İşsizlik sigortası

Senelerden beri konuşulan işsizlik sigortası uygulamaya girmiş bulunuyor. Hayırlı olsun. Kimileri yanlış anlıyor. İşsiz olan herkese sigortadan maaş ödenecek sanıyorlar. Hem de devamlı. Öyle değil. Ödenen prim miktarına göre, birkaç ay ödenecek ve miktarı da günde bir ekmekle, yanına üç zeytin alacak kadar. Gelişmiş ülkelerdekine tam benzemese de, bu kadarı bile önemli. En azından "Bizde de işsizlik sigortası var" diyebileceğiz. Beğenmezlik edip de attırmayın yetkililerin işsizlik sigortasını.

Sigarayı bırakanların vücudunda şu değişiklikler olur:

20 dakika: Kan basıncı ve kalp hızı normale döner. Eller ve ayaklar, dolaşım normale döndüğü için ısınmaya başlar.

8 saat: Kanda oksijen düzeyi normale döner. Kalp krizi riski düşmeye başlar.

24 saat: Karbonmonoksit (egzoz gazı) vücuttan atılır. Akciğerlerdeki balgam ve diğer birikimler temizlenmeye başlar.

48 saat: Artık vücutta nikotin saptanamaz. Tat ve koku alma duyusu artmıştır.

72 saat: Solunum yolları gevşediği için nefes almak kolaylaşır. Vücut enerjisi artar.

2-12 hafta: Dolaşım bütün vücutta düzelir. Yürümek kolaylaşır.

3-9 ay: Öksürük, nefes darlığı düzelir. Akciğerin işlevi yüzde 5-10 oranında artar.

5 yıl: Kalp krizi riski, sigara içenlere oranla yarıya iner.

10 yıl: Akciğer kanseri riski sigara içenlere oranla yarıya düşer. Kalp krizi riski ise, hiç sigara içmemiş biri ile eşit olur.

- Bugün "Dünya Sigarayı Bırakma Günü". Bırakmayı düşünüyor musun?

- Dünya bıraksın.

*

- Bugün "Dünya Sigarayı Bırakma Günü". Bırakmayı düşünüyor musun?

- Bu sabah bıraktım. Yarın sabah başlayacağım.

*

- Bugün "Dünya Sigarayı Bırakma Günü". Bırakmayı düşünüyor musun?

- Bıraktım bile; görmüyor musun pipo içiyorum.

*

- Bugün "Dünya Sigarayı Bırakma Günü". Bırakmayı düşünüyor musun?

- Ben bırakırım da, o beni bırakmıyor.

*

- Bugün "Dünya Sigarayı Bırakma Günü". Bırakmayı düşünüyor musun?

- Uyuşturucuya başlarsam bırakırım.

*

- Bugün "Dünya Sigarayı Bırakma Günü". Bırakmayı düşünüyor musun?

- Düşünmüyorum.

- Neden?

- Ben zaten sigara içmiyorum ki...

TİLKİ MASALLARI

Tilkiye sormuşlar "Tavuk yer misin?" Tilki gülmüş; "Üstüne bir de sigara verecek misiniz?"

Meclis Araştırma Komisyonları''nın adı "Aklamatik" olarak değiştirilsin.

''Bu beraberliğin sonu nereye varacak?''

İsmini vermek istemeyen bir kardeşimiz, mektubunda belki de hayatının en önemli itirafında bulunuyor.

Onunla tanıştığımız zaman, ben 14 yaşındaydım, o ise benden oldukça yaşlı.

Hayatına giren ilk kişi değildim ve sonuncusu da olmayacaktım kuşkusuz. Herkes bu beraberlik için yaşımın çok küçük olduğunu düşünüyordu. Aslında hiçbir zaman yaşınızın uygunluğu sözkonusu olamaz böyle bir ilişkide...

İlk önceleri sadece yakın arkadaşlarımla paylaştım küçük sırrımı. Sadece gönül eğlendiriyordum onunla (ne kadar da aptalmışım...) Aileme anlatamazdım. Sanırım "kıyametin kopması" diye adlandırılan durum, olanca gerçekliği ile çıkardı karşıma. Gizledim, gizlendim...

Başlangıçta çok seyrek buluşuyorduk. Daha sonra buluşmalarımızın sayısı arttı. Gönül eğlendirmek demiştim ya, palavra. Çok zaman geçmesine gerek kalmadı hayatımda kapladığı yeri anlamam için. Evet, onu seviyordum. Ama yine de, aklımda hep aynı düşünce vardı: "Onun tutsağı değilim ve istediğim zaman terk edebilirim." Buyurun size ikinci palavra. Ne, zamanla hayatımın her safhasına yerleşmesini fark etmem yetti onu terk etmeme, ne de annemin bizi yakalaması. Aslında bizi yakaladı demem yanlış. İzlerimizi buldu, ardında bıraktıklarını gördü. Kızmadı, bağırmadı, sadece kısa bir nasihat çekti. Biliyordu çünkü buluşmamızı yasaklamanın bir şey ifade etmeyeceğini. O zamana kadar gizli devam ediyordu, yine gizli kalabilirdi ne de olsa.

Zaman geçtikçe birbirimize bağlandık (Palavra üç... Ben ona bağlandım, tabiî ki onun umurunda bile değildim). Şu an dönüp geriye bakıyorum da, 12 uzun yıl geçti ve veren taraf hep ben oldum. O bana sahte mutluluklar verdi sadece, bense herşeyimi. Herhalde hayatta uğruna canımı vereceğim tek o oldu. Onun için kavga ettim, onun yüzünden hastalandım, ama hiçbir zaman ayırmadım yanımdan, ayıramadım...

Biliyordum nelere yol açtığını, görüyordum. Önce onu sevmeyi öğrendim, sonra nefret etmeyi. Beraber olmayı istemediğim anlarda bile yanımda olmaya devam ettiğini gördüm. İrademi yerle bir ettiğine, beni kendimle karşı karşıya getirdiğine şahit oldum. Başkalarını kırdım onun yüzünden ve ben daha da fazla kırıldım. İnsanlarla arama girdi. Arkadaşlarım ondan nefret etti çoğu zaman. Hatta ben bile tiksindim bazen, ondan, bedenime ve ruhuma sinen kokusundan. Dudaklarımın her dokunuşunda, ben onun ruhundan çalıyordum, o benim bedenimden. O her seferinde yeniliyordu kendini, bense gittikçe kötüleşiyordum. Ama bir türlü terk edemedim.

Aslında birkaç kez denedim ayrılmayı. Hepsinde de dönüşüm bir öncekinden güçlü oldu. Yokluğunda kıvrandım hasretinden, alışmaya çalıştım, ama asla aklımdan atamadım. Uzun ve stresli geceler hep ev sahibim oldu. Tırnaklarımı yedim, yetmedi kuruyemişe başladım. Ayrılık kilo aldırdı. Ve ben hep geri döndüm. Hatta şu an bile yanımda.

Ama yine de yemin ediyorum burada, hepinizin önünde: "Bir gün bırakacağım, bu lanet olasıca sigarayı."