VİRA BİSMİLLAH

Bu sabah, Çankaya''ya güneş nasıl doğdu? Son yedi yılkinden epeyce farklı doğmuş olmalı.

Ahmet Necdet Sezer''in cumhurbaşkanı olarak ilk günü henüz. İki beyaz sayfası var şimdi Sezer''in. Biri ''artı''larının yazılacağı sayfa, diğeri ''eksi''lerinin.

Dileriz ki ikinci sayfa hep boş kalsın. Tek çizik dahi bulunmasın orada. İlk sayfa ise, dolsun, taşsın önümüzdeki yedi yıl boyunca. ''İnşaallah'' deyin.

Bir dava delisi

O bir çoban. Kılıçlarıyla nam salmış güzel beldemiz Yatağan''da yaşayan biri.

Küçük yaşta okumaya başlar. Necip Fazıl, Sezai Karakoç, Nuri Pakdil, Cahit Zarifoğlu, Akif İnan, Erdem Bayazıt... Sürekli ateşini yükselten, kan basıncını artıran kitaplar okur. Öğretmenin izin verdiği kadarıyla okuduklarını sınıfta anlatır.

Cuma saatlerinde izin alıp namaza giden tek ilkokul öğrencisidir.

Necip Fazıl''ın konferansına gitmek için bir oğlak satarak yola düşer. O bir dava delisi. İzmir''de konuşmasını dinlediği üstadı daha sonra yakından görmek için bir oğlak daha ''okutur'' ve İstanbul''a gelir.

Büyük ahşap konağın kapısından adımını da atar ama, içeriden üstadın kükreyen sesini duyunca korkup geri döner.

Çobanlık, bıçakçılık, odunculuk yaparsa da herkes onu ''gezgin Hüsnü'' olarak tanır.

Yüz yirmi koyunu, yüz otuz beş kuzusu var. Aradaki fark, ikiz doğumlar. Onlar Gezgin Hüsnü''nün seyahat, kitap, gazete harçlığı.

Onu yayladan indirmek, yollara düşürmek isterseniz, Yeni Şafak''a küçük bir ilan verin. Mesela Cumartesi günü İsmet Özel İzmir''de, Pazar günü de Rasim Özdenören Muğla''da birer konferans verecek olsun. Bilesiniz ki Gezgin Hüsnü, verilen saatte orada olacaktır.

Her gün yemeğiyle birlikte gazetesi de yaylaya gidiyor. Yaylada son okuduğu kitaplar şunlarmış: Barışa Son Veren Barış, Teacher''in Anıları ile İslam''ın Serüveni.

Hece Dergisi''nin Mayıs sayısında Mustafa Şahin''in yazısından kısaltarak size sunduğum bu yazı "Dava delilerinin kısa tarihi/1 Hüsnü Çalhan" başlığını taşıyor. Derginin kalan kısmına biraz sonra bakacağım.

Tebrik

Değerli kardeşimiz Selahattin Yusuf ile Aslı Hanım dünya evine girdiler. Âlemlerin Rabbı bu iki genci mesut etsin. Bir yastıkta kocasınlar. Hayırlı evlatlar yetiştirsinler. Gönülleri hep bir olsun. Daha ne diyeyim kardeşim, nikah törenine yetişemedik işte, ne yapayım!.. Yolda arabanın lastiği patladı.

Lastik hikâyesi

Aynı evde kalan dört üniversite öğrencisi, final sınavı sabahı uyanamadıkları için okula geç kalmışlar.

Sınavı kaçırınca, hocaya gidip bir hak tanımasını talep etmişler.

"Sınava çok iyi hazırlanmıştık fakat bindiğimiz otobüsün lastiği patladı, o yüzden geç kaldık. Lütfen..."

Hoca pek inandırıcı bulmamış ama o "lütfen"deki "e"nin uzatılması karşısında "Pekala" demiş, "isteğinizi kabul ediyorum."

Sınıfta her birini ayrı köşelere oturtarak beş soru sormuş. İlk dört soru, hepsinin de rahatlıkla yapabilecekleri türden ve her biri on puan değerinde.

Son soru ise daha basit ve altmış puanlık. Geçmek için elli puan almak gerekiyor.

Son soru şu şekilde: "Hangi lastik patlamıştı?"

TİLKİ MASALLARI

Tilkiye sormuşlar: "Tavuk yer misin?" Tilki gülmüş; "Bu sokağın tavukları pek besili değil. İki tane birden getirin bari..."

Bursa''dan bir haber geldi

Söğüt, Domaniç, İnegöl derken Bursa yakınlarına kadar gelen Osman Gazi, birkaç defa muhasara altına almasına rağmen, Bursa''yı fethedememiş, ömrünün vefa etmeyeceğine kanaat getirince, oğlu Orhan Gazi''ye vasiyette bulunmuştu:

"Bu şehri alasın, beni de oraya defnedesin."

Osman Gazi biliyordu oğlunun Bursa''yı alacağını. Çok önemli bir merkezdi orası.

Nitekim Orhan Gazi babasının vasiyetine uydu. Şehre hakim bir tepeye babası için bir türbe yaptırdı.

Daha sonra kendisi ebediyete göçtüğünde, onu da babasının yanına defnettiler.

Osman Gazi ve Orhan Gazi, yüzlerce yıldan beri Tophane tepesinden, sevdâlısı oldukları o güzel şehri seyretmektedirler.

Onların ardından çocukları, torunları da gözleri gibi baktılar şehre. Bursa her dönemde önemini korudu. Yüzlerce, binlerce eser yükseldi Uludağ eteklerinde. Ulucami, Emir Sultan, Yeşil Türbe, Muradiye... Saymakla bitmeyecek kadar çok eser. Her biri, Bursa''nın simgesi.

Bunları nereden hatırladık? Minik bir haber gördük de ondan. Haber şöyle:

"Cami figürü amblemden çıkarıldı. DSP''li Yıldırım Belediye Başkanı Ramazan Altınöz, Belediye''nin ambleminde bulunan camiden rahatsız olunca, amblem yarışması düzenledi. Yeni amblemde cami ve Bursa''nın simgesi Yeşil Türbe temsil edilmiyor."

Herhalde bir yanlışlık var. Hangi partiden olursa olsun, bir belediye başkanının cami figüründen ve Yeşil Türbe''den rahatsız olabileceğini düşünemiyorum.

Yoksa, "eceli gelen köpek cami duvarına işer" sözünü değiştirmemiz gerekir...

"Kafayı yiyen adam, cami figürünü amblemden çıkarır" şeklinde.

Yok yok, muhakkak bir yanlışlık olmalı bu işte.