Muhalefet cephesinde yeni bir şey yok

Farkında mısınız, elle tutulur gözle görülür ölçüde büyük bir terslik var ortada.

Olması gerekenle olan birbirine uymuyor.

İktidar, sahip olduğu güce güvenir; problemlerin çözümünde güç kullanmaya daha yatkın olur genellikle.

Elinde büyük bir ordu, gelişmiş silahlar...

Muhalefet ise o gücün kullanılmasına karşı çıkarak barıştan yana tavır koyar ve daha çok demokrasi ister.

İnsan hakları konusunda daha hassas davranır.

Silahların kullanılmasına karşı çıkar.

Daha fazla taleplerle dikilir iktidarın karşısına.

Daha çok özgürlük, sıfır baskı...

Daha az vergi, daha fazla hizmet...

Normal bir muhalefet öyledir.

Bugün bizde tam tersi yaşanıyor.

Dışarıdan takip edenler, iktidar ile muhalefeti karıştırabilir, yer değiştirdiklerini düşünebilirler.

Tuhaflık senfonisi.

*

Hatlar keskinleşti.

Yazı ve tura gibi iki taraf var şimdi.

Bir yanda ''Analar ağlamasın, gözyaşları dinsin artık'' arzusu...

Öte yanda ''Dersim''de analar ağlamasın dendi mi?'' yaklaşımı.

*

Bir yanda ''Yeter artık, bu ülkenin çocukları ölmesin'' isteği...

Öte yanda ''Ölen ölür, kalan sağlar bizimdir'' eyyamcılığı.

*

Bir yanda ''Bir olalım, birlik olalım, kardeşçe yaşayalım'' özlemi...

Öte yanda ''Türklerle Kürtler bir olur mu?'' goygoyculuğu.

*

Bir yanda ''Otuz yılda kırk bin kişi öldü, yazıktır'' şeklinde bir vicdan sızlaması...

Öte yanda ''Bir otuz yıl daha geçsin, gerekirse on katı daha insan ölsün, ne olacak?'' vicdansızlığı.

*

Bir yanda birleştiricilik...

Öte yanda ayrımcılık.

Hangisi kazanacak?

Akıl, vicdan ve iz''an elbette.

Millî içeceğimiz hangisi?

Bakın burada bile ikiye bölündük.

Rakıydı biraydı diyenlerin karşısında Başbakan Erdoğan ''ayran'' dedi.

Ahmet Kekeç öyle düşünmediğini söyledi ve reyini ''çay''dan yana kullandı.

Ayran mı çay mı?

Yoğurdun mucidi bir millet olarak, elbette yüzlerce sene ayran içtik.

Ayranım budur, yarısı sudur dedik.

Sonra kahve girdi hayatımıza ve uzun bir dönem en muteber içeceğimiz oldu.

Bir acı kahvenin kırk yıl hatırı olduğunu unutmadık.

Son altmış yıldır da çaysız yapamıyoruz.

Sabah akşam, gece gündüz çay içiyoruz.

Çay barıştır, dostluktur, sohbettir.

İkramların en güzelidir.

''Gelsin yemekten gabah (önce) çay çay çay...

Binbir derdin dermanı çay çay çay...

Kimin ağrıyır canı, okşayıptı mercanı

Her bir derdin dermanı çay çay çay...''