Yumrukla çözüm üretme

Muasır medeniyet seviyesini önce yakalamak, sonra üstüne çıkmak gibi büyük bir hedefimiz var ya, fakültedeyken bilgisayar dersi konulduğunu öğrenince sevinmiştik. Gençlik işte.

Say ki Yahya Kemal''in "bin atlı" akıncıları arasında yerimizi almışız.

Boş yere sevindiğimizi sonradan anladık.

Bir tane bile bilgisayar görmeden bitirdik o dersi.

Adam başı bir makineye gücün yetmiyorsa, insan numune olsun diye bir tane getirir, koyar sınıfın ortasına; "Bakın arkadaşlar buna bilgisayar derler" diye söze başlar.

Şayet çok kıymetliyse, tedbirini alır, konuşmasını şöyle tamamlar: "Herkes bir defa elini dokundursun, sonra örtüsünü örteceğiz" deyiverir.

Olmadı maalesef, bilgisayar denen aletin fotoğrafıyla idare ettik.

Derslerdeyse hoca eline tebeşiri aldı, tahtaya "Bir, sıfır... Bir, bir, sıfır..." gibi birşeyler yazmaya başladı.

Öğretmeyi hedefledikleri, "program yazılımı" imiş... Ne demekse!

Biz de sonraki dersleri kantinden takip ettik.

80''lerin sonuna doğru, gerçek bilgisayar ile tanışmak nasip oldu. Güzel bir aletti ama kendisine öğretilmeyeni bilmiyordu.

Bilgileri saymaktan da aciz olduğunu daha ilk bakışta anlamıştım.

Kemal Sayar ondan daha başarılıydı bilgi sayma bahsinde.

Daha sonra hayatımızı bilgisayarlar sayesinde kazanacağımızı nereden tahmin edebilirdik!

İş ciddiye bindiğinde, bu konuda pek tecrübeli olduğunu bildiğimiz bir büyüğümüze danışmak lazım geldiğini fark ettik ve Prof. İskender Öksüz''ün kapısını çaldık.

Epey yol gösterdi sağ olsun. Yazıcı, tarayıcı, scanner, osiyar diye anlattı. Bizim ''osiyar'' olarak anladığımız, meğer OCR imiş de "optik karakter tanıma" anlamındaymış.

Zamanla hepsini hakkıyla anlayıp çözdükse de ilk anda pek karmaşık geliyor.

Ne de olsa bir yabancılık vardı aramızda. Hemen yakınlık kurmakta zorlanıyorduk. Bazen ''alet'' diye bahsediyorduk, bazen de ''hayvan'' dediğimiz oluyordu.

Bilgisayarla aramızdaki protokol uyuşmazlığı, karşılıklı saygıda kimi zaman kusur doğmasına yol açıyordu.

Ufak bir aksilik durumunda, klasik yöntemlerle çözüm bulma yoluna giden arkadaşlarımız vardı.

Yani doğrudan yumruk, sonraki aşamada muhtemelen tekme...

Bir gün geldim baktım ki bizim aletlerden biri zor durumda.

Açıkçası kötü muameleye maruz kalmış.

Az daha töreye kurban gidecek.

Hem de ortaya ikide bir "Osiyar alsak mı, böylece işleri daha kolaylaştırmış olmaz mıyız?" gibi sorular atıp, gelen gidene hava basmaya çalışan arkadaşımız tarafından.

Manzarayı görünce, şöyle söylediğimi hatırlıyorum:

"Görmemişin bilgisayarı olmuş, çekmiş sceynır''ını koparmış!"

Aynı arkadaşın bilgisayar ile ilk defa gözgöze gelmesi anında, bilgisayarın yalnızca bir ve sıfır üzerinden işlem yaptığını öğrenince, "Ulan sadece bir ve sıfır ile bu kadar başarılı işler yapıyorsa, bir de şuna iki ile üç eklense kim bilir neler yapar?" dediğini kaydedeyim...

Ki, yumrukla çözüm üretme alışkanlığının nereden kaynaklandığına dair bir fikir oluşsun.