kan gövdeyi götürüyor. Çok şiddetli çarpışmalar yaşanıyor. Mıstık, üzerine bol gelen elbiseleriyle, sıcak yaz günü oruçlu olarak askerlere su taşıyor. Yanında "Karaoğlan" adını verdiği katırı...

Kulaklarının dibinde üç mermi patlayınca, katır ürküp fundalıklara daldı. Mıstık, "Karaoğlan! Karaoğlan!" diyerek peşinden koşuyor, ama katırı tutamıyordu. "Kumandan! Kumandan beni gebertecek!" çığlıklarıyla koşuyordu. Karaoğlan''ı yakalayamazsa kumandanına ne derdi? Askerlere nasıl su taşırdı.

Çalıların arasından fırlayan beş kişi onu çevirdi. Birisi namlusunun ucunu göğsüne dayadı. Korkudan tir tir titreyen, gözleri irileşen Mıstık ellerini kaldırdı. Göğsüne namlıyu dayayan itince, dikenliklere yuvarlandı. Biri Mıstık''ın ensesinden tutup kaldırdı. Biri üstünü aradı. Katırı da yakaladılar.

Mıstık''ı Bölük Kumandanı''na götürdüler; o gene hiç durmadan "Kumandan! Kumandan!" diyordu. Ufak tefek yapısı, başındaki kabalağı, kılık kıyafeti, sol ayağındaki postalı bezle ayak bileğine sarması yüzbaşının yüzünde gülümseme uyandırdı. Getirdikleri Rum tercümana yüzbaşı:

- "Kumandan! Kumandan!"la ne demek istediğini sor bakalım.

Mıstık kızardı; nasıl yalan söylerdi? Ama köydeki hocadan savaş sırasında düşmana yalan söylenebileceğini duymuştu.

- Kumandan gönderdi.

- Neyi gönderdi?

- Suyu.

- Niçin gönderdi?

- "Havalar sıcak gidiyor. Düşmanımız susuz kalmıştır. Susuzluktan kırılmaları iyi değildir" dedi ve suyu gönderdi; ama "Fıçıları geri getir" diye de emretti.

Tercüman, Mıstık''ın söylediklerini yüzbaşıya tercüme etti. Yüzbaşı onu esir alan askerlere döndü.

- Bunun silahı nerede?

- Silahsızdı komutanım.

Yüzbaşının kaşları çatıldı.

- Silahsız mıydı?

- Evet komutanım.

Yüzbaşı''nın yüzü değişti; bakışları yumuşadı.

- Niçin silahsız geldin?

- Kumandan, "Hediye götürüyorsun; hediye silahla götürülmez" dedi.

Yüzbaşı pek inanmıyor ama esir almaya değmeyeceğini de düşünüyordu. Telefonla komutanı aradı. Sonra teğmeni çağırttı.

- Bu Türk hediye olarak bize su getirdi. Bizim ona verebileceğimiz birşeyimiz yok mu?

- Emir buyurursanız; çikolata, şekerleme verebiliriz.

- Bir torbaya birkaç kilo doldurun; verin gitsin.

Onlar dışarı çıkarken yüzbaşının aklına gelince irkildi.

- Durun! Bu sular zehirli olabilir! Önce her iki fıçıdan da buna içirin.

Katırın sırtından fıçıları indirdiler. Mıstık, orucunu açması için verdiklerini zannederek lıkır lıkır içti.

- Ne iyi insanlar. Oruçlu olduğumu, susadığımı bile düşünüyorlar.

Bu sözler tercümanı gülümsetti.

Boş fıçıları Karaoğlan''a yüklediler, torbayı araya koydular. Mıstık yuları tutup, fundalıkların arasına daldı.

(Mehmet Niyazi''nin Çanakkale Mahşeri''nden özetlenerek alındı.)