Kahve içmek kolay mı?

Şunu kimse unutmamalı: TÜRK KAHVESİ değil, sadece KAHVE.

Burası Avusturya mı, Macaristan mı, İngiltere mi ki yüzlerce yıllık kahvemize kendi aramızda "Türk Kahvesi" diyoruz?

Bizim kahvenin dışında kalanları tanımlamak için herhangi bir sıfat gerekir. Bizdeyse kahvenin sıfatları malumaliniz, şu şekildedir: Sade, az şekerli, orta ve şekerli.

* * *

Haftalık olağan görüşmemizi yaptığımız bir arkadaşla çardaklı bir kahvehaneye gittik. Sıcak, bunaltıcı. Garson şıpıdık şıpıdık terlikleriyle yaklaşırken,

- Çay, çay... Çay var, çay... diye bağırıyor.

İşaret ettik, yanımıza geldi.

- Bir orta, bir şekerli.

- Çay mı?

Hey Allahım, ne kadar salak kulların var!

- Çayın şekerlisi, ortası olur mu?

- Haa?

- Kahve, kahve. Biri orta, biri şekerli.

- Türk kahvesi mi?

İçimden, "Ya Rabbi" dedim, "Az önceki sözümü geri alıyorum. Bir insan yaradılıştan bu kadar salak olamaz. Bunun için özel bir çaba sarfetmesi lazım!.."

Yok Japon kahvesi diyeceğim ama, işin içinden çıkmamız için asgari iki gün gerekecek. Sonunda teslim oldum.

- Evet, Türk kahvesi.

(Ama yine de siz siz olun, garsonlara karşı sonuna kadar direnin.)

Az sonra ne oldu biliyor musunuz? Nereden bileceksiniz, benimki de laf işte. Anlatayım da görün.

Epey vakit geçti ve şıpıdık garson, tepside iki kahveyle geldi.

- Buyurun deyip tepsiyi burnuma dayadı.

- Hangisi orta?

- Alın, alın.

- İyi de karışıklık olmasın, orta kahve hangisiyse onu alayım.

- Tamam işte o.

Aldım. Diğerini de arkadaşıma verdi. Bir yudum aldım ki, zor içtim. Şerbet gibi bir şey.

- Korktuğum başıma geldi dedim. Garson kahveleri karıştırdı. Şekerli olanı bana verdi. Aklıma Temel ile Dursun''un kahve hikayesi geldi.

Arkadaşım kendi kahvesinden aldı bir yudum.

- Yook, karıştırmamış, bu da şekerli. Tam bana göre.

Çağırdım şıpıdık efendiyi.

- Al bunu götür dedim. Orta istemiştim, zahmet olmazsa gerçekten orta bir kahve getir. Ayrıca iki şişe su...

Halbuki kahve isteyen birine suyu sormaya lüzum yoktur. Önce su içilir, ardından kahve.

Temel ile Dursun''un kahve hikayesi de bizimki gibi aşağı yukarı.

Bir orta, bir şekerli kahve söylerler. İkisi de birer yudum aldıktan sonra suratları sirke içmiş gibi olur. Orta isteyen Temel''e şekerli kahve, şekerli isteyen Dursun''a da orta kahve gelmiştir.

Fincanları masa üzerine bırakıp ayağa kalkarlar. Yer değiştirmek üzere harekete geçerlerken, yan masada çayını yudumlayan birisi sorar:

- Ne yapıyorsunuz?

- Kahveler yanlış gelmiş de... Değişiyoruz.

- İyi de öyle yapacağınıza kahveleri değiştirseniz ya!

Temel, teklifi gayet yerinde bulur ve Dursun''a dönerek:

- Vallahi doğru söylüyor. Gel Dursun, çıkıp İdris dayının kahvesine gidelim.

Birkaç gün önce yarı resmî bir kuruma işim düştü. Orada görüşmem gereken bir yetkili vardı. Önce telefonla görüştük. "Buyurun gelin" dedi, "Hem kahvemizi içeriz, hem de işinizi hallederiz." Nazik bir kahve teklifi karşısında başka ne yapabilirdim? Kalktım, gittim.

Büyükçe bir bina. "Danışma" cephesini başarıyla geçip, bulunduğu kata çıktım. Adamın ismini söyleyip nerede bulabileceğimi sordum. "Şu tarafta" dediler. O tarafa gidince, bir başkası "Hayır" dedi "burada değil, öteki koridora sapın."

Güç de olsa, aradığım şahsa epeyce yaklaşmıştım. Daha önce hiç görmediğim için tanımıyordum. Bu yüzden belki de görüyordum. Çok yakında olduğunu hissediyordum ama anlatamıyordum.

Sorduğum kişiler "şu tarafa, o tarafa" diye doğru-yanlış yönlendirip duruyorlardı. "Hanımefendi, filanca beyi arıyorum..." Karşımda bir kadın vardı. Galiba sekreterdi. "Ne maksatla arıyorsunuz?" demez mi?

"Bulmak maksadıyla arıyorum" diye cevap verdim. Başka ne maksatla arayabilirdim ki!..

İyi ki yarı resmî bir kurumdu gittiğim. Ya tam resmî bir kurum olsaydı, belki danışma cephesini yarmakta bile zorlanacaktım, kim bilir!..

Neyse, sonunda kahvemizi içtik, işimizi tamamladık, çıkışı bulmam o kadar zor olmadı.

Siyaset Meydanı tatile girmeden önce, Ali Kırca son programda Attila İlhan''ı konuk ediyor. Görelim bakalım, şair neler söyleyecek...