Sevilesi Dürzîler

1 Eylül, Dünya Barış Günü ilan edilmiş seneler önce.

Hiçbir işe yaramasa da gün gündür arkadaş.

En azından barış için bir gün ayrılması düşünülmüş.

Bu da bir şey.

Demek ki ihtiyaç hissedilmiş.

Her taraf ateş içinde olsa da, birileri barışın öneminin altını çizmiş.

*

İstanbul''da Barış Günü dolayısıyla el ele tutuşarak insan zinciri oluşturanlardan bazıları, belediye otobüsünden R4BİA işareti yapan bir kişiyi tehdit etmişler.

''Ellerini kırarız haa... Parmaklarını teker teker kırarız!''

Tekrar edeyim:

Sevilesi ''Barış Günü eylemcileri'' bunlar.

Dürzî milisler değil.

*

Rahmetli dedem sağ olsaydı, ''Milisi geç, sadece Dürzî bunlar'' derdi.

Bin yıl sürecekti, birkaç yıl geçmeden tısladı.

Havası kaçmış balon gibi.

Bakalım 28 Şubat davası kaç yıl sürecek?

*

Sanıkların mahkemede ayağa kalkması istenecekti.

Daha ilk gün, bir numaralı sanık sağlık raporu alıp katılmadı.

Sağlık olsun.

O takdirde katılır.

30 Ağustos''ta Kemal Bey''in kutlamalara katılmak yerine Silivri''ye ziyarete gitmesi çok isabetli oldu.

Bu yolda devam etmesini saygılarımla arz ederim.

Yalnız, bir hususu özellikle belirtmek gerek.

Kemal Bey, Silivri''de yatanların yargılamasını mahkemenin değil, Başbakan Erdoğan''ın yaptığını sanıyor.

Yanlış bilgi ile doğru fikre varmak mümkün müdür?

Televizyon muhabiri elinde mikrofon, kameranın karşısına geçmiş, heyecan içinde ''olay yerinden'' bildiriyor.

Bildirecek elbet, seyredenler o sayede haberdar olacak.

Lâkin muhabirimiz her cümlesinin sonuna aynı kelimeyi ekliyor:

''Diyebiliriz.''

Bir dakika içinde dört beş tane ''Diyebiliriz'' duyunca, kulaklar fena halde tırmalanıyor.

Sanki söylediği hiçbir şey kesin değil.

Bütün ifadeler muğlâk.

Muhabir söylediklerinden bir türlü emin olamıyor gibi bir intiba uyanıyor.

*

''Fuar başladı diyebiliriz. İnsanlar akın akın içeri girmeye çalışıyor diyebiliriz. Sergilenen ürünleri görmek için buraya gelenler araçlarını park etmekte zorlandı diyebiliriz. Organizatörler yoğun ilgiden gayet memnun diyebiliriz. Fuar iki hafta boyunca açık kalacak diyebiliriz.''

İnsaf be kardeşim!

Söylediğin her şeyin sonunda o kelimeyi tekrar etmek zorunda mısın?

Nedir bu özgüven eksikliği?

Derdin ne?

Her cümlen açıkça bir kesin hüküm içerirken, bu tereddüte ne gerek var?

*

Fuar başladı mı, başlamadı mı?

Başlamış işte.

Sen de ilk gün o açılışı haber vermek için oradasın.

''Fuar başladı diyebiliriz'' ne demek?

Fuarı düzenleyenler yoğun ilgiden memnun mu, değil mi?

Bir belirsizlik mi var memnuniyet derecesinde?

O halde diyebilirizden vazgeç.

Kaç gün süreceği de daha açılmadan öncesinden belli.

O kadar net.

Çünkü o fuar bitecek, ardından başka bir faaliyet başlayacak orada.

Ne diye ''İki hafta boyunca açık kalacak diyebiliriz'' şeklinde bir cümle kuruyorsun?

İki haftaysa iki hafta, üçse üç.

Bu alışkanlıktan vazgeçmezsen, biz de sana ''Bırak bu işleri'' diyebiliriz.